sheshory

Дзень адчыненых дзвярэй

Расказваю маме, як здзіўлялася першым кактусам у дзікай прыродзе, якія пабачыла ўпершыню ў жыцці ў арызонскай пустыні. І як потым нагледзелася іх за ўсё падарожжа столькі, што яны мяне ўжо зусім не ўражваюць.
- Ну і добра, - сказала мама, - бо то мы твае ў гаршчках на падваконнях не дагледзелі.

Я дома, сябры. У пятніцу ў мяне - дзень адчыненых дзвярэй. Хто хоча ў госці - калі ласка. Мы з Вераснем будзем вас чакаць ад шостай вечара да самай ночы. Хто не ведае, дзе мы жывем, напішыце камент, я вам прыватна напішу адрас.
  • Current Music
    Charteroak Foundation - Tortoise
sheshory

Канец

Раніцай 17 красавіка надвор’е не заладзілася. Дождж змяняўся снегам. А той у сваю чаргу пераўтвараўся ў град. На небе – ніводнага прасвету. Але бліжэй да поўдня развіднелася, на небе з’явілася сонца. І снег на гарах ярка заблішчэў.

Сёння роўна год, як мы з усімі рэчамі за плячыма пакінулі дом і адправіліся ў Амерыку з табурэткай. Сёння праз год табурэт памочыць свае ножкі і тым самым атрымае апошні прытулак.

Мы доўга ішлі па краі зямлі, прабіраючыся па слізкіх схілах, пералазячы праз паваленыя дрэвы ды зарасці калючак.

20110417-IMG_9763

Collapse )
 
sheshory

Fin del Mundo, альбо Табурэт не патрэбны

Ах! Табурэтка! Апынуўшыся са зламаным зэдлікам у руках, мы селі ў грузавік, які яго пераехаў. Захоплены кіроўца, які толькі што падабраў двух грынаў-музыкантаў, засыпаў нас пытаннямі.

- Іграеце музыку?

Мы толькі і змаглі, што вяла кіўнуць галавамі. Усміхацца мы не маглі. У галаве – толькі думкі пра тое, што 11 месяцаў цягнулі гэтую табурэтку, а зараз яе няма. Спустошанасць і няведанне, што рабіць зараз.

Калі мы выйшлі з машыны, апынуліся ў вёсцы, дзе кожная сям’я займаецца дрэваапрацоўкай. Там нам тут жа табурэтачку рэанімавалі. Жалезныя шурупы пранзілі цела нашай драўлянай сяброўкі і яна зноў стала падобная на саму сябе.

20110303-IMG_7784

Collapse )
sheshory

Патагонія. На край свету

Учора апошні раз мы начавалі на вуліцы. Цяпер вятры сталі невыноснымі, а тэмпература ўначы блізіцца да нулю. На вуліцы не паспіш – трэба разрульваць начлег у хатах. А за час падарожжа па трапічнай частцы Аргентыны, мы ўжо адвыклі ад гэтага.

Начавалі – гучна сказана. Спалі мы на аўтазапраўцы ўсяго тры гадзіны. А трэцяй ночы наш кіроўца фуры працягваў свой шлях на Поўдзень Патагоніі. І мы разам з ім. Аўтаспын у Патагоніі – проста казка. Адлегласці паміж гарадкамі – велічэзныя. Паміж імі – нічога, скрозь адны пампасы, ссохлая трава. А ноччу пад колы аўтамабіляў выскакваюць сотні трусаў. Раніцай – уся дарога ў крыві. Паабапал пасуцца сваякі ламаў – гўанакі.

20110405-IMG_8072

Collapse )
sheshory

Блізкая Аргентына

Аргентына – вельмі падобная да нашых краінаў. Асабліва яе паўночныя правінцыі. Заходзіш у сельскі аўтобус, а там за рулём Вася. Ну, такі наш-наш Вася. А на суседнім крэсле – баба Галя. Нашая-нашая такая. А вакол – сосны, драўляныя хаты, нейкі дзед едзе на калёсах. Такое спакойнае, размеранае жыццё, адрознае ад іншай Лацінскай Амерыкі.



Напэўна, гэта з-за таго, што менавіта сюды з’ехала мноства эмігрантаў з Усходняй Еўропы. Тут нашчадкі і палякаў, і беларусаў, і расіянаў, і украінцаў. У гарадку Апосталес увогуле каля 40% насельніцтва з украінскімі каранямі. Праўда, большасць з іх ужо ні слова не ведае па-украінку.

Аднак у горадзе – і украінская царква, і украінскі клуб, і вуліца Тараса Шаўчэнкі.
 

Collapse )
sheshory

Факты пра Беларусь, якія найбольш уражваюць іншаземцаў

Вельмі часта ў падарожжы нам даводзіцца тлумачыць іншаземцам, што такое Беларусь, дзе яна знаходзіцца. Пачынаючы з ЗША і да самай Аргентыны толькі адзінкі мелі хоць нейкае ўяўленне пра нашую краіну. Аднак нават многім тым даводзілася расказваць, што Беларусь – гэта не Расія.

Ніякіх намётаў
20110326-IMG_7980

Украінец Калюня, які ўжо даволі доўгі час падарожнічае з намі, смяецца. Кожны раз, калі ў нас пытаюцца, адкуль мы, мы кажам: “Беларусь” альбо “Белоруссія” (менавіта так называецца нашая краіна па-іспанску і так хоць некаторыя разумеюць адкуль мы)”. “Руссія?” – тут жа пытаюцца ў нас. Гэта ж трэба было ў назве краіны ўставіць “руссія”! Пашчасціла ж украінцам. “Не, - кажам мы, - сerca Russia” (каля Расіі). Калюня жартуе: “Так і напішыце на пашпарце: “Pequeño pais сerca Russia” (маленькая краіна каля Расіі)”.

Collapse )
sheshory

Праз 40 год

 
Гэтая фотка зробленая дзесьці ў 1971 годзе. На ёй – французы Гай і Нікі ў Балівіі. Гэтую пару мы сустрэлі ў Бразіліі на востраве Ітапарыка праз 40 год. Састарэлыя Гай і Нікі расказалі нам, што з 1968 па 1971 год здзейснілі амаль такое ж падарожжа, як і мы. Аўтаспынам, пешшу і амаль без грошай. З Канады да Бразіліі. І скончылі свае прыгоды ў Сан-Паўло, дзе ў іх нарадзіўся сын.

guy_nicky

Пасля таго, як Гай вярнуўся на радзіму, яго судзілі за тое, што хаваўся ад войска. Затым ляжаў у вар’ятні, таму што, як ён зараз кажа, “быў не такі, як усе”. Пасля працаваў журналістам у розных краінах. Вывучыў кучу моваў. А цяпер паўгады яны з Нікі (якую Гай, дарэчы, дагэтуль назвае сяброўкай, бо яны так і не ажаніліся) жывуць у палацы ў маленькай вёcачцы на беразе мора у Францыі, а паўгады – у Бразіліі, дзе калісьці скончылі сваё падарожжа.

Гай сёння
164307_144575738931810_100001381553264_278750_7289810_n

Collapse )
sheshory

Душок Бразіліі

Марсэль з расійскай табурэтнай каманды казаў: «Калі вы не пабываеце ў штаце Баія, не кажыце, што вы былі ў Бразіліі. Баія – гэта «душа» краіны». Чым бліжэй мы пад'язджалі да Сальвадору ў штаце Баія, тым больш мы адчувалі тую самую «душу» Бразіліі.

Зніклі багатыя будынкі, замест іх штораз трапляліся недабудаваныя халупы; джунглі замяніла пустыня; мясцовыя ўсё больш акалочваліся каля дарог, прадаючы фрукты ці іншую драбязу. А кіроўцы баяліся спыняцца ў гэтых мясцінах. Амаль кожны з іх мае ў загашніку гісторыю, як на яго ці ягонага сябра напалі са зброяй ды скралі груз. «Душа» краіны апынулася з душком.

20110215-IMG_7525

Апагеем усяго гэтага хаосу стаў Сальвадор. Ужо зацемна нас прывезлі ў адзін з раёнаў гораду пад назвай Піры-Піры. Прастытуткі круцілі клубамі перад мінакамі, пацаны прадавалі наркотыкі, з неба свяціў ліхтаром на зямлю паліцэйскі верталёт, нарады паліцыі з аўтаматамі расхаджвалі па горадзе. Мы былі адзінымі белымі. А наш спадарожнік раптоўна змяніў сваё рашэнне і адмовіўся прыняць нас у сябе на ноч.

Collapse )
Collapse )
sheshory

Што застанецца, калі не застанецца табурэткі?

Адна з нешматлікіх і асноўных умоваў нашай творчай экспедыцыі – аднесці табурэтку з беларускай кухні да акіяну. Нездарма ж нашае падарожжа называецца “З табурэтам да акіяну”. Аднак цэлы год вандраваць са старэнькім драўляным зэдлікам і захаваць яго, не так проста.

Табурэт у ньюйоркскім метро
vlad
 
Collapse )