Аўгіня (litota_) wrote,
Аўгіня
litota_

Легалізацыя ў Нікарагуа

Усё добра, але трэба рухацца далей – у Нікарагуа. А мы нелегальна прайшлі дзве краіны. Зноў спадзеў на незаўважнае перасячэнне мяжы. За некалькі дзесяткаў кіламетраў да мяжы злавілі грузавік. Кіроўца – хлопец год трыццаці.

Не мінула і хвіліны, як ён дастае два касякі травы. Адзін прапаноўвае нам, другі запальвае сам. Зрабіў пару цягаў – паліцыя. “Fuck!” – па-ангельску ругаецца гандурасец, тушыць касяк і засоўвае яго ў бацінак, які стаіць побач з каробкаю перадачаў. Пасля паліцэйскай праверкі разгублена пытаецца: “А дзе мой касяк?” “Чувак, у бацінку!” :)

Паліцэйскі кантроль на дарогах Гандурасу праз кожныя пару кіламетраў. Спыняюць усіх, кожны раз правяраюць дакументыне толькі ў кіроўцы, але і ў нас. Мы, баючыся за сваё нелегальнае становішча, паказваем айсік і журналісцкае пасведчанне. Пакуль пракатвае.

20101014-IMG_6343

Узмоцнены паліцэйскі кантроль па ўсёй краіне з-за леташняга ваеннага перавароту. Тады прэзідэнт Гандурасу Мануэль Селайля ініцыяваў рэферэндум аб праве балатавацца на другі тэрмін (па законе, прэзідэнт тут можа балатавацца толькі на адзін тэрмін). Праціўнікі рэферэндуму захапілі Селайю і вывезлі ў Коста-Рыку. Вярхоўны суд і парламент падтрымалі мяцежнікаў. Праз нейкі час Селайі ўдалося вярнуцца ў Гандурас. У адказ часовая ўлада ўвяла каменданцкі час. Праз два месяцы краіна выбрала новага прэзідэнта, а былы – пад пагрозай арышту з’ехаў у Дамініканскую рэспубліку.

Наш кіроўца зноў запальвае недакураны касяк і хваліцца, што 6 год пражыў у Каліфорніі, зарабіў сабе на гэты грузавік і зараз працуе на радзіме. На пытанне, дзе працаваў, спакойна адказвае: “Гандляваў наркотыкамі”.

Перад самай мяжою мы развітваемся. Досвед нелегальнага праходу дзвюх межаў даў свае плады. І мы, навучаныя горкім досведам, вырываемся ўперад, абмінаючы гандурасскую міграцыйную службу. Аднак на выхадзе нас спыняюць чувакі ў ваеннай форме. Просяць паказаць заплечнікі. Вядома ж, нічога супрацьзаконнага там не зраходзяць. Тады, кажуць, давайце талоны. “Якія талоны? Нам нічога не далі,” – уключаем дурня мы.

Аднак ваяка нас прапускаць не хоча. “Добра, - кажам мы. – Зараз вернемся па талоны” (а самі думаем, у якую ж дзірку ў плоце нам пралезці, каб абмінуць гэтых чувакоў). “Не-не-не,” – нешматзачна круціць пальцам хлопчык-жаўнер. І так жа нешматзначна паказвае яшчэ адзін жэст рукою – “дай бабла”. Мы вырашаем, што гэта лепшы варыянт і аддаем яму ўсе нашыя грошы ў нацыянальнай валюце – каля трох баксаў.

І вось мы ўжо на Нікарагуанскім баку мяжы. Мінаем міграцыйную службу. Бац – шлагбаўм! “Талончыкі, калі ласка”. Талончыкаў няма. Усе просьбы – марныя. Ліст падтрымкі не дапамагае. Нават 20 баксаў "на лапу" не хочуць узяць. Вяртаюць у Нікарагуанскую міграцыйную службу. Тыя тэлефануюць у Гандурасскую. І мы, зноў мінаючы нядаўна разбагацеўшых на тры баксы жаўнерыкаў, вяртаемся ў Гандурас.

Там пра нас ужо ведаюць. Спачатку нейкі хлопец заводзіць нас у будынак, потым вядзе ў самы дальні кабінет. Там нас сустракае самы галоўны чалавек – начальнік усіх туташніх начальнікаў. Садзіць на крэслы, прапаноўвае вады, цісне рукі, і пачынаецца размова.

Пасля нядоўгай бяседы перад намі паўстаюць тры варыянты дзеянняў:

1. Вярнуцца на гватэмальска-гандурасскую мяжу і заплаціць там прапанаваныя раней 25 баксаў на кожнага. Але па-першае, гэта трэба губляць мінімум 4 дні на дарогу. Па-другое, не факт, што супрацоўнікі службы будуць у такім жа добрым настроі, як і раней і дазволяць нам адкупіцца 50 баксамі на дваіх. Па-трэцяе, нават калі мы заплацім там штраф, не факт, што нас легалізуюць пасля гэтага.

2. Можам заплаціць тут намесцы штраф 146 баксаў на кожнага. Мы не губляем часу, нас легалізоўваюць. І далей мы бестурботна працягваем свой шлях.

3. Чакаць цемнаты і шукаць нелегальны шлях праз мяжу. Але гэта значыць, што на наступнай мяжы з Коста-Рыкай у нас могуць узнікнуць яшчэ большыя праблемы. Заканчваюцца краіны Цэнтральнаамерыканскага саюзу – Гватэмала, Сальвадор, Гандурас, Нікарагу – з адзінай візавай зонай.

Мы выбіраем другі варыянт. Плацім належны штраф. Нам ставяць штампікі ў пашпарт і абязуюць пакінуць Нікарагуа напрацягу пяці дзён. На развітанне начальнік абдымае Верасня, цалуе мяне, цісне нам рукі і жадае ўдачы. З такім задавальненнем такія грошы я яшчэ ніколі не аддавала.

Экспрэс-фотасправаздача з Нікарагуа.
1

4

10

6

2

3

Дарэчы, Нікарагуа - вельмі сельскагаспадарчая краіна. Якое было нашае здзіўленне, калі мы пабачылі, што амаль у кожным двары тут стаіць па трактары "Беларусь", а то і па некалькі.

8
Tags: honduras, nicaragua, photo, taburet
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 14 comments