Аўгіня (litota_) wrote,
Аўгіня
litota_

Блізкая Аргентына

Аргентына – вельмі падобная да нашых краінаў. Асабліва яе паўночныя правінцыі. Заходзіш у сельскі аўтобус, а там за рулём Вася. Ну, такі наш-наш Вася. А на суседнім крэсле – баба Галя. Нашая-нашая такая. А вакол – сосны, драўляныя хаты, нейкі дзед едзе на калёсах. Такое спакойнае, размеранае жыццё, адрознае ад іншай Лацінскай Амерыкі.



Напэўна, гэта з-за таго, што менавіта сюды з’ехала мноства эмігрантаў з Усходняй Еўропы. Тут нашчадкі і палякаў, і беларусаў, і расіянаў, і украінцаў. У гарадку Апосталес увогуле каля 40% насельніцтва з украінскімі каранямі. Праўда, большасць з іх ужо ні слова не ведае па-украінку.

Аднак у горадзе – і украінская царква, і украінскі клуб, і вуліца Тараса Шаўчэнкі.
 














Да Буэнас-Айрэса мы злавілі старэнькі мікрааўтобус з дзвярыма, прывязанымі вяроўкай, поўны растаманаў з дрэдамі, кучай барабанаў ды іншых музычных інструменаў. Весела і зручна размясціўшыся ў салоне мікрааўтобуса, мы рушылі ў бок сталіцы Аргентыны.



Мы не здзівіліся, калі адзін з растаманаў дастаў недакураны касяк, запаліў і, зацягнуўшыся, перадаў па салоне. І тут у метрах двухстах ад нас з’явіўся паліцэйскі пост. Растаманы замест таго, каб выкінуць касяк, спяшаліся яго дакурыць. Калі перад намі ў чарзе засталася толькі адна машына, астаткі касяка паляцелі ў акно.

Салон мікрааўтобуса поўніўся дымам марыхуаны. У адной з сумак знайшоўся дэзадарант. Стала пахнуць травой, змешанай з дэзадарантам.

Паліцэйскі паказаў жэзлам на абочыну і загадаў усім выйсці.

- Вы выпадкова не курылі марыхуану? – было яго першае пытанне.

- Не! – хорам адказалі ўсе.

Растаманы ўсміхаліся і спрабавалі жартаваць з паліцэйскім, які пачаў рыскаць па сумках. Мне ж было не да смеху. Запытаць, ці ёсць у іх пры сабе яшчэ трава, не было магчымасці. Кожны момант я чакала, што зараз страж правапарадку знойдзе пакет марыхуаны.

- А ўвогуле курыце траву? – працягваў распытваць паліцэйскі.

- Так, - адказаў адзін з дрэдастых. – Зараз едзем з Бразіліі. Там шмат курылі, аднак тут – не. Але прызнайцеся, вы ж і самі пакурваеце.

- Пакурваю, - кіўнуў галавою паліцэйскі. – Але не на працы.

Нас пранесла. Вясёлыя і задаволеныя мы селі ў машыну і паехалі далей. Аднак не доўга нам давялося ехаць. Усяго да наступнага паліцэйскага поста. Гэтым разам аўтобусік правяралі на наяўнасць наркотыкаў ужо з сабакамі. Але цяпер я ўжо ведала: той касяк быў апошнім і больш у машыне нічога не было. Вось што значыць насіць дрэды ў Аргентыне :)





Буэнас-Айрэс сустрэў нас сонейкам і усмешкамі. Гэты вялізны горад зусім не падобны на іншыя сталіцы Лацінскай Амерыкі. Тут жыццё спакойнае. Машыны не сігналяць штосекунды, людзі нібыта нікуды не спяшаюцца, а толькі сядзяць на траве ў пархах і папіваюць матэ.

А якое тут метро! Старыя драўляныя вагоны, каб расчыніць дзверы якіх, трэба самому рассунуць іх рукамі. Шкло ў вокнах апушчанае, і вецер дзьме ў твар. На столі – старыя лямпы нібыта ў доме. На сценах – пачарнелыя ад часу люстэркі. А калі стаяць у першым вагоне, можна бачыць, як цягнік нясецца па тунэлі і набліжаецца да чарговай станцыі.





***
Паўгады назад я падрабязна апісвала змест свайго заплечніка. З эквадорскага Кіта ўжо вандрую з заплечнікам у 30 літраў. Мой 55-літровы сябра дастаўся Сярогу з украінскай табурэтнай каманды.

Гэта мы год назад 17 красавіка едзем у цягніку з Мінску ў Гомель, каб адтуль даехаць стопам да Кіева, дзе мы мусілі сесці на самалёт да Нью-Йорку.


Шмат рэчаў я раздарыла, некаторыя згубіла ці проста дзесьці пакінула, каб не цягаць. Сёння мой заплечнік разам з усімі рэчамі важыць 10 кг. А калі на мне усе цёплыя рэчы - і таго менш. Наперадзе – лёгкая дарога на край свету.


Tags: argentina, photo, taburet
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 16 comments