Аўгіня (litota_) wrote,
Аўгіня
litota_

Душок Бразіліі

Марсэль з расійскай табурэтнай каманды казаў: «Калі вы не пабываеце ў штаце Баія, не кажыце, што вы былі ў Бразіліі. Баія – гэта «душа» краіны». Чым бліжэй мы пад'язджалі да Сальвадору ў штаце Баія, тым больш мы адчувалі тую самую «душу» Бразіліі.

Зніклі багатыя будынкі, замест іх штораз трапляліся недабудаваныя халупы; джунглі замяніла пустыня; мясцовыя ўсё больш акалочваліся каля дарог, прадаючы фрукты ці іншую драбязу. А кіроўцы баяліся спыняцца ў гэтых мясцінах. Амаль кожны з іх мае ў загашніку гісторыю, як на яго ці ягонага сябра напалі са зброяй ды скралі груз. «Душа» краіны апынулася з душком.

20110215-IMG_7525

Апагеем усяго гэтага хаосу стаў Сальвадор. Ужо зацемна нас прывезлі ў адзін з раёнаў гораду пад назвай Піры-Піры. Прастытуткі круцілі клубамі перад мінакамі, пацаны прадавалі наркотыкі, з неба свяціў ліхтаром на зямлю паліцэйскі верталёт, нарады паліцыі з аўтаматамі расхаджвалі па горадзе. Мы былі адзінымі белымі. А наш спадарожнік раптоўна змяніў сваё рашэнне і адмовіўся прыняць нас у сябе на ноч.

Выратаваў каучсёрфер Пэдра, які пагадзіўся прыняць нас у сябе. Мы ехалі да яго, высунуўшы галовы з вокнаў машыны, і дзівіліся на разваленыя раёны Сальвадору, якія чаргаваліся з мадэрновымі і бліскучымі кварталамі.

Бразілія, напэўна, пакуль лідуе па велічыні матэрыяльнага разрыву паміж рознымі слаямі насельніцтва. Адны тут зарабляюць па дзесяць тысячаў долараў у месяц, другія – усяго дзве сотні. Прычым, кошты для ўсіх аднолькавыя. І не самыя танныя.

20110221-IMG_7661

Жыхары вось гэтага дома каля трасы ўздоўж эўкаліптавага лесу толькі што атрымалі пакет са старым адзеннем ад нашага кіроўцы. Штораз яны з жонкай адбіраюць непатрэбную вопратку і муж адвозіць яе ў бедныя рэгіёны краіны. Гэта невялікая дапамога, якую ён аказвае па ўласным жаданні. Многім жа бедным бразільцам такой дапамогі не дачакацца.

20110222-IMG_7666

За 100 кіламетраў да Рыо дэ Жанэйра кіроўца фуры, у якім мы ехалі, спыніўся на запраўцы і загадаў прыбраць нашыя рэчы з верху кузава, патлумачыўшы, што там, куды мы едзем, небяспечна. Пра небяспеку мы чуем штодня і ўжо не звяртаем на гэта ўвагі. Пужаць нас пачалі яшчэ дома. І калі б мы слухаліся кожнага, хто казаў нам “не едзце туды, там небяспечна”, мы б так нікуды і не выехалі. Таму чарговы раз мы прапусцілі міма вушэй гэтае “небяспечна” і папрасілі кіроўцу ўсё ж давезці наз да Рыо, не зважаючы на ноч.

“Амаль прыехалі,” – сказаў кіроўца і загадаў зачыніць танаваныя вокны машыны. Наступнае слова, якое мы пачулі ад нашага спадарожніка – “фавэла”. Чорт! А нельга было адразу сказаць, што мы едзем у фавэлу? За вокнамі бачым, як сярод разваленых трушчобаў і гораў смецця сядзіць моладзь бандытскай знешнасці. Сэрца замірае.

Жыхары фавэлаў – самых бедных бразільскіх раёнаў – у асноўным нашчадкі звольненых чорных рабоў. Сёння яны не плацяць за камунальныя паслугі. За іх гэта робяць астатнія бразільцы. У фавэлы не суюцца нават паліцэйскія – такі тут узровень злачыннасці. Любое ўтаржэнне паліцыі сюды заканчваецца перастрэлкамі з рознымі нарка-групіроўкамі і дзесяткамі чалавек.

Кажуць, на авеню Бразіл у Рыо - куча паліцэйскіх участкаў. Але самі паліцэйскія папярэджваюць: калі а шостай вечара вы не паспелі адтуль сысці - вы самі па сабе. Участкі замыкаюцца і ніводнага стражу парадку вы тут больш не пабачыце да самай раніцы.

20110215-IMG_7522

Мы спыніліся на базе, дзе ўсе дальнабоі выгружаюць прывезеныя фрукты. Худыя прастытуткі з нафарбаванымі тварамі і ў бліскучых міні-спадніцах заляцаюцца да вадзілаў. Побач валяюцца бамжы, даядаючы з картонных каробак падгніўшыя фрукты.

У адчаі мы падышлі да аховы з пытаннем, дзе тут можна пераначаваць. Далёка хадзіць адным не хацелася. Аднак ахоўнікі толькі махнулі рукой у нявызначаны бок і сказалі быць асцярожнымі. Урэшце рэшт у пошуках начлегу мы выйшлі да маленькай паліцэйскай будкі пры дарозе. Зайшлі... і выходзіць адтуль больш не хацелі. Праз некалькі гадзінаў добрыя паліцэйскія завезлі нас у бяспечны квартал Рыо, дзе нас сустрэлі шчаслівыя каучсёрферы.

20110223-IMG_7671

А гэта Фабіяна. Ёй 28 год. І ў яе два сыны – 12 і 10 год. І ўжо пяць год Фабіяна жыве без мужа. Яго застрэлілі – паказвае яна недвухсэнсоўны жэст. Звязаўся з дрэннай кампаніяй.

20110227-IMG_7697

Аднак у гэтым газетным артыкуле, які Фабіяна захоўвае ў сваім фотаальбоме, напісана, што ейнага мужа разам з сябрам выкралі на вачах ва ўласнага бацькі. Дагэтуль Валдзінэі лічыцца зніклым без звестак.

20110227-IMG_7693

Да Фабіяны нас прывез бразілец Уладзімір, якога мы застопілі пад вечар, выязджаючы з Рыо. Ён ехаў да сяброўкі Фабіаны на піва, куды запрасіў і нас.

20110227-IMG_7676

Жыве Фабіяна ў старой сядзібе з вялізным кавалкам зямлі, якую калісьці купіў свёкр. Пасля смерці мужа дзяржава хацела забраць ва ўдавы зямлю, аднак Фабіяна яе адсудзіла.  

20110227-IMG_7690
Працуе Фабіяна ахоўніцай у мясцовым аэрапорце, носіць зброю. Адпраўляючы сына вечарам дадому, праводзіць яго поглядам да апошняга. Больш жыццярадаснага чалавека, чым Фабіяна, цяжка сустрэць.
Tags: brazil, photo, taburet
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment