?

Log in

No account? Create an account

Entries by tag: мая творчасьць

Трэш-творчасьць

Абсалютна выпадкова знайшла ў сябе на кампе свой вершык амаль 4-гадовай даўніны. Адно радуе, па-мойму, я вылячыла галаву з таго часу.




Стихотворение про девочку, у которой искорки в глазах и ямочки в щеках

Я нашла для тебя ту девочку,

У которой искры и ямочки.

Она в лесу лежит себе в ямочке

А из глаз искорки радостью сыплются.

Она головой долбанулась и смеётся искренне,

А вокруг летают бабочки и бегают котики.

И ей хорошо – ведь ещё только утро.

Можно долго лежать. Ведь в сказках всегда есть принц.


Дайце мне аддаць
Маю пяшчоту
Дайце мне вырваць
Маё сэрца
Дайце мне яго вам аддаць
Толькі вазьміце.
Дайце мне веру
Што яно вам патрэбна
Бо мне ўжо не

Рыбак и ваза

Шторм начался внезапно. Ни Рыбак, ни Хромой не успели заметить, как небо затянуло тучами. Да и не смогли бы этого увидеть: еще не успело рассвести, как ночная темнота сменилась мраком бури.

- Что делать?! – испуганно прокричал Рыбак.

- Ничего. Любая буря – предвестник новой жизни, - тихо проговорил Хромой. Шум волн, разбивавшихся о дерево корабля, заглушал его слова. – В любой шторм умирает что-то старое и рождается новое. И смерть, и рождение нужно принимать со спокойной радостью, потому что и смерть, и рождение – это одно и то же.

- Что же ты такое говоришь?! Какое может быть спокойствие? Какая радость, если мы можем утонуть?

- Мы не утонем. Мы никогда не утонем.

Рыбак начал нервно менять курс корабля. Он то поворачивал штурвал влево, то делал еще больше оборотов вправо. Но никакого результата эти действия не приносили. Удерживаться на палубе было все сложнее.

Вдруг Рыбак увидел, что по другому концу палубы катается его любимая старая ваза, покрытая пылью веков.

Мінус сто сорак

Пераклала Земфіру. Ёсьць яшчэ месцы, якімі незадаволеная. Але выкладаю на ваш прысуд :)


-140

Дзіўна,
Трамваі ня ходзяць па коле
І мабыць, ня будуць ніколі
Яшчэ маладая вясна катуе

Пэўна,
Запоўненых вуліц замнога
Ды нам ужо блізка да бога
Усё яшчэ сьпім, але крочым далей

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. І вечнае лета.

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. Жудасьць.

Помніш?
Ды не, ты, вядома, ня помніш
А мне гэта нафіг ня трэба
І толькі сапліва усхліпвае неба

Дзесьці
Выпісваюць кола трамваі
Імчацца сасьпелыя зграі
І круцяць мае вінілы падлеткі

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. І вечнае лета.

А ў тых месцах, скуль ты уцякала
Мне ўсё ўпершыню ды настолькі цікава
І на забытай табою фотцы
Мінус сто сорак. Жудасьць.


Рушійна сила

- Дивися! Я можу рухати речі!
Він закрив очі. Було видно, як він концентрується, напружується та стакан з чаєм на дні, що стояв між ними, піднявся в повітря. Секунд 20 стакан колихався на рівні їх очей, злегка плескаючи чай, потім знову став на місце.
- Як ти це робиш? - щиро здивувалася вона.
- Це просто. Ти теж можеш. Просто закрий очі та подумай про нас. Пам’ятаєш, як ми познайомилися? Тепле озеро. Сонечко. А цуценятко! Маленьке чорне цуценятко! Ти його пам’ятаєш? Потім ми сиділи біля вогнища. Обіймалися, – говорячи це, він взяв серветку, що лежала на столі, написав на ній щось, та засунув їй в кишеню.
Гаряча булочка піднялася над тарілкою.
- Ось бачиш! Ти теж можеш! Вона полетіла!
Дівчина відкрила очі. Булочка саме в цей момент впала назад на тарілку.
- Але я цього не бачила! Ти брешеш! Нічого не літало! – майже крикнула вона.
- Вір мені. Воно завжди буде літати.

Пара розплатилася за рахунком, він допоміг їй вдягнути куртку. Та разом вони вийшли з кав’ярні.
- Зимно, – сказав він, засовуючи голову в комірець куртки. – Не мерзни. Іди додому. Завтра побачимось, – та поцілував її в куточок губ.

Вони розійшлися. Було насправді зимно. Навіть не скажеш, що це кінець квітня. Вона засунула руки в кишені. Намацала там щось незвичайне. Це була серветка з кав’ярні. На ній синіми чорнилами нерівним почерком було написано: «Кохання рухає світом».
- Вось скажы мне, настаўнік, ці могуць існаваць рэчы, якіх няма? Гэта ж ясна, што існуе толькі тое, што ёсьць. Вось мы ідзём зараз з табой па гэтым чароўным садзе. І ён ёсьць. Ёсьць гэтыя дрэвы і гэтыя птушкі. Ёсць прахалода ў цені і водар кветак. Ёсьць незалежна ад таго, бачым мы гэта, ці заплюшчваем вочы. Вось глядзі. Я заплюшчыў вочы, а ўсё роўна магу памацаць рукамі мяккую траву. Бо яна ёсьць.

Але ў той жа час, ты мне заўсёды казаў, што трэба верыць. І ўсё, ува што мы верым, збываецца. А што, калі я ня веру ў гэты сад, у гэтыя дрэвы і рэчку? Яны ж усё роўна ёсьць!

А Бог? Ён альбо ёсьць, альбо яго няма. Так, як і гэты сад. І ня мае значэньня, верыць у яго ці не! Заплюшчыць на яго вочы ці пільна ўзірацца. Ён аднолькава існуе ці не існуе і для тых, хто верыць, і для тых, хто ня верыць.

Дык скажы мне, настаўнік, навошта нам тады вера? І ці ёсьць Бог у сьвеце?


- Бог ёсьць, сынок. Але толькі для тых, хто ў яго верыць.


***
Самотны вандроўнік ціха крочыў па пустыні. Сонца паднялося ў зеніт і альвала плечы чалавека. Пясок апякаў босыя ногі.

Посткалегіюмнае

Спадар adam_hlobus параіў мне напісаць гэтае хайку ў ЖЖ. І нават паабяцаў адкамэнтаваць яго.


Апала лісьце.
І дрэвы сталі грэцца
гнёздамі варон.



А ў дадатак зьмяшчаю спасылку на бонус-трохрадкоўі.

Налятай!!!

У "Падземцы" засталося яшчэ некалькі асобнікаў маёй кніжкі прозы пад назовам "Графіка". Усяго за 6 тыс. бел. руб. Так што сьпяшайцеся купіць.

Акрамя таго, у той жа "Падземцы" побач з маімі кніжкамі ляжаць кніжыцы харошых людзей:
paulantipov "Рассказы о людях"
kirilllka "Малая несерьёзная книжица"
tovarka i n_mancewich "Наша книжка"
orasio_olivejra "...deja vu"

Заходзьце ў "Падземку". Там справа пад лесьвіцай знойдзеце стосік беленькіх кніжачак. Сама бачыла. Гэта мы - marshroutka.

Асобны дзякуй нашаму мэнэджэру, прамоўтэру і PR-агенту vidavi.
Я нясьпешна ішла па прашпэкце, пераступаючы праз лужыны, і нават не заўважыла, як скончыўся дождж і пачаўся сьнег. Я крочыла пад парасонам і ўглядалася ў люстэркі, што саплівае асеньняе надвор’е раскідала па асфальце. Я бачыла ў іх аскепкі шэрага неба і голыя галінкі дрэваў. І радавалася, што, каб убачыць іх, ня трэба задзіраць галаву, бо там усё адно – чырвоны парасон.

Асеньняе

Зноў шурпатыя шыны падкідваюць жоўтае лісьце
Я шукаю нагоду, шукаю прычыну для выйсьця
Гэтай восеньню неба наўмысна шарэе павольней
Гэтай восеньню дождж па-дзіцячы шалёна-свавольны

Гэтым пахам надыхацца нельга ніколі-ніколі
Я глытаю паветра майго безь цябе навакольля
Безвыходнасьцю выйсьцяў заблытваюць брудныя сьцежкі
Паміж днямі шырэюць асьлеплыя цемрай прамежкі

Мае новыя боты прамоклі наскрозь ад хлюпотаў
Прыстае да зямлі састарэлая ўвосень лістота
Гэтым ранкам узгадваюць сны пасажыры трамваяў
Гэтым разам ня разам з табою наноў паміраем


Бацькаў сьцяг

Калі я цяпер гляджу хроніку 94-95-х гадоў, мне ня верыцца, што Лукашэнка сапраўды мог езьдзіць у машыне зь бел-чырвона-белым сьцягам, выступаць на сходах пад гэтым жа сьцягам, увогуле, хоць як-небудзь быць зьвязаным з нашай нацыянальнай сымболікай. Бо я ня памятаю тых часоў.

Я памятаю, што на выбарах 1994 года бацька хацеў галасаваць за Шушкевіча, а маці – за Пазьняка. Я памятаю іх вечаровыя палітычныя спрэчкі на гэты конт. Але я ня памятаю Лукашэнку пад бел-чырвона-белым сьцягам.

Я памятаю, як мне ў школе замовілі намаляваць Пагоню, каб павесіць у клясе. Але маю Пагоню так і не павесілі. Бо прыйшлі іншыя часы. Вось пасьля гэтага ў маёй памяці і зьявіўся Лукашэнка. Лукашэнка і яго сымболіка.

maryjka_ неяк пісала, што адзін са складнікаў сапраўднага беларуса – гэта сшыты ім жа нацыянальны сьцяг. Калі мы ехалі са Сьцёпам у яго машыне па Нью-Ёрку, я запытала, здымаючы з лабавога шкла чырвона-зялёны сьцяг, навошта яму гэта? А пасьля ўзамен пашыла яму бел-чырвона-белы з пагоняй.

У маіх бацькоў дома ў шафе ляжыць акуратна складзены вялікі бел-чырвона-белы сьцяг. Бацька купіў яго ў 95-м у звычайнай краме. Я неяк папрасіла аддаць сьцяг мне. І бацька было ўжо згадзіўся. Але пасьля перадумаў, сказаўшы: “Калі прыйдзе новая ўлада, я вывешу яго з балкону”.

На выбарах 2006 года, 19 сакавіка, мае бацькі прыехалі да мяне ў Менск. І я думала, што яны едуць не пускаць мяне на плошчу. А яны зайшлі ў кватэру і пачалі зьбірацца ісьці са мной. І я хавала па кішэнях значкі і стужкі і баялася. А там, на плошчы, бацька павязаў мне бел-чырвона-белую стужку на галаву і пасадзіў сабе на плечы. І я глядзела зьверху на гэтых прыгожых людзей і не баялася.

І мне хочацца вось так вось не баяцца ніколі. І хочацца, каб мой бацька нарэшце вывесіў з балкону свой сьцяг.

Пра Вераніку

Было гэта даўно. Чатыры гады, мабыць, мінула, пяты пайшоў.
Тым летам я адпачывала ў санаторыі “Журавушка” на Нарачы. Жыла адна, хадзіла на працэдуры адна, у возеры купалася адна, слухала плэер і чытала кніжкі. Ні з кім не размаўляла.
І вось неяк падышла да мяне дзяўчына. Гаворыць:
- Ты тут, гляджу, адна бавіш час. Я таксама. Давай сябраваць.
І яна мне расказала пра тое, як пазнаёмілася тут з хлопцам. Як яны пакахалі адно аднаго. Як ён пазбавіў яе цноты. А пасьля кінуў і зьехаў, не сказаўшы ні слова.
Я паспрабавала суцешыць Вераніку, маўляў, разумею. Але ніфіга я не разумела тады. Бо тады яшчэ нікога не кахала, ніхто не замахваўся на маю цноту і я не глядзела пры бацьках кіно з эратычнымі сцэнамі.
Але Вераніка мне паверыла. І мы сталі зь ёй сябраваць.
А пасьля мы пазнаёміліся з двума хлопцамі: Вовам і Дзімам. І дзякуючы настойлівасьці хлопцаў, Вераніка стала сустракацца з Вовам, а я – зь Дзімам. Праз тыдзень Вераніка ўжо задавальняла фізычныя патрэбы Вовы і начыста забыла пра таго, хто пазбавіў яе цноты.
Скончыўся адпачынак, і мы вярнуліся ў Менск. Хутка нашыя сустрэчы замяніліся тэлефанаваньнямі, тэлефанаваньні - смскамі і, ўрэшце рэшт, мы замаўчалі абедзьве. За тыя рэдкія сустрэчы Вераніка пасьпявала расказаць мне, як яна парвала з Вовам: адзін раз, другі, трэці; як яна стала сустракацца з кімсьці іншым: адзін раз, другі, трэці…
Апошняя смска, якую я ёй даслала, - было віншаваньне з Новым годам. А Вераніка адказала: “Сёлета я выходжу замуж”. Я ўжо разумела тады, як гэта кахаць; як гэта, калі цябе пазбаўляюць цноты; як гэта пакутаваць. Але я не адказала на тую смс. Бо ня ведала, як гэта – спытаць: за каго ты выходзіш замуж? Я ня ведала, як не спытаць: ты кахаеш яго? Я ня ведала, што я мушу казаць.
А цяпер я ня ведаю, як пазваніць і спытаць: “Ну што, ты ўжо выйшла замуж?” Але мне хочацца верыць, што незалежна ад адказу, Вераніка будзе шчасьлівай. І дзесьці ў глыбіні душы, я спадзяюся, што ў яе зьмяніўся нумар тэлефону. І гэта будзе добрым апраўданьнем майму зьнікненьню зь яе жыцьця.
І як бы там не было, але на маю думку, нічога лепшага і даражэйшага за гэты верш, я яшчэ не напісала.


И не пишется, и не спится,
Не играется снова роль.
И на самых красивых лицах
Снова слёзы и снова боль.

Дождь по лужам. Он где-то мимо.
Простудился, охрип, озяб.
В этом мире всё объяснимо.
Лишь любовь объяснить нельзя.

Юбка липнет к ногам. И ветер
Уж не в силах всё изменить.
Так бывает на белом свете:
Быть чему-то... или не быть.

А друзья и родные снова
Меня в строчках из писем ждут.
Подбирая за словом слово,
Я сжимаю на сердце жгут.

В этом мире, где выдох каждый
Равнозначен десяткам фраз,
Каждый вдох может стать однажды,
Будто целый большой рассказ.

Я, как Бродский и Маяковский,
Зарисовки строчу в блокнот.
Был объёмным и вдруг стал плоским
Мир созвучных печали нот.

Я в стихах свою жизнь пророчу,
Словно вижу всё наперёд.
Каждый день - это пара строчек,
Каждый стих - это целый год.

Меня любит, быть может, кто-то.
Жаль, не здесь, не сейчас, не он.
Этот мир из иллюзий соткан.
Этот мир - лишь забвенный сон.

Вот и всё. Помечтав немножко,
Я отправлюсь в свой дом родной.
Там, где мама печёт картошку
И зовёт из окна домой.

А сейчас мне опять не спится,
Я закрыть не могу глаза.
И опять на моих ресницах
Отражается мир в слезах.

(25-29.06.2004, Нью-Йорк)

Верш

Ноч. Пагасаюць гмахі,
І ажываюць духі.
Ноч забівае страхі
І нараджае рухі.

Настальгічнае

Калі была ў Вілейцы, шмат думала пра сваё дзяцінства. Яно не было аднолькавым. Яно было і добрым, і дрэнным. Дзяцінства для мяне – у розных рэчах. У дыяфільмах на жоўтых дзьвярах дзіцячага пакоя і драніках па нядзелях, у маміных песьнях і бабуліным сабаку Саргоне, у стрыечным браце і шкляных шарыках каля чыгункі. Маё дзяцінства ў пістонах і згубленай ляльцы, у шашлыках на прыродзе і чырвоным школьным ранцы, у пабітых каленках і поўных кішэнях каштанаў. Я вяртаюся ў дзяцінства, калі знаходжу ў бабулінай ваннай зубны парашок, калі суседскія дзеці крычаць “Алібаба!”, калі спускаю набраную да краёў ваду ў ваньне. Я памятаю, як скакаць па-маліноўску ў рызіначку; я ведаю, што сябрам нельга абыходзіць дрэва з розных бакоў, каб не пасварыцца. Я памятаю, як выглядае сапраўдны Дзед Мароз і як гэта – баяцца навальніцы і страшэнна любіць яе адначасова.
Мы часта гулялі з бацькам у лесе ўздоўж чыгункі. І кожны раз з нецярплівасьцю я чакала, калі праедзе цягнік. І штораз яшчэ здалёк пачынала махаць рукой вялізнай мэханічнай жывёліне. А машыніст адказваў, ён абавязкова адказваў доўгім і гучным гудзеньнем.
Цяпер, калі, едучы ў цягніку, чую гудок, я ведаю, я дакладна ведаю, што дзесьці побач стаіць малое з бацькам і маша рукою, заліваючыся шчасьлівым сьмехам.
Кася ведала, што калісьці гэта павінна адбыцца, што людзі не жывуць вечна. І яны абавязкова павінны памерці. Адзін за адным. А ў канцы і сама яна – Кася. Але спачатку памруць старэйшыя за яе: настаўнікі, бацькі...
Бывала ў дзяцінстве, позна ўвечары яна саскоквала з цёплага ложку, бегла да маці, якая разам з бацькам глядзела ў іншым пакоі тэлевізар, прыхілялася да яе грудзей і пачынала плакаць:
- Мама, я памру. Я памру, мама.
- Дурненькая, што ты такое кажаш? Табе яшчэ жыць ды жыць.
- Мама, вы ж з татам таксама памрэце.
- Ну... гэта будзе яшчэ вельмі ня скора.
І Кася вярталася ва ўжо халодны ложак ды засынала, ня думаючы больш пра сьмерць. І бачыла ў снах прыгожых матылькоў зь вялікімі белымі крыламі.
Кася была на пахаваньні ўсяго тры разы. Першы раз, калі памёр бацька аднаклясьніцы Наташы. Чытаць далейCollapse )
- Як ты думаеш, можа, я - такса? - пытаецца ў мяне tovarka.
- Так, - адказваю, - ты - такса. З табой усё проста. А хто я?
- Ты - цюлень, - кажа яна.

Са мной таксама ўсё аказалася проста. Я - вялікі цюлень. Я кладу сваю вялікую галаву на бліскучыя плаўні і засынаю.
Я бачу сон, як чацьвёрты год запар усё той жа хлопчык, што за чатыры гады ня вырас ні на цалю, гуляе ў двары са сваёю маленькаю таксай.

- Ціна, Ціна, Ціна, - кліча гаспадар свайго сабаку.
І я прачынаюся.

- Жэня, ты такая прыгожая. Асабліва калі ўсьміхаесься. Усьміхайся часьцей.
Хм... Хлусіш. Хіба цюлені бываюць прыгожыя? Але я ўсьміхаюся. Бо я - жыцьцярадасны цюлень.

Прыбягаю на факультэт. Бачу яго ў фае. І ўжо з актавай залі дасылаю яму смску: "Ты такі мілы".
Я напісала: "Ты такі мілы". І кропка. Кропка. Я не пісала: "Ты такі мілы. Скажы, што я таксама".
Ён адказвае: "Ты таксама".
Хлусіш.

Нават у хлопца, які працуе на ксеракопіі журфака, ёсьць дзяўчына. Яны таемна сустракаюцца, хаваючыся ад нашых вачэй.
- Ты дзе працуеш?
- На ксеракопіі. Адзін аркуш - 120 рублёў. Адзін бяздарна пражыты дзень - цана дагаворная.

Адзін. Напэўна, цюленям наканавана быць адзінокімі.

І ніякіх гасьцей. У хаце не прыбрана. Харчуюся гематагенам. Гляджу праз вакно на тралейбусы. І адчаго цюлені ня лётаюць, як птушкі?

Гэта не вясновая дэпрэсія. Думаю, я вельмі моцная. І ў тым - мая найвялікшая слабасьць.

Пра ўсё адразу

Толькі што вярнулася зь Сьветлагорску. Адразу з дарогі патрапіла на імпрэзу ў Чырвоны касьцёл. Пабачыла там і пазнала ўсіх, каго хацела. Нарэсьце спытала ў Арлова Уладзімера, ці быў ён на Кубку Дэвіса. mirritil, гэта быў ня ён, я памылілася.

Зрэшты, я ж не пра гэта напісаць хацела. Я вось пра што.

daroha, гэта той верш, які я пачала пісаць пад твае сьпевы. Чытай. Табе прысьвячаю.

43,85 КБ


***
Я вітаю цябе, дарога,
Цёплы дождж па халодным бруку.
Дзякуй, дружа, што дзякуй богу
Гэтак шмат вось у гэтым гуку,

Калі дождж разьбівае лужы,
Калі ноч шапаціць лістотай.
Калі подых паветра дужы
Разьдзімае прыроды цноту.

Не зважаю на страх і холад
І шыбую наперад строга.
Я вяртаюся ў родны горад.
Я вітаю цябе, дарога!
Цяперашнім і будучым бацькам прысьвячаецца.

“Я ненавіджу яго, ненавіджу!” – яна плакала ў падушку. Цэлую ноч.
На наступны дзень Ірына ня ведала, куды падзець свой позірк. Дзяўчына не магла глядзець бацьку ў вочы. Але чаму? Яна ж ні ў чым не вінаватая. Гэта яму павінна быць сорамна за тое, што зрабіў учора. Аднак ён паводзіў сябе так, быццам нічога ня здарылася. Не заўважаў сінякоў на руках у жонкі, ня бачыў чырвоных ад сьлёз вачэй дачкі. Ён зноў быў ласкавым і клапатлівым. Як і заўсёды пасьля такіх выпадкаў. А ёй было агідна. Агідна ад паветра, якое моцна сьціскала грудзі, ад недарэчнага сьвятла, што лілося праз вокны, ад усяго на сьвеце, нават ад свайго нікчэмнага жыцьця, ад самой сябе.
Сьнедаць разам з бацькамі Ірына не хацела... не магла. Дзяўчына зайшла на кухню заварыць гарбаты, ды толькі парэзала палец нагі аб аскепак разьбітага ўчора бацькам кубка. Так і не пасьнедала. Пайшла ў свой пакой і проста сядзела. Глядзела на сьцяну, на плакаты знакамітасцяў, на іх усьмешкі, а самой хацелася плакаць. Але цяпер яна сябе стрымлівала.
У пакой увайшла маці. Прысела побач на ложак. “Ён вар’ят, – ціха сказала яна. – Мы ня можам больш так жыць.” У галаве Ірыны пачаў грукатаць маленькі малаточак: “Навошта яна мне гэта гаворыць? Навошта?!” Вочы зноў напоўніліся слязамі, яна ўжо не магла іх стрымліваць. Дзяўчына ўскачыла, пабегла да дзьвярэй, гучна грымнула імі і выбегла на двор.
Яна бачыла, як бацька сеў у машыну і паехаў на працу, але дадому ёй вяртацца не хацелася. Толькі праз некалькі гадзін дзяўчына нясьмела адчыніла дзверы кватэры й зноў зайшла ў свой пакой.
Так прайшоў дзень.
А ўвечары... Увечары нехта пазваніў у дзьверы. Адчыніла маці. Ірына пачула абрыўкі слоў незнаёмага мужчыны: “Трапіў у аварыю... На жаль... Мае спачуваньні...” Яшчэ яна пачула, як закрычала маці. Дзяўчына ня вымавіла ні слова... яна не магла. Толькі буйныя сьлёзы пацяклі па яе шчаках.
Гэтую ноч Ірына таксама плакала. А раніцай спаліла ўсе рэчы бацькі. Яна любіла яго. Проста гэтая любоў прыносіла ёй невыносны боль.

(2003)

Зімовы верш

Думала, што верш яшчэ ня скончаны. Зьбіралася дапісваць. А цяпер падумала: мабыць, ня трэба.

Ем аранжавую хурму
І костачкі перажоўваю.
Ненавіджу зіму
І піжаму сваю ружовую,
Калі пер’е ў шчаку тыкаецца
І гадзіньнік на вуха цікае...
Немагчыма ня выказацца
Гэтай ноччу, такой ціхаю.

Profile

sheshory
litota_
Аўгіня
flickr

Latest Month

February 2013
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728  

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by chasethestars