Tags: мая творчасьць

nohi

Трэш-творчасьць

Абсалютна выпадкова знайшла ў сябе на кампе свой вершык амаль 4-гадовай даўніны. Адно радуе, па-мойму, я вылячыла галаву з таго часу.




Стихотворение про девочку, у которой искорки в глазах и ямочки в щеках

Я нашла для тебя ту девочку,

У которой искры и ямочки.

Она в лесу лежит себе в ямочке

А из глаз искорки радостью сыплются.

Она головой долбанулась и смеётся искренне,

А вокруг летают бабочки и бегают котики.

И ей хорошо – ведь ещё только утро.

Можно долго лежать. Ведь в сказках всегда есть принц.


chaj

(no subject)

Дайце мне аддаць
Маю пяшчоту
Дайце мне вырваць
Маё сэрца
Дайце мне яго вам аддаць
Толькі вазьміце.
Дайце мне веру
Што яно вам патрэбна
Бо мне ўжо не
sky

Рыбак и ваза

Шторм начался внезапно. Ни Рыбак, ни Хромой не успели заметить, как небо затянуло тучами. Да и не смогли бы этого увидеть: еще не успело рассвести, как ночная темнота сменилась мраком бури.

- Что делать?! – испуганно прокричал Рыбак.

- Ничего. Любая буря – предвестник новой жизни, - тихо проговорил Хромой. Шум волн, разбивавшихся о дерево корабля, заглушал его слова. – В любой шторм умирает что-то старое и рождается новое. И смерть, и рождение нужно принимать со спокойной радостью, потому что и смерть, и рождение – это одно и то же.

- Что же ты такое говоришь?! Какое может быть спокойствие? Какая радость, если мы можем утонуть?

- Мы не утонем. Мы никогда не утонем.

Рыбак начал нервно менять курс корабля. Он то поворачивал штурвал влево, то делал еще больше оборотов вправо. Но никакого результата эти действия не приносили. Удерживаться на палубе было все сложнее.

Вдруг Рыбак увидел, что по другому концу палубы катается его любимая старая ваза, покрытая пылью веков.

Collapse )

krasouki

Мінус сто сорак

Пераклала Земфіру. Ёсьць яшчэ месцы, якімі незадаволеная. Але выкладаю на ваш прысуд :)


-140

Дзіўна,
Трамваі ня ходзяць па коле
І мабыць, ня будуць ніколі
Яшчэ маладая вясна катуе

Пэўна,
Запоўненых вуліц замнога
Ды нам ужо блізка да бога
Усё яшчэ сьпім, але крочым далей

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. І вечнае лета.

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. Жудасьць.

Помніш?
Ды не, ты, вядома, ня помніш
А мне гэта нафіг ня трэба
І толькі сапліва усхліпвае неба

Дзесьці
Выпісваюць кола трамваі
Імчацца сасьпелыя зграі
І круцяць мае вінілы падлеткі

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. І вечнае лета.

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. Жудасьць.


Collapse )
sheshory

Рушійна сила

- Дивися! Я можу рухати речі!
Він закрив очі. Було видно, як він концентрується, напружується та стакан з чаєм на дні, що стояв між ними, піднявся в повітря. Секунд 20 стакан колихався на рівні їх очей, злегка плескаючи чай, потім знову став на місце.
- Як ти це робиш? - щиро здивувалася вона.
- Це просто. Ти теж можеш. Просто закрий очі та подумай про нас. Пам’ятаєш, як ми познайомилися? Тепле озеро. Сонечко. А цуценятко! Маленьке чорне цуценятко! Ти його пам’ятаєш? Потім ми сиділи біля вогнища. Обіймалися, – говорячи це, він взяв серветку, що лежала на столі, написав на ній щось, та засунув їй в кишеню.
Гаряча булочка піднялася над тарілкою.
- Ось бачиш! Ти теж можеш! Вона полетіла!
Дівчина відкрила очі. Булочка саме в цей момент впала назад на тарілку.
- Але я цього не бачила! Ти брешеш! Нічого не літало! – майже крикнула вона.
- Вір мені. Воно завжди буде літати.

Пара розплатилася за рахунком, він допоміг їй вдягнути куртку. Та разом вони вийшли з кав’ярні.
- Зимно, – сказав він, засовуючи голову в комірець куртки. – Не мерзни. Іди додому. Завтра побачимось, – та поцілував її в куточок губ.

Вони розійшлися. Було насправді зимно. Навіть не скажеш, що це кінець квітня. Вона засунула руки в кишені. Намацала там щось незвичайне. Це була серветка з кав’ярні. На ній синіми чорнилами нерівним почерком було написано: «Кохання рухає світом».
krasouki

(no subject)

- Вось скажы мне, настаўнік, ці могуць існаваць рэчы, якіх няма? Гэта ж ясна, што існуе толькі тое, што ёсьць. Вось мы ідзём зараз з табой па гэтым чароўным садзе. І ён ёсьць. Ёсьць гэтыя дрэвы і гэтыя птушкі. Ёсць прахалода ў цені і водар кветак. Ёсьць незалежна ад таго, бачым мы гэта, ці заплюшчваем вочы. Вось глядзі. Я заплюшчыў вочы, а ўсё роўна магу памацаць рукамі мяккую траву. Бо яна ёсьць.

Але ў той жа час, ты мне заўсёды казаў, што трэба верыць. І ўсё, ува што мы верым, збываецца. А што, калі я ня веру ў гэты сад, у гэтыя дрэвы і рэчку? Яны ж усё роўна ёсьць!

А Бог? Ён альбо ёсьць, альбо яго няма. Так, як і гэты сад. І ня мае значэньня, верыць у яго ці не! Заплюшчыць на яго вочы ці пільна ўзірацца. Ён аднолькава існуе ці не існуе і для тых, хто верыць, і для тых, хто ня верыць.

Дык скажы мне, настаўнік, навошта нам тады вера? І ці ёсьць Бог у сьвеце?


- Бог ёсьць, сынок. Але толькі для тых, хто ў яго верыць.


***
Самотны вандроўнік ціха крочыў па пустыні. Сонца паднялося ў зеніт і альвала плечы чалавека. Пясок апякаў босыя ногі.
sheshory

Налятай!!!

У "Падземцы" засталося яшчэ некалькі асобнікаў маёй кніжкі прозы пад назовам "Графіка". Усяго за 6 тыс. бел. руб. Так што сьпяшайцеся купіць.

Акрамя таго, у той жа "Падземцы" побач з маімі кніжкамі ляжаць кніжыцы харошых людзей:
paulantipov "Рассказы о людях"
kirilllka "Малая несерьёзная книжица"
tovarka i n_mancewich "Наша книжка"
orasio_olivejra "...deja vu"

Заходзьце ў "Падземку". Там справа пад лесьвіцай знойдзеце стосік беленькіх кніжачак. Сама бачыла. Гэта мы - marshroutka.

Асобны дзякуй нашаму мэнэджэру, прамоўтэру і PR-агенту vidavi.
sheshory

Я вам казала, што я шчасьлівая?

Я нясьпешна ішла па прашпэкце, пераступаючы праз лужыны, і нават не заўважыла, як скончыўся дождж і пачаўся сьнег. Я крочыла пад парасонам і ўглядалася ў люстэркі, што саплівае асеньняе надвор’е раскідала па асфальце. Я бачыла ў іх аскепкі шэрага неба і голыя галінкі дрэваў. І радавалася, што, каб убачыць іх, ня трэба задзіраць галаву, бо там усё адно – чырвоны парасон.
sheshory

Асеньняе

Зноў шурпатыя шыны падкідваюць жоўтае лісьце
Я шукаю нагоду, шукаю прычыну для выйсьця
Гэтай восеньню неба наўмысна шарэе павольней
Гэтай восеньню дождж па-дзіцячы шалёна-свавольны

Гэтым пахам надыхацца нельга ніколі-ніколі
Я глытаю паветра майго безь цябе навакольля
Безвыходнасьцю выйсьцяў заблытваюць брудныя сьцежкі
Паміж днямі шырэюць асьлеплыя цемрай прамежкі

Мае новыя боты прамоклі наскрозь ад хлюпотаў
Прыстае да зямлі састарэлая ўвосень лістота
Гэтым ранкам узгадваюць сны пасажыры трамваяў
Гэтым разам ня разам з табою наноў паміраем