Марыя Мартысевіч (maryjka_) wrote,
Марыя Мартысевіч
maryjka_

ГІСТОРЫЯ НА ШПАЛЕРАХ

Замест навінаў пра палітыку і культуру чытаю пра рамонты. Бо спосаб укладкі ламінату на падлогу часам можа сказаць пра наша грамадзтва больш, чым актуальная прэса. Так, апошнія два месяцы актыўна трымаю руку на пульсе жыцьця беларусаў, назіраючы за конкурсам тутбая "Моя детская".

Ну, тое, што людзі (пераважна) любяць сваіх дзяцей і хочуць ім дабра - зразумела. Як і тое, што належыць масава адбіраць ліцэнзіі ў прадаўцоў фоташпалераў. Розныя аляпаватыя сцэны з мульцікаў - яшчэ меншае зло. Там адной пяцігадовай дзяўчынцы задэкаравалі сценку выявай двухмэтровых ружаў, дзе бутон - памерам з дашкалёнка, а сцябліна - таўшчынёй у руку дарослага чалавека. Атака прышэльцаў - адзіная натуральная асацыяцыя. А так у асноўным усё стандартна. Занаваньне, асвятленьне, цёплы кілім на падлогу і  ТЭМЫ. Тэмы. У дзяўчатак гэта прынцэсы, кветкі, праванс (дакладней, тое што разумеюць пад правансам мамы) - усё. Хлопчыкам у Беларусі быць прыкольней. Тут  Лондан (адна з самых прагрэсіўных тэмаў), караблі і вандроўкі па сьвеце, рыцарскія замкі, машынкі. Хоць у абодвух сцэнарах здараюцца і выдатныя прыклады Дзіцячых пакояў.

Калі запар прачытваеш гісторыі пра спальні самых розных дзяцей у самых розных камбінацыях (два хлопчыкі-пагодкі, рознаўзроставыя дзяўчынкі ігд), робіцца відавочным, што найменшую нагрузку на псыхіку атрымліваюць разнаполыя дзеці. Калі ў пакоі брат і сястра, нават самыя адыёзныя што да выбару колераў  бацькі спыняюцца на "нэўтральных адценьнях". І абыходзяцца без "тэматыкі". Ну як жа зрабіць пакой для сямігадовага аўтамабіліста, калі побач трогхадовая фэя?

Я веру ў густ і розум сваіх бацькоў, але дапускаю, што свайго часу st_martin уратаваў мяне ад кучы гендэрных стэрэатыпаў. Так, наш пакой у 1986 годзе мама з татам абставілі жоўта-чырвонай мэбляй "Петушок" з двух'ярусным ложкам, на сьцены наляпілі белыя папяровыя шпалеры з мухаморамі, а на акно павесілі льняную фіранку з жырафамі і кракадзіламі. Нават - о жах! - у пакоі, дзе падрастаў хлопчык, вісела ружовая люстра! З матывамі мульціка "Ну, погоді!".

Калі мама вырашыла крыху развіць наш музычны слых, у нас зьявілася арандаванае піяніна. І раптам выявілася, што пакой можна абыйсці па пэрыметры, не спускаючыся на зямлю: ложак-шафа-стол-піяніна. У Берынгаў праліў паміж ложкам і піяніна, здаецца, ставілі крэсла. Кілім абвяшчаўся акіянам, у якім можна было патануць, калі ў яго скочыць. На вока павязваліся дзіцячыя гальштучкі st_martin - і гульня пачыналася. Мы чыталі кнігі і самі вызначалі тэму свайго пакою. Хоць, можа, гэта была сугестыя фіранак з кракадзіламі. Або шпалераў з мухаморамі.

Адным словам, я напісала верш па матывах інтэрнэт-конкурсу:

* * *
Мама зрабіла пакой "для юнага капітана",
ды не заўважае, што карабель - пірацкі,
што ветразь парваны, палуба расхістаная
і балянсуюць на рэі аднаногія цацкі.

Тата майструе мэблю "для маленькай прынцэсы",
ды не здагадваецца, што прынцэса - разбойніца,
што ёй бы не лялечны, а паляўнічы дамок,
пад ногі - скуру забітага ёй Віні-Пуха,
што ў шафе ціхутка плача палонны рыцар,
а гэтая мілая нянечка заўтра звольніцца.

І пакуль мама з татам глядзяць тэлевізар у залі,
дзеці спускаюцца зь вежаў, высаджваюцца на бераг,
зрываюць сьліняўчыкі, якія ім навязалі,
малююць сваю гісторыю на шпалерах.



Фота адсюль
Tags: вершы, грані паталочнага плінтуса, саздаць уют
Subscribe

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

  • 6 comments