?

Log in

No account? Create an account
Расказваю маме, як здзіўлялася першым кактусам у дзікай прыродзе, якія пабачыла ўпершыню ў жыцці ў арызонскай пустыні. І як потым нагледзелася іх за ўсё падарожжа столькі, што яны мяне ўжо зусім не ўражваюць.
- Ну і добра, - сказала мама, - бо то мы твае ў гаршчках на падваконнях не дагледзелі.

Я дома, сябры. У пятніцу ў мяне - дзень адчыненых дзвярэй. Хто хоча ў госці - калі ласка. Мы з Вераснем будзем вас чакаць ад шостай вечара да самай ночы. Хто не ведае, дзе мы жывем, напішыце камент, я вам прыватна напішу адрас.

Канец

Раніцай 17 красавіка надвор’е не заладзілася. Дождж змяняўся снегам. А той у сваю чаргу пераўтвараўся ў град. На небе – ніводнага прасвету. Але бліжэй да поўдня развіднелася, на небе з’явілася сонца. І снег на гарах ярка заблішчэў.

Сёння роўна год, як мы з усімі рэчамі за плячыма пакінулі дом і адправіліся ў Амерыку з табурэткай. Сёння праз год табурэт памочыць свае ножкі і тым самым атрымае апошні прытулак.

Мы доўга ішлі па краі зямлі, прабіраючыся па слізкіх схілах, пералазячы праз паваленыя дрэвы ды зарасці калючак.

20110417-IMG_9763

Read more...Collapse )
 
Ах! Табурэтка! Апынуўшыся са зламаным зэдлікам у руках, мы селі ў грузавік, які яго пераехаў. Захоплены кіроўца, які толькі што падабраў двух грынаў-музыкантаў, засыпаў нас пытаннямі.

- Іграеце музыку?

Мы толькі і змаглі, што вяла кіўнуць галавамі. Усміхацца мы не маглі. У галаве – толькі думкі пра тое, што 11 месяцаў цягнулі гэтую табурэтку, а зараз яе няма. Спустошанасць і няведанне, што рабіць зараз.

Калі мы выйшлі з машыны, апынуліся ў вёсцы, дзе кожная сям’я займаецца дрэваапрацоўкай. Там нам тут жа табурэтачку рэанімавалі. Жалезныя шурупы пранзілі цела нашай драўлянай сяброўкі і яна зноў стала падобная на саму сябе.

20110303-IMG_7784

Read more...Collapse )
Учора апошні раз мы начавалі на вуліцы. Цяпер вятры сталі невыноснымі, а тэмпература ўначы блізіцца да нулю. На вуліцы не паспіш – трэба разрульваць начлег у хатах. А за час падарожжа па трапічнай частцы Аргентыны, мы ўжо адвыклі ад гэтага.

Начавалі – гучна сказана. Спалі мы на аўтазапраўцы ўсяго тры гадзіны. А трэцяй ночы наш кіроўца фуры працягваў свой шлях на Поўдзень Патагоніі. І мы разам з ім. Аўтаспын у Патагоніі – проста казка. Адлегласці паміж гарадкамі – велічэзныя. Паміж імі – нічога, скрозь адны пампасы, ссохлая трава. А ноччу пад колы аўтамабіляў выскакваюць сотні трусаў. Раніцай – уся дарога ў крыві. Паабапал пасуцца сваякі ламаў – гўанакі.

20110405-IMG_8072

Read more...Collapse )

Блізкая Аргентына

Аргентына – вельмі падобная да нашых краінаў. Асабліва яе паўночныя правінцыі. Заходзіш у сельскі аўтобус, а там за рулём Вася. Ну, такі наш-наш Вася. А на суседнім крэсле – баба Галя. Нашая-нашая такая. А вакол – сосны, драўляныя хаты, нейкі дзед едзе на калёсах. Такое спакойнае, размеранае жыццё, адрознае ад іншай Лацінскай Амерыкі.



Напэўна, гэта з-за таго, што менавіта сюды з’ехала мноства эмігрантаў з Усходняй Еўропы. Тут нашчадкі і палякаў, і беларусаў, і расіянаў, і украінцаў. У гарадку Апосталес увогуле каля 40% насельніцтва з украінскімі каранямі. Праўда, большасць з іх ужо ні слова не ведае па-украінку.

Аднак у горадзе – і украінская царква, і украінскі клуб, і вуліца Тараса Шаўчэнкі.
 

Read more...Collapse )
Вельмі часта ў падарожжы нам даводзіцца тлумачыць іншаземцам, што такое Беларусь, дзе яна знаходзіцца. Пачынаючы з ЗША і да самай Аргентыны толькі адзінкі мелі хоць нейкае ўяўленне пра нашую краіну. Аднак нават многім тым даводзілася расказваць, што Беларусь – гэта не Расія.

Ніякіх намётаў
20110326-IMG_7980

Украінец Калюня, які ўжо даволі доўгі час падарожнічае з намі, смяецца. Кожны раз, калі ў нас пытаюцца, адкуль мы, мы кажам: “Беларусь” альбо “Белоруссія” (менавіта так называецца нашая краіна па-іспанску і так хоць некаторыя разумеюць адкуль мы)”. “Руссія?” – тут жа пытаюцца ў нас. Гэта ж трэба было ў назве краіны ўставіць “руссія”! Пашчасціла ж украінцам. “Не, - кажам мы, - сerca Russia” (каля Расіі). Калюня жартуе: “Так і напішыце на пашпарце: “Pequeño pais сerca Russia” (маленькая краіна каля Расіі)”.

Read more...Collapse )

Праз 40 год

 
Гэтая фотка зробленая дзесьці ў 1971 годзе. На ёй – французы Гай і Нікі ў Балівіі. Гэтую пару мы сустрэлі ў Бразіліі на востраве Ітапарыка праз 40 год. Састарэлыя Гай і Нікі расказалі нам, што з 1968 па 1971 год здзейснілі амаль такое ж падарожжа, як і мы. Аўтаспынам, пешшу і амаль без грошай. З Канады да Бразіліі. І скончылі свае прыгоды ў Сан-Паўло, дзе ў іх нарадзіўся сын.

guy_nicky

Пасля таго, як Гай вярнуўся на радзіму, яго судзілі за тое, што хаваўся ад войска. Затым ляжаў у вар’ятні, таму што, як ён зараз кажа, “быў не такі, як усе”. Пасля працаваў журналістам у розных краінах. Вывучыў кучу моваў. А цяпер паўгады яны з Нікі (якую Гай, дарэчы, дагэтуль назвае сяброўкай, бо яны так і не ажаніліся) жывуць у палацы ў маленькай вёcачцы на беразе мора у Францыі, а паўгады – у Бразіліі, дзе калісьці скончылі сваё падарожжа.

Гай сёння
164307_144575738931810_100001381553264_278750_7289810_n

Read more...Collapse )

Душок Бразіліі

Марсэль з расійскай табурэтнай каманды казаў: «Калі вы не пабываеце ў штаце Баія, не кажыце, што вы былі ў Бразіліі. Баія – гэта «душа» краіны». Чым бліжэй мы пад'язджалі да Сальвадору ў штаце Баія, тым больш мы адчувалі тую самую «душу» Бразіліі.

Зніклі багатыя будынкі, замест іх штораз трапляліся недабудаваныя халупы; джунглі замяніла пустыня; мясцовыя ўсё больш акалочваліся каля дарог, прадаючы фрукты ці іншую драбязу. А кіроўцы баяліся спыняцца ў гэтых мясцінах. Амаль кожны з іх мае ў загашніку гісторыю, як на яго ці ягонага сябра напалі са зброяй ды скралі груз. «Душа» краіны апынулася з душком.

20110215-IMG_7525

Апагеем усяго гэтага хаосу стаў Сальвадор. Ужо зацемна нас прывезлі ў адзін з раёнаў гораду пад назвай Піры-Піры. Прастытуткі круцілі клубамі перад мінакамі, пацаны прадавалі наркотыкі, з неба свяціў ліхтаром на зямлю паліцэйскі верталёт, нарады паліцыі з аўтаматамі расхаджвалі па горадзе. Мы былі адзінымі белымі. А наш спадарожнік раптоўна змяніў сваё рашэнне і адмовіўся прыняць нас у сябе на ноч.

Read more...Collapse )
Адна з нешматлікіх і асноўных умоваў нашай творчай экспедыцыі – аднесці табурэтку з беларускай кухні да акіяну. Нездарма ж нашае падарожжа называецца “З табурэтам да акіяну”. Аднак цэлы год вандраваць са старэнькім драўляным зэдлікам і захаваць яго, не так проста.

Табурэт у ньюйоркскім метро
vlad
 
Read more...Collapse )

Tags:

Калі праз восем вельмі доўгіх дзён у балівійскіх джунглях мы апынуліся на мяжы з Бразіліяй, нас цяжка было б пазнаць нават роднай маці. З ног да галавы вымазаныя амазонскай чырвонай зямлёй, шчокі абпаленыя пад трапічным сонцам. Штохвіліну мы нахіляліся, каб пачухаць пачырванелыя ад укусаў камароў ногі. У заплечніках – ніводнай чыстай шмоткі.

На бліжэйшай будоўлі мы ўмылі твары і накіраваліся да мяжы. Дзесяць хвілінаў – і ў нашых пашпартах – штампікі аб выездзе з Балівіі. Дзесяць балівіянаў – і мы на лодцы пераплываем раку, якая раздзяляе дзве краіны.

Тое, што мы пабачылі, апынуўшыся на іншым беразе, стала для нас поўнай нечаканасцю. Зніклі джунглі, камары, дажджы і індзейцы. З’явіўся асфальт, кандыцыянеры ў крамах, у кожнай з якіх можна было расплочвацца банкаўскімі карткамі. Кошты ўзраслі разоў у пяць. Мы перасталі выглядаць багатымі “грынгамі”, а сталі хутчэй беднымі “вагабундас” (валацугамі).

Мы стаялі на дарозе, падняўшы вялікі палец і разважалі. Нашыя плюсы: у адрозненні ад Балівіі тут ёсць асфальт і шмат машынаў. Нашыя мінусы – у адрозненні ад усёй астатняй Лацінскай Амерыкі тут размаўляюць па-партугальску і мы ніфіга не разумеем. Да таго ж тут няма аўтаспыну.

Пра тое, што ў Бразіліі няма аўтаспыну (ці “кароны”, як тут кажуць), нам расказалі іншыя табурэтнікі, якія дабраліся сюды раней, каб рыхтаваць фестываль на супрацьлеглым баку краіны - у горадзе Сальвадор на беразе Атлантычнага акіяну. Па іхніх словах, стаяць на дарозе бессэнсоўна. Адзінае, што можа дапамагчы – дамаўляцца з кіроўцамі грузавікоў на стаянках.

Яшчэ адна праблема - мова. Успомніліся часы, калі мы толькі перасеклі мяжу з Мексікай. Іспанскай мы не ведалі, таму штораз даводзілася тлумачыць, што мы хочам сказаць, жэстамі. За 8 месяцаў бадзянняў па Лацінскай Амерыцы мы вывучылі іспанскую так, што маглі не толькі спакойна размаўляць з мясцовымі на розныя тэмы, але і нават распазнаваць акцэнты з кожнай краіны. Цяпер мы зноў вярнуліся да нулявога ўзроўню.

Пад вечар мы заселі ў адной з кавярняў пры дарозе. З часам яна напоўнілася мужчынамі сярэдняга веку з невялікім пузікам і шчаціннем на твары. “Дальнабоі”, – хорам падумалі мы. Нягледзячы на адсутнасць агульных моваў, праз нейкі час мы ўжо дамовіліся: заўтра а пятай ранку мы раздзяляемся і Вайда з Калюнем едуць на адным грузавіку, мы з Вераснем – на іншым.

Мы прачнуліся яшчэ зацемна. А пятай нашыя новыя сябры-кіроўцы не з’явіліся. Мы, чакаючы, рабілі зарадку, аднак яна зацягвалася. А шостай на апошнім дыханні мы ўсё яшчэ рабілі зарадку. Толькі каля сёмай гадзіны раніцы сонныя дальнабоі вылезлі з грузавікоў. І, развітваючыся, памахалі нам рукой.

Не разумеючы, што адбываецца, мы запыталі: “А як жа нашая дамоўленасць? Вы ж абяцалі забраць нас а пятай”. “А пятай вечара”, - паправілі нас кіроўцы і паехалі ў порт загружацца.

А пятай вечара мы нарэшце выехалі з памежнага Гўаярамерына. Вайда з Колем адразу да Кўаябы – гэта каля 1,5 тысячы кіламетраў. Мы з Верасьнем – усяго 200 км. да бліжэйшага Порто Вэльё.

Спрабуючы знайсці спадарожнікаў на заўтра, мы зайшлі ў рэстаранчык на стаянцы грузавікоў. Амаль адразу да нас падышла супрацоўніца і запытала, чаму мы не ядзім, а толькі п’ем ваду. Мы паспрабавалі патлумачыць, што не хочам. Аднак яна пачала угаворваць: “Бярыце, што хочаце: мяса, суп. Мы ўсё аплоцім”. Мы аднекваліся. Але безвынікова. Праз пяць хвілінаў перад намі стаяла талерка, поўная смачненнага супу.

Тады мы яшчэ не ведалі, што гэтае “посто” – так тут называюць стаянкі грузавікоў – стане нашым домам на наступныя тры дні. Штодня мы падыходзілі да кожнага кіроўцы і пыталіся, ці едзе ён у наш бок. Аднак яны ўсе альбо ехалі ў адваротным кірунку, альбо чакалі загрузкі і не ведалі, калі паедуць. А тыя адзінкі, якія пагаджаліся падвезці нас заўтра зранку, у прызначаны час не з’яўляліся на прызначаным месцы альбо ізноў казалі “заўтра”.



Read more...Collapse )

Фінальны адлік

Нядаўна перабірала рэчы ў заплечніку. Сярод дакументаў знайшла чэк майго дэпазіту на банкаўскі рахунак пры выездзе з Нью-Ёрку. 3250 баксаў. На дваіх. На год.

Сёння з гэтых грошай ў нас з Верасьнем засталося крыху больш за 250. Штомесяц кожны з нас жыў прыкладна на 150 баксаў (улічваючы таксама новыя візы). Да канца падарожжа - крыху больш за месяц. 27 сакавіка мы ўсталёўваем табурэтку на Мысе Горн і становімся вольнымі людзьмі.

Год назад, каб пераляцець праз Атлантыку ў ЗША, нам хапіла 300 баксаў з чалавека на білет. Квіткі з Аргентыны ці Бразіліі ў нашыя краі значна даражэйшыя.

Калі хто-небудзь з вас нейкім цудам мае жаданне ахвяраваць нам на вяртанне на радзіму, пад катам пішу банкаўскі рахунак. Будзем бязмежна ўдзячныя :)




рахункіCollapse )
Эквадорскіх джунгляў нам было мала, і з беласнежныхсольных саляраў нам захацелася ехаць праз балівійскую сельву на Амазонку. Зірнуўшы на карту, мы прыкінулі, што выбірацца з Балівіі ад Ла-Пасу будзем прыкладна два дні. Аднак літоўка Вайда, адправіўшы свайго хлопца П’ера дадому ў Францыю і далучыўшыся да нас з Вераснем і Калюнем, чамусьці была іншай думкі. “Вы вялікія аптымісты,” – сказала яна. – “Тыдзень, не менш”. У выніку, праз балівійскія джунглі мы прабіраліся 8 дзён.

20110123-IMG_7303

20110123-IMG_7300

Асфальтаваная дарога скончылася амаль адразу пасля Ла-Пасу. Мы з’ехалі з гор па самай небяспечнай дарозе ў свеце (аднак, скажу я вам, сустракаліся на нашым шляху дарогі і пакручэ :)) ды апынуліся ў джунглях (пура сельва, як тут кажуць). Чарговая ноч застала нас у гарадку Сапеча. Мясцовы такіст на нашае “пісо, тэча і но тэнэмос дынэра” (падлога, дах і няма грошай) адрэагаваў вельмі хутка. Ужо праз пяць хвілінаў мы стаялі пад дахам, а гаспадар Віктар цягнуў з хаты падаўжальнік, каб правесці ў наш прытулак святло.

Read more...Collapse )

Моўныя казусы

Я думала, што самае вялікае моўнае непаразуменне з намі здарылася яшчэ ў штаце Нью Мексіка ў ЗША, калі мы назвалі наш Альбукеркскі фестываль "Бульба фэстам". Як выявілася ужо ў Мексіцы, па-іспанску "бульба" - вагіна (vulva).

Аднак учора, калі мы тлумачылі нашаму новаму бразільскаму сябру Пэдра розніцу паміж беларускай лацінкай, кірылічнай тарашкевіцай і наркамаўкай і ўпамянулі імёны Кірыл і Мефодзій, ён проста пакаціўся са смеху. Аказваецца, па-партугальску "queria me fodi" (што гучыць ідэнтычна з імёнамі стваральнікаў кірыліцы) значыць "хочаш - трахні мяне". 

Tags:

Салёны лёд

Тое, што на саланчак Уюні, самы вялікі ў свеце, патрапіць амаль немагчыма, нам расказаў Кірыл. Маўляў, транспарт туды не ездзіць і людзі там не жывуць. Так што мала таго, што туды не даехаць аўтаспынам, дык яшчэ і начаваць не будзе дзе. Свежанькія табурэтнікі літоўка Вайда і француз П’ер, якія толькі месяц назад далучыліся да нас у Перу, заплацілі тураператару па 100 баксаў на чалавека, каб пабачыць высахшае возера, поўнае солі.

Аднак мне так хацелася пабачыць саланчак, што, прапусціўшы засцярогі Кірыла і інфармацыю ад Вайды і П’ера міма вушэй, я пацягнула за сабой Верасня і Калюню. І мы адправіліся аўтаспынам з Качабамбы на Уюні.

20110112-IMG_7095

Read more...Collapse )

Такая Балівія

Балівія – самая танная краіна на нашым шляху. Так, сустрэча тут Новага году на беразе возера Ціцікака абышлася нам менш чым у 20 баксаў. А гэта і хостэл, і шампанскае, і нават некалькі відаў салатаў.

Дарэчы, беларускі і ўкраінскі Новы год застаў нас на нейтральнай паласе паміж Перу і Балівіяй. Мы, як сапраўдныя патрыёты, выпілі заныканы Калюнем ром пад куранты яго ж айфона і пад радасныя крыкі кінуліся абдымаць адно аднаго.

20101231-IMG_0926

Аднак не ўсе раздзялілі нашую радасць. Аказваецца, ў 10 метрах ад нас у кустах дзве перуанкі заныкалі кантрабандны бензін з Балівіі. На нашыя крыкі выбег памежнік і запаліў кантрабандыстак. Некалькі купюраў у кішэню памежніку – і бензін у Перу.

20101231-IMG_0915

Read more...Collapse )
Дзеці шкрэбліся ў вокны, грукалі ў дзверы і гучна плакалі. “Кьерэмос хугар мас!” (хочам яшчэ гуляць) – крычалі яны. Была амаль поўнач. Мы зачынілся ў школьным класе, які нам выдзелілі пад жыллё на час фестывалю, стомленыя пасля калядаванняў, песняў і гульняў. Мы хацелі адпачыць. Фестываль “Феліс Каляда!” ўдала прайшоў і скончыўся. Толькі яго госці ўсё яшчэ хацелі працягу.

20110108-IMG_1063

Read more...Collapse )

Хрэсбіны Яна Карласа

Раніца пачалася для нас некалькігадзінным шпацырам з заплечнікамі ў надзеі пакінуць Аякуча і дабрацца да Куска. Выхад з гораду зацягваўся з-за таго, што мы пастаянна спыняліся, каб паслухаць, як нехта іграе на арфе, альбо самім сыграць цікаўным індзейцам на варгане, гітары і скрыпцы ды спець пару беларускіх песняў.

Чарговы раз нас спыніла спраўная жанчына. Яна спрытна наліла з вялікай каструлі чарпаком чычы і прапанавала пакаштаваць. Навучаныя, што адмаўляць у такіх выпадках нельга, мы выпілі чароўнага напою з кукурузы. “Куды і адкуль вы ідзяце?” – пачалі засыпаць нас пытаннямі мясцовыя. “Зайдзіце да нас на троху”, - яны наперабой сталі запрашаць нас на калядную фіесту да сябе ў двор. “Толькі на паўгадзінкі”, - вагаючыся, пагадзіліся мы і ўзялі з сабою свежаналітую чычу.

20101227-_MG_8959

У двары нас адразу ж зацягнулі ў дзею спектаклю. Мы танчылі разам з дзіўнымі героямі ў масках, кланяліся малечы-Хрысту, пілі мясцовы алкаголь чынчу. Паўгадзінкі незаўважна пераўтварыліся ў гадзіну. “Застаньцеся яшчэ на трошку”, - папрасілі нас. – “Хутка будзе абед. А потым паедзеце ў Куска”. Мы паслухаліся.

Read more...Collapse )

Пахаванне Дэльфіны

З Лімы ўтраіх з Вераснем і Калюнем мы накіраваліся ў Куска. А з яго – рукою падаць да возера Ціцікака на мяжы з Балівіяю. У Куска вядуць прынамсі дзве дарогі. Адна з іх праз Наска, дзе у асноўным ездзяць усе турысты. Другая, праз малавядомы гарадок Аякуча. Нам, вядома, па апошняй. Да таго ж, казалі, што на дарозе з Наска цяпер, у турыстычны сезон, арудуць злачынцы, якія грабяць цэлыя аўтобусы з турыстамі. І хоць нас таксама папярэджвалі, што асфальт па дарозе праз Аякуча хутка скончыцца, мы рушылі менавіта туды.

20101223-IMG_0248

Read more...Collapse )

Tags:

Уарас - Ліма

Мы паехалі ва Уарас – гарадок у перуанскіх Андах. Пра гэтае месца мы не ведалі нічога, але ратавацца ад бруднага пабярэжжа дзесьці трэба было, і мы накіраваліся ўглыб краіны.

Тое, што мы едзем ў правільным накірунку, стала ясна, калі нас падабраў старэнькі грузавік і кіроўца пасадзіў чатырох белых “грынгаў” (нас так называюць ужо 5 месяцаў, пачынаючы з Мексікі) у цалкам забіты памідорамі, пасылкамі, курамі і мясцовымі жыхарамі драўляны кузаў.

20101218-_MG_8433

Read more...Collapse )

Tags:

Profile

sheshory
litota_
Аўгіня
flickr

Latest Month

February 2013
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728  

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by chasethestars