Аўгіня (litota_) wrote,
Аўгіня
litota_

Пачатак дарогі

У падарожжы ніколі не ведаеш, што цябе чакае наперадзе. Адзін дзень ты начуеш у гаражы між матацыкламі і накрываешся кардонам, каб не змерзці. Другую ноч табе прастаўляюць нумар у шыкоўным гатэлі з басейнам. У дарозе адчуваюцца звычайныя радасці. Памыцца, папраць бялізну, паспаць на ложку - прыносяць зусім іншае задавальненне, калі нейкі час жывеш без душа, гарачай вады, лядоўні, пасцельнай бялізны. Дома я не скачу ад радасці, калі адчыняю лядоўню і бачу там слоік варэння. Дома я не дзялюся са сваімі сябрамі навінамі, кшталту: як клёва я памыла шкарпэткі ды штаны. За халоднай ноччу заўсёды прыходзіць сонечны дзень. Сённяшнія нястачы апраўдаюцца заўтрашнімі здабыткамі. Менавіта за гэтым я і еду ў дарогу.

20110425-IMG_8550

Паўтара гады назад мы вярталіся з гадавога падарожжа па Амерыках. Нам заставалася ўсяго два тыдні да самалёта. Аўтаспынам мы ехалі з Ушуаі ў Буэнас-Айрэс, адкуль у нас быў рэйс. Некалькі ночаў запар мы правялі на запраўках, тулячыся паміж ямамі для рамонту машын. Чарговы вечар сустрэў нас у нічым не прыкметным нафтавым гарадку Камадора дэ Рыдав'ярыя, што ў ветранай Патагоніі. Безвыніковыя спробы папрасіцца на начлег у царкве прывялі нас да думкі, што і гэтую ноч мы правядзем на запраўцы. І тут на адным з будынкаў мы пабачылі надпіс: "Камунідад дэ Булгарія". І вось мы ўжо спяваем беларускія песні дзецям балгарскіх эмігрантаў у Аргентыну. А праз гадзіну вячэраем дома ў Цэнкі, запіваючы варэнікі дамашняй слівовіцай.



20110423-IMG_8526

Аказалася, у Камадора цэлая суполка выхадцаў з краінах былога СССР. Тут ёсць і літоўцы, і ўкраінцы, і рускія, і нават адна беларуска. Нестар Калеснічэнка, чый бацька Оскар прыехаў у Аргентыну з Украіны і ажаніўся тут з мясцовай дзяўчынай, пазнаёміў нас са сваёй сям'ёй. Яны ўжо не гавораць па-украінску, але Оскар дагэтуль робіць пярцоўку, як ва Украіне. А жонка Нестара, хоць і не мае ўкраінскіх каранёў, шые народныя строі. 

comodoro

20110424-IMG_8547

20110424-IMG_8543

Такімі былі апошнія дні нашага папярэдняга падарожжа. Красавік 2011. Праз паўтара гады ў кастрычніку 2012 мы рушылі ў чарговае падарожжа. Гэтым разам па Азіі едзем у бок Аўстраліі. Цяпер у нас няма табурэткі, няма праекту. Па-ранейшаму спяваем песні. Але ўжо нікуды не спяшаемся. Спыняемся, дзе хочацца. Застаемся, наколькі хочацца.
IMG_5345

Гэтым разам заплечнік адразу на мінімуме - 28 літраў вагою каля 8 кг. Ніякага намёту. Падарожжа такім чынам стварае пэўныя нязручнасці. Быў бы намёт - стаў дзе хочаш і спі. А так - штораз трэба прасіцца да мясцовых, размаўляць, тлумачыць. Спачатку заўсёды крыху няёмка. Але яно таго варта. Знаёмства з мясцовымі жыхарамі, іхнымі традыцыямі - самае цікавае, што можа быць у вандроўцы. Менавіта таму мы стараемся абавязкова заязджаць у малыя вёскі, дзе людзі не сапсаваныя турыстычным бізнэсам і глабалізацыяй, а жывуць па старадаўніх традыцыях і заўсёды радыя замежным гасцям.

Акрамя таго гэтым разам мы аблегчыліся коштам інструментаў. Верасень узяў маленькую гіталелю (штосьці сярэдняе паміж гітарай і ўкулеляй). А я купіла флейту і вырашыла навучыцца на ёй іграць.

Свой шлях мы пачалі з Украіны. У Кіеве забралі Калюню, з якім праехалі ўсю Амерыку, і рванулі ў Крым. У Крыме я была ўпершыню. Па тым, што я пабачыла на Лісінай бухце ў кастрычніку, складаецца ўражанне, як тут улетку. Паўсюль - сляды чалавека. Гэта не толькі самаробныя каменныя печкі ды перагародкі ад ветру, але і куча смецця. І сярод гэтых напамінаў пра ўгарнае лета - некалькі намётаў з тымі, хто падвіс тут і ніяк не можа развітацца з Ліскай, альбо тымі, хто не выносіць яе ўлетку. Так мы пазнаёміліся з Наташай. 


Штозіму наташа жыве ў Індыі, на лета вяртаецца ў Кіеў. Вось і зараз перад чарговай паездкай у Індыю вырашыла адпачыць у Крыме. "Паехалі з намі", - асабліва не разлічваючы на станоўчы адказ, прапанавалі мы Наташы. Наташа паўсміхалася, сказала, што ёй трэба вяртацца ў Кіеў і дадала, што і пашпарту ў яе з сабой няма. "У Кіеў можна і пазней. Дый пашпарт пры жаданні можна цягніком перадаць", - падбухторвалі яе мы. На тым і развіталіся. А на наступную раніцу, калі мы былі ў Кактэбелі, пазваніла Наташа і сказала, што заўтра ёй перадаюць пашпарт і яна едзе з намі. Так нас стала чацьвёра.

IMG_5261

IMG_5267

Першую ноч давялося шукаць прытулак у вёсцы Лугавое. Першыя дзве спробы апынуліся няўдалымі. Аднак нам параілі - пагрукайцеся ў наступную хату, там жыве добрая жанчына. Нінай завуць. Калісьці ў Гватэмале такім жа чынам нам параілі папрасіцца да дона Сямёна - добрага чалавека. І ён сапраўды аказаўся добрым. Так і Ніна. Адчыніла нам дзверы і кажа: "Як жа я вас пушчу, калі я вас не ведаю? Ну, вунь, у мяне ложак", - тут жа дадае яна. І ўжо завіхаецца, пасцілае нам чыстую бялізну. Потым садзіць нас за стол і кажа: "Зараз гарбатай вас напаю. Толькі ў мяне няма нічога да гарбаты". І пакуль мы забаўляем Ніну песнямі, яна ставіць на стол аліўе, фаршыраваную курыцу, катлеты, хлеб.

IMG_5056

На раніцу прапануем Ніне якую-кольвек дапамогу - штосьці панасіць, накалоць дровы. Але руплівая гаспадыня падрыхтавалася да зімы яшчэ летам. Аказваецца, мы - не першыя, каго Ніна прытуліла ў сваім доме. Калісьці да яе на начлег папрасіўся малдаванін. Цэлую ноч яны з сястрой не спалі, баяліся, а раптам малдаванін нож дастане. Але ўсё абышлося. А нас Ніна ўпэўніла, што гэтую ноч яна спала выдатна - адразу пабачыла, што мы добрыя людзі :)

На тым мы развіталіся і працягнулі свой шлях.

IMG_2515


Tags: photo, trip, ukraine
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 29 comments