?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

У эквадорскіх джунглях

 Дабірацца з Эквадору ў Перу мы вырашылі праз джунглі па рэчцы Санцьяга. Гэтая зона пільна ахоўваецца ваеннымі і простым смяротным туды можна патрапіць толькі з дазволу губернатара муніцыпалітэту ў горадзе Макас. Туды мы з Вераснем і Алісай і накіраваліся.

20101211-20101208-_MG_7997

Пасля нядоўгай размовы супрацоўнікі міграцыйнага офісу ў Макасе цвёрда нам заявілі: “Гэта немагчыма”. Аднак яшчэ троху – і адзін з іх, усадзіўшы нас у паліцэйскую машыну, паехаў з намі да губернатара. Праз некалькі гадзінаў у нас быў дазвол перасекчы мяжу па рэчцы Санцьяга ў населеным пункце Салдада Монхе.

Салдада Монхе – гэта апошні населены пункт у Эквадоры на мяжы з Перу. Знаходзіцца ў джунглях на беразе рэчкі Санцьяга, якая ўпадае ў Амазонку. Дабіраліся туды аўтаспынам двое сутак. Спачатку нас падвёз француз на машыне з французскімі нумарамі.

20101211-20101208-_MG_8057

Неба тут афігеннае.
20101211-20101209-_MG_8086

Ноч правялі ў маленькім гарадку, дзе жыве каля двух тысячаў чалавек. Папрасіліся пераначаваць у адной з хатаў. Праз некалькі хвілінаў каля нас ужо сабралася ўся вуліца – і дзеці, і дарослыя засыпалі нас пытаннямі і прасілі сыграць ды праспяваць яшчэ. Туташняе жыллё хатамі цяжка назваць. Так, сарайчык, збіты з дошак з шырокімі шчылінамі.

20101211-20101209-_MG_8093

20101208-_MG_8014

Тут, у джунглях, амаль усе хаты такія. Удзень у спякоту праз шчыліны ходзіць вецер. А ноччу нават у доме мясцовыя спяць пад маскітнікам – усемагчымыя камары, матылькі ды іншыя дзіўныя насякомыя не даюць спакою. На газ тут кожная сям’я траціць прыкладна два долары ў месяц, капейкі за электрычнасць – вось і ўсе камунальныя плацяжы.

20101213-20101212-_MG_8143

Тут пачынаецца Амазонка.
20101211-20101208-_MG_8067

20101211-20101208-_MG_8055

На наступны дзень мы злавілі машыну, якая везла нас амаль цэлы дзень і высадзіла ў кіламетрах пяці ад Салдада Монхе. Дарогу сюды толькі прарэзалі ў гарах. Паўсюль – машыны і рабочыя, якія возяць камяні і заліваюць новенькую дарогу асфальтам.

20101210-_MG_8104

20101210-_MG_8100

Апошнія кіламетры давялося ісці пешшу. Вось ужо джунглі нас абступаюць – паўсюль невядомыя нам птушкі спяваюць дзіўныя песні, на вялізных зялёных лістах сядзяць багамолы. Дарога зусім заканчваецца – здаецца, тут праход праз скалы прарубілі толькі паўгадзіны назад. Марасіць дождж, мы ідзем, ледзь не па калена пагрузаючы ў гліне.

20101208-_MG_8012

Тут джунглі расступаюцца і мы бачым карціну: невялікая палянка з казармай, валейбольная сетка і дзесятак салдатаў гуляе пад дажджом у валейбол. Салдада Монхе. Пра лодкі, якія адплываюць па рэчцы ў Перу, тут ніхто не чуў. І мы зноў вяртаемся па джунглях і пад дажджом да бліжэйшай вёсачкі – Санцьяга.

20101211-20101208-_MG_8059

20101213-20101212-_MG_8136

Дзіўна тое, што за ўвесь час, які мы ехалі да Саладада Монхе і распытвалі дарогу, нас ні разу ніхто не запытаў, што нам там трэба. А проста тлумачылі, як туды патрапіць. Дарэчы, тут у Эквадоры нам спыняўся кожны. Нават калі ён нікуды не едзе, аднак проста хоча дапамагчы, расказаць, калі будзе наступны аўтобус, альбо які шлях лепшы.

У вёсцы Санцьяга знайшоўся маленькі порт. Шасцёра лодачнікаў з галоднымі вачыма сталі наперабой прапаноўваць нам свае паслугі (турысты тут не бываюць). “Колькі каштуе даплыць да бліжэйшай вёскі ў Перу – Дос дэ маё?” – пытаемся мы. “65... 80... 150 баксаў!” – цвёрда гаворыць, відаць, самы галоўны з іх. – “І ніякіх размоваў. За менш вас ніхто не павязе”. На гэтым размова скончылася.

Аднак мы вырашылі паспрабаваць шчасця і параспытваць мясцовых. Пасля нядоўгіх пошукаў мы даведаліся, дзе жыве лодачнік Олмедо, які возіць людзей да Дос дэ Маё за 25 долараў.

І вось мы ўжо ў ягонай хаце – нас сустракае вялікая сям’я. Уважліва выслухоўваюць і кажуць, што Олмедо паехаў у горад і вернецца вечарам. Мы вырашылі пачакаць і за гэты час раззнаёміліся з усёй сям’ёй Олмедо – індзейцамі ушуарамі. Праз некалькі гадзінаў мы былі ледзь не найлепшымі сябрамі, ігралі разам і спявалі.

20101211-20101210-_MG_8128

Сястра Олмедо з цікаўнасцю разглядае фоткі з Беларусі. Паказвае пальцам на снег і пытаецца: “Як гэтая штука называецца?” А потым сама ўспамінае: “Снег!” і шчыра радуецца ды смяецца.

20101211-20101210-_MG_8122

Вучаць нас паводзіць сябе з мясцовымі. “Калі вам прапануюць выпіць чычу, абавязкова пагаджайцеся. Калі адмовіцеся – больш вам ні ў чым не дапамогуць. Аднак спачатку прапануйце выпіць таму, хто вас частуе. Бо чыча можа быць атручаная. Такая традыцыя”, - дадаюць.

Позна ўвечары вяртаецца Олмедо. Яшчэ здалёк мы пазнаем яго. Гэта адзін з тых шасці лодачнікаў, які загнуў нам сёння цану ў 150 баксаў. Олмедо нават не выходзіць да нас паразмаўляць. Праз нейкі час да нас падыходзіць ягоная сястра і кажа, што ён пагадзіўся завезці нас за 50 баксаў, не менш. Мы адмаўляемся ў надзеі, што заўтра Олмедо перадумае і скіне цану яшчэ хаця б на баксаў 10, і застаемся тут жа начаваць.

Наступнай раніцай паехалі ў бліжэйшы горад – Тыўінса, каб паставіць штампікі аб выездзе з Эквадора. Аказалася, што там іх не ставяць, і дзе ставяць, невядома. Да таго ж нам сказалі, што, каб дабрацца праз раку Санцьяга да Лімы ў Перу, нам спатрэбіцца не менш за месяц. А час падціскаў. І акрамя таго ў нас ужо заканчваўся дазвол на знаходжанне ў гэтай зоне. І мы вырашылі вяртацца назад ды ехаць у Перу іншым шляхам.

20101208-_MG_7980

20101208-_MG_8007

Спачатку я засмуткавала, што так і не атрымалася патрапіць у сапраўдныя джунглі да сапраўдных індзейцаў. Аднак потым падумала, што тут, куды дарогу з цывілізацыі толькі пачалі будаваць, а тэрыторыя ахоўваецца ваеннымі і простым смяротным сюды не так лёгка патрапіць, і жывуць сапраўдныя індзейцы ў сапраўдных джунглях. І з імі мы толькі што правялі незабывальны час.

20101221-20101212-_MG_8139

Comments

( 7 comments — Leave a comment )
alex19581958
Dec. 21st, 2010 07:32 pm (UTC)
Што з рукой ва Уладзя і ці знайшлася згуба?
litota_
Dec. 21st, 2010 07:34 pm (UTC)
згуба не знайшлася (
з рукой - акцыдэнт. ужо амаль зажыла і ходзіць без бінта.
tim_taller15
Dec. 21st, 2010 07:42 pm (UTC)
Нарэшце вы зноў у інтэрнэце, я ўжо пачаў хвалявацца :)
kvatanastini
Dec. 22nd, 2010 12:32 am (UTC)
аж руки дрожат, так охота мне вот так.
да хрен знает, мож никогда и не случиться..
"Тут пачынаецца Амазонка." - эх. мне снилось что-то такое в детстве. не помню.
shupa
Dec. 22nd, 2010 08:32 pm (UTC)
а я ўжо падумаў - нешта даўно ад вас ніякіх вестак - а тут хоп - і ёсьць :)
і ўжо Бразылія набліжаецца...
jivebelarus
Dec. 24th, 2010 11:32 am (UTC)
ахірыцельна!
ziolka
Dec. 29th, 2010 10:35 pm (UTC)
Індзейскія жанчыны такія прыгожыя!!!! Поспехаў вам у далейшай вандроўцы!
( 7 comments — Leave a comment )