?

Log in

No account? Create an account
Калі праз восем вельмі доўгіх дзён у балівійскіх джунглях мы апынуліся на мяжы з Бразіліяй, нас цяжка было б пазнаць нават роднай маці. З ног да галавы вымазаныя амазонскай чырвонай зямлёй, шчокі абпаленыя пад трапічным сонцам. Штохвіліну мы нахіляліся, каб пачухаць пачырванелыя ад укусаў камароў ногі. У заплечніках – ніводнай чыстай шмоткі.

На бліжэйшай будоўлі мы ўмылі твары і накіраваліся да мяжы. Дзесяць хвілінаў – і ў нашых пашпартах – штампікі аб выездзе з Балівіі. Дзесяць балівіянаў – і мы на лодцы пераплываем раку, якая раздзяляе дзве краіны.

Тое, што мы пабачылі, апынуўшыся на іншым беразе, стала для нас поўнай нечаканасцю. Зніклі джунглі, камары, дажджы і індзейцы. З’явіўся асфальт, кандыцыянеры ў крамах, у кожнай з якіх можна было расплочвацца банкаўскімі карткамі. Кошты ўзраслі разоў у пяць. Мы перасталі выглядаць багатымі “грынгамі”, а сталі хутчэй беднымі “вагабундас” (валацугамі).

Мы стаялі на дарозе, падняўшы вялікі палец і разважалі. Нашыя плюсы: у адрозненні ад Балівіі тут ёсць асфальт і шмат машынаў. Нашыя мінусы – у адрозненні ад усёй астатняй Лацінскай Амерыкі тут размаўляюць па-партугальску і мы ніфіга не разумеем. Да таго ж тут няма аўтаспыну.

Пра тое, што ў Бразіліі няма аўтаспыну (ці “кароны”, як тут кажуць), нам расказалі іншыя табурэтнікі, якія дабраліся сюды раней, каб рыхтаваць фестываль на супрацьлеглым баку краіны - у горадзе Сальвадор на беразе Атлантычнага акіяну. Па іхніх словах, стаяць на дарозе бессэнсоўна. Адзінае, што можа дапамагчы – дамаўляцца з кіроўцамі грузавікоў на стаянках.

Яшчэ адна праблема - мова. Успомніліся часы, калі мы толькі перасеклі мяжу з Мексікай. Іспанскай мы не ведалі, таму штораз даводзілася тлумачыць, што мы хочам сказаць, жэстамі. За 8 месяцаў бадзянняў па Лацінскай Амерыцы мы вывучылі іспанскую так, што маглі не толькі спакойна размаўляць з мясцовымі на розныя тэмы, але і нават распазнаваць акцэнты з кожнай краіны. Цяпер мы зноў вярнуліся да нулявога ўзроўню.

Пад вечар мы заселі ў адной з кавярняў пры дарозе. З часам яна напоўнілася мужчынамі сярэдняга веку з невялікім пузікам і шчаціннем на твары. “Дальнабоі”, – хорам падумалі мы. Нягледзячы на адсутнасць агульных моваў, праз нейкі час мы ўжо дамовіліся: заўтра а пятай ранку мы раздзяляемся і Вайда з Калюнем едуць на адным грузавіку, мы з Вераснем – на іншым.

Мы прачнуліся яшчэ зацемна. А пятай нашыя новыя сябры-кіроўцы не з’явіліся. Мы, чакаючы, рабілі зарадку, аднак яна зацягвалася. А шостай на апошнім дыханні мы ўсё яшчэ рабілі зарадку. Толькі каля сёмай гадзіны раніцы сонныя дальнабоі вылезлі з грузавікоў. І, развітваючыся, памахалі нам рукой.

Не разумеючы, што адбываецца, мы запыталі: “А як жа нашая дамоўленасць? Вы ж абяцалі забраць нас а пятай”. “А пятай вечара”, - паправілі нас кіроўцы і паехалі ў порт загружацца.

А пятай вечара мы нарэшце выехалі з памежнага Гўаярамерына. Вайда з Колем адразу да Кўаябы – гэта каля 1,5 тысячы кіламетраў. Мы з Верасьнем – усяго 200 км. да бліжэйшага Порто Вэльё.

Спрабуючы знайсці спадарожнікаў на заўтра, мы зайшлі ў рэстаранчык на стаянцы грузавікоў. Амаль адразу да нас падышла супрацоўніца і запытала, чаму мы не ядзім, а толькі п’ем ваду. Мы паспрабавалі патлумачыць, што не хочам. Аднак яна пачала угаворваць: “Бярыце, што хочаце: мяса, суп. Мы ўсё аплоцім”. Мы аднекваліся. Але безвынікова. Праз пяць хвілінаў перад намі стаяла талерка, поўная смачненнага супу.

Тады мы яшчэ не ведалі, што гэтае “посто” – так тут называюць стаянкі грузавікоў – стане нашым домам на наступныя тры дні. Штодня мы падыходзілі да кожнага кіроўцы і пыталіся, ці едзе ён у наш бок. Аднак яны ўсе альбо ехалі ў адваротным кірунку, альбо чакалі загрузкі і не ведалі, калі паедуць. А тыя адзінкі, якія пагаджаліся падвезці нас заўтра зранку, у прызначаны час не з’яўляліся на прызначаным месцы альбо ізноў казалі “заўтра”.



Read more...Collapse )
Эквадорскіх джунгляў нам было мала, і з беласнежныхсольных саляраў нам захацелася ехаць праз балівійскую сельву на Амазонку. Зірнуўшы на карту, мы прыкінулі, што выбірацца з Балівіі ад Ла-Пасу будзем прыкладна два дні. Аднак літоўка Вайда, адправіўшы свайго хлопца П’ера дадому ў Францыю і далучыўшыся да нас з Вераснем і Калюнем, чамусьці была іншай думкі. “Вы вялікія аптымісты,” – сказала яна. – “Тыдзень, не менш”. У выніку, праз балівійскія джунглі мы прабіраліся 8 дзён.

20110123-IMG_7303

20110123-IMG_7300

Асфальтаваная дарога скончылася амаль адразу пасля Ла-Пасу. Мы з’ехалі з гор па самай небяспечнай дарозе ў свеце (аднак, скажу я вам, сустракаліся на нашым шляху дарогі і пакручэ :)) ды апынуліся ў джунглях (пура сельва, як тут кажуць). Чарговая ноч застала нас у гарадку Сапеча. Мясцовы такіст на нашае “пісо, тэча і но тэнэмос дынэра” (падлога, дах і няма грошай) адрэагаваў вельмі хутка. Ужо праз пяць хвілінаў мы стаялі пад дахам, а гаспадар Віктар цягнуў з хаты падаўжальнік, каб правесці ў наш прытулак святло.

Read more...Collapse )

Салёны лёд

Тое, што на саланчак Уюні, самы вялікі ў свеце, патрапіць амаль немагчыма, нам расказаў Кірыл. Маўляў, транспарт туды не ездзіць і людзі там не жывуць. Так што мала таго, што туды не даехаць аўтаспынам, дык яшчэ і начаваць не будзе дзе. Свежанькія табурэтнікі літоўка Вайда і француз П’ер, якія толькі месяц назад далучыліся да нас у Перу, заплацілі тураператару па 100 баксаў на чалавека, каб пабачыць высахшае возера, поўнае солі.

Аднак мне так хацелася пабачыць саланчак, што, прапусціўшы засцярогі Кірыла і інфармацыю ад Вайды і П’ера міма вушэй, я пацягнула за сабой Верасня і Калюню. І мы адправіліся аўтаспынам з Качабамбы на Уюні.

20110112-IMG_7095

Read more...Collapse )

Такая Балівія

Балівія – самая танная краіна на нашым шляху. Так, сустрэча тут Новага году на беразе возера Ціцікака абышлася нам менш чым у 20 баксаў. А гэта і хостэл, і шампанскае, і нават некалькі відаў салатаў.

Дарэчы, беларускі і ўкраінскі Новы год застаў нас на нейтральнай паласе паміж Перу і Балівіяй. Мы, як сапраўдныя патрыёты, выпілі заныканы Калюнем ром пад куранты яго ж айфона і пад радасныя крыкі кінуліся абдымаць адно аднаго.

20101231-IMG_0926

Аднак не ўсе раздзялілі нашую радасць. Аказваецца, ў 10 метрах ад нас у кустах дзве перуанкі заныкалі кантрабандны бензін з Балівіі. На нашыя крыкі выбег памежнік і запаліў кантрабандыстак. Некалькі купюраў у кішэню памежніку – і бензін у Перу.

20101231-IMG_0915

Read more...Collapse )
Дзеці шкрэбліся ў вокны, грукалі ў дзверы і гучна плакалі. “Кьерэмос хугар мас!” (хочам яшчэ гуляць) – крычалі яны. Была амаль поўнач. Мы зачынілся ў школьным класе, які нам выдзелілі пад жыллё на час фестывалю, стомленыя пасля калядаванняў, песняў і гульняў. Мы хацелі адпачыць. Фестываль “Феліс Каляда!” ўдала прайшоў і скончыўся. Толькі яго госці ўсё яшчэ хацелі працягу.

20110108-IMG_1063

Read more...Collapse )

Profile

sheshory
litota_
Аўгіня
flickr

Latest Month

February 2013
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728  

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by chasethestars