Аўгіня (litota_) wrote,
Аўгіня
litota_

  • Music:

Любоў, якая прыносіць боль

Цяперашнім і будучым бацькам прысьвячаецца.

“Я ненавіджу яго, ненавіджу!” – яна плакала ў падушку. Цэлую ноч.
На наступны дзень Ірына ня ведала, куды падзець свой позірк. Дзяўчына не магла глядзець бацьку ў вочы. Але чаму? Яна ж ні ў чым не вінаватая. Гэта яму павінна быць сорамна за тое, што зрабіў учора. Аднак ён паводзіў сябе так, быццам нічога ня здарылася. Не заўважаў сінякоў на руках у жонкі, ня бачыў чырвоных ад сьлёз вачэй дачкі. Ён зноў быў ласкавым і клапатлівым. Як і заўсёды пасьля такіх выпадкаў. А ёй было агідна. Агідна ад паветра, якое моцна сьціскала грудзі, ад недарэчнага сьвятла, што лілося праз вокны, ад усяго на сьвеце, нават ад свайго нікчэмнага жыцьця, ад самой сябе.
Сьнедаць разам з бацькамі Ірына не хацела... не магла. Дзяўчына зайшла на кухню заварыць гарбаты, ды толькі парэзала палец нагі аб аскепак разьбітага ўчора бацькам кубка. Так і не пасьнедала. Пайшла ў свой пакой і проста сядзела. Глядзела на сьцяну, на плакаты знакамітасцяў, на іх усьмешкі, а самой хацелася плакаць. Але цяпер яна сябе стрымлівала.
У пакой увайшла маці. Прысела побач на ложак. “Ён вар’ят, – ціха сказала яна. – Мы ня можам больш так жыць.” У галаве Ірыны пачаў грукатаць маленькі малаточак: “Навошта яна мне гэта гаворыць? Навошта?!” Вочы зноў напоўніліся слязамі, яна ўжо не магла іх стрымліваць. Дзяўчына ўскачыла, пабегла да дзьвярэй, гучна грымнула імі і выбегла на двор.
Яна бачыла, як бацька сеў у машыну і паехаў на працу, але дадому ёй вяртацца не хацелася. Толькі праз некалькі гадзін дзяўчына нясьмела адчыніла дзверы кватэры й зноў зайшла ў свой пакой.
Так прайшоў дзень.
А ўвечары... Увечары нехта пазваніў у дзьверы. Адчыніла маці. Ірына пачула абрыўкі слоў незнаёмага мужчыны: “Трапіў у аварыю... На жаль... Мае спачуваньні...” Яшчэ яна пачула, як закрычала маці. Дзяўчына ня вымавіла ні слова... яна не магла. Толькі буйныя сьлёзы пацяклі па яе шчаках.
Гэтую ноч Ірына таксама плакала. А раніцай спаліла ўсе рэчы бацькі. Яна любіла яго. Проста гэтая любоў прыносіла ёй невыносны боль.

(2003)
Tags: мая творчасьць
Subscribe

  • Армянская гасціннасць

    Міша Арменія апынулася неверагодна гасціннай і ахвочай дапамагчы. Прычым часам даходзіла да абсурду. Застопілі мы невялічкі бусік. Кабіна занятая і…

  • Грузія, якая стала Джорджыяй

    Ведаючы па досведзе, што прытулак на ноч лепш шукаць у маленькіх вёсках, мы вырашылі не перасякаць сёння мяжу з Грузіяй, а застацца начаваць у…

  • Чачня не ў тэлевізары

    У Расію мы пераправіліся на пароме праз Керчынскі праліў. Калі сцямнела, мы былі ў Краснадары. Вырашылі знайсці прытулак праз couchsurfing .…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 10 comments

  • Армянская гасціннасць

    Міша Арменія апынулася неверагодна гасціннай і ахвочай дапамагчы. Прычым часам даходзіла да абсурду. Застопілі мы невялічкі бусік. Кабіна занятая і…

  • Грузія, якая стала Джорджыяй

    Ведаючы па досведзе, што прытулак на ноч лепш шукаць у маленькіх вёсках, мы вырашылі не перасякаць сёння мяжу з Грузіяй, а застацца начаваць у…

  • Чачня не ў тэлевізары

    У Расію мы пераправіліся на пароме праз Керчынскі праліў. Калі сцямнела, мы былі ў Краснадары. Вырашылі знайсці прытулак праз couchsurfing .…