Аўгіня (litota_) wrote,
Аўгіня
litota_

Адзіос, Коста-Рыка!

Коста-Рыку за пару гадзінаў можна праехаць з Атлантычнага ўзбярэжжа на Ціхае. Мы пабывалі на абодвух акіянах. Ціхі парадаваў нас самымі вялікімі хвалямі, якія мы бачылі ў жыцці і першымі спробамі сапраўднага сёрфінгу.

20101015-IMG_6378

20101015-IMG_6356 

20101015-IMG_6369

Photobucket

20101015-IMG_6379

У горадзе Пуэрто Бьехо на Карыбскім моры мы ўпершыню начавалі ў гамаках.

20101022-IMG_6500

20101022-IMG_6502

20101022-IMG_6498

20101022-IMG_6505

20101022-IMG_6507

20101022-IMG_6524 


20101022-IMG_6534

Праз два дні мы вырушылі да мяжы з Панамай. Падарозе праязджалі велічэзныя бананавыя плантацыі і бананавыя фабрыкі.

20101023-IMG_6560

Photobucket

На картах гэтага памежнага пераходу няма. Але насамрэч ён існуе. Тут па чыгуначным мосце з Коста-Рыкі ў Панаму і наадварот едуць грузавікі і ідуць пешаходы.

20101023-IMG_6564

“Ідзіце вось за гэтым мужчынам. Ён вам пакажа, дзе купіць,” – сказаў нам праз акенца памежнік. Што купіць мы не зразумелі. Аднак “гэты мужчына” хутка ўсё патлумачыў. Мы мусім купіць квіткі на самалёт ці аўтобус з Панамы, каб пацвердзіць, што мы не маем намеру заставацца ў краіне. Тое, што квіткі падробныя, ведаюць і іх прадаўцы, і памежнікі і самі турысты. Аднак такое правіла, тлумачць нам дзядзечка.

Я тлумачу, што лішніх грошай у нас няма і мы ўсе ведаем, што па гэтых квітках мы нікуды не паляцім. Які сэнс тады іх купляць? Такое правіла – чарговы раз бубніць дзядзечка. “Тут нядаўна белы чалавек забіў семярых нашых”. “І што? – пытаюся я. – Калі я куплю квіток на самалёт – гэта гарантуе, што я нікога не заб’ю”?

Тут у нашую размову ўклініваецца, амерыканскі турыст, які толькі-толькі здаў памежніку ў акенцы свае дакументы з квітком. “Яны проста хочуць упэўніцца, што вы пакінеце краіну!” “Але квіток – гэта не доказ. Я магу купіць яго і ўсё роўна застацца ў Панаме!” – пачынаю ўжо злавацца я. “Такія правілы,” – паціскаючы плячыма зазначыў турыст.

Прашу паразмаўляць з шэфам. Мне кажуць, што шэф – гэта і ёсць той самы памежнік у акенцы і ў нас няма ніякіх шанцаў прайсці мяжу, не купіўшы квітка. Аднак шанец у мяне ёсць. І я яго выкарыстоўваю, прасоўваючы шэфу нашыя пашпарты разам з лістом падтрымкі і коратка расказваючы сутнасць нашага падарожжа аўтаспынам. Ліст падтрымкі - амель адзіны пасьля пашпарту наш дакумент, дзе розныя арганізацыі з розных краінаў ставяць нам свае штампікі, тым самым падтрымліваючы нашую экспедыцыю. Не гаворачы ні слова, шэф штампуе адзін за другім пашпарты, ставіць штамп у ліст падтрымкі і жадае нам “бьен бьяхэ” (добрага падарожжа).

20101107-IMG_7036 
Tags: costa rica, photo, taburet
Subscribe

  • Армянская гасціннасць

    Міша Арменія апынулася неверагодна гасціннай і ахвочай дапамагчы. Прычым часам даходзіла да абсурду. Застопілі мы невялічкі бусік. Кабіна занятая і…

  • Грузія, якая стала Джорджыяй

    Ведаючы па досведзе, што прытулак на ноч лепш шукаць у маленькіх вёсках, мы вырашылі не перасякаць сёння мяжу з Грузіяй, а застацца начаваць у…

  • Чачня не ў тэлевізары

    У Расію мы пераправіліся на пароме праз Керчынскі праліў. Калі сцямнела, мы былі ў Краснадары. Вырашылі знайсці прытулак праз couchsurfing .…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 9 comments