?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

“Амігос дэ Русія”

Шлях да Кецальтэнанга апынуўся зусім не блізкім. Горная дарога, размытая дажджамі ды з апоўзнямі, патрабавала больш часу. На старэнькім грузавіку разам з Герберам мы праехалі яшчэ каля 100 кіламетраў.

3

Шэсць год Гербер працаваў у ЗША на будоўлі, зарабіў грошай, вярнуўся ў Гватэмалу, купіў грузавік і цяпер нелегальна возіць яйкі з Мексікі для сямейнага рэстарану.

“Бачыце, паліцыя едзе за намі?” – пытаецца ён. “Гэта не паліцыя”, - супакойваем мы. “Паліцыя, я ведаю”, - упэўнівае нас Гербер. – Вось гэта хабар за мексіканскія яйкі, якія я вязу, - ён паказвае на тры кучкі грошай, роўна раскладзеных перад сабою.

Тут машына ззаду абганяе нас і прымушае спыніцца. Гербер выходзіць “паразмаўляць”. Праз пару хвілінаў вяртаецца: “Кьерэн мас” (хочуць больш) і адлічвае яшчэ некалькі купюраў кецаляў (мясцовая валюта).

Гербер ужо некалькі год займаецца нелегальным яйкавым бізнэсам. Яго і ягоную машыну тут ведае кожны паліцэйскі і не прапускае магчымасці садраць з гора-бізнэсмэна бабла. Гербер жа ў сваю чаргу ведае кожны паліцэйскі пост і перад імі зачыняе танаваныя вокны і стараецца як мага хутчэй прашмыгнуць.

Гербер, у шоку ад нашых песень, тэлефануе свайму бацьку і кажа: “Паслухай, паслухай”. А потым запрашае нас да сябе паспяваць. Мы згаджаемся.

“Вось там, - паказвае нам Гербер на хатку высока ў гарах, - мой дом”. Мы прыязджаем у ягоны дом, а там – сям’я з дваццаці пяці чалавек. Жанчыны ў нацыянальных строях. Усе нас вітаюць, машуць рукамі і просяць сыграць.

15

14

5


12

8

10

Пасля невялікага канцэрту бацька сямейства прапануе застацца ў іх да заўтра. Мы пагаджаемся. Нас вядуць паесці ў сямейны прыдарожны рэстаран. За два дні, якія мы прабылі з сям’ёй, у рэстаран зайшла толькі адна пара. Аднак ім пофіг. Жанчыны ўсё адно цэлымі днямі сядзяць на кухні, лепячы тарціі і смажачы нелегальна прывезеныя іхнімі мужчынамі мексіканскія яйкі на ўсю сям’ю з дваццаці пяці чалавек.

9

6

Сем’і ў гватэмальскіх вёсках – велічэзныя. Тут у сярэднім па 10-16 дзяцей. Жывуць вельмі бедна, ядуць адну кукурузу, тарціі, бабы і яйкі, аднак дзяцей усё роўна нараджаюць. А тыя ўжо год з пяці пачынаюць працаваць у полі, на рынку, дзе заўгодна, каб забяспечваць сям’ю.

Удзень нас павялі ў іглесію (царкву). Вельмі дзіўнае відовішча. Каля двухсот індзейцаў мая ў каляровых нацыянальных строях, якія дома размаўляюць на мове какчыкіль, у новазбудаванай евангелісцкай царкве сядзяць на белых пластыкавых крэслах і слухаюць нейкага дзядзьку ў касцюме і гальштуку, які, разрываючыся, штосьці эмацыйна ледзь не крычыць у мікрафон па-іспанску. Затым усе разам пачынаюць пець песні пад сінтэзатар, па аднаму ўваходзіць у транс і затым плачуць і моляцца, галасяць і падаюць на калені.

Паміж сеансамі агульнага трансу мая абарочваюцца на нас і з цікавасцю разглядаюць. Мы тут адзіныя белыя. Пастар штосьці гаворыць пра “амігос дэ Русія”, “грінгос” а затым аб’яўляе чарговю песню: “Бьенбэнідос а Гватэмала”. Раптам пасярод песні мяне хтосьці папляскаў ззаду па плячы. Абарочваюся – жанчына з чорнымі вачыма працягвае да мяне рукі, каб абняцца. Мы абдымаемся, я ўдыхаю сыры пах яе вопраткі, яна кажа мне “Бьенбэнідос” (Вітаю) і ўсміхаецца. Затым адзін за адным абняцца са мной падыходзяць іншыя людзі. Гляджу – з Вераснем адбываецца тое ж самае. І так некалькі разоў напрацягу песні.

Вельмі дзіўна, як гэтым маленькім індзейцам мая ўлезла ў галаву гэтая вялікая чужая рэлігія. На чужой мове яны моляцца чужому богу. Магчыма, мая запужаныя шматгадовымі пераследаваннямі каланізатараў-хрысціянаў. Нават сёння той, хто не ходзіць у царкву, лічыцца за выгнанца.

13

Comments

( 7 comments — Leave a comment )
(Deleted comment)
litota_
Oct. 15th, 2010 09:08 pm (UTC)
пакуль толькі 2. амерыканскую і мексіканскую.
nil_la
Oct. 15th, 2010 08:30 pm (UTC)
мда... файны іглесіас :) такія і ў Беларусі есць, і паўсюль... сама ў такім была :) Таму тое, што апісваеш для мяне знаемая карцінка. Пратэстантызм, асабліва новай хвалі, гэта вельмі інтэрнацыянальная штука... А індзейцы, афрыканцы - іх не трэба пераконваць, што духоўны свет існуе, гэтым духоўным светам прапітана ўся іх культура, таму калі духоўныя практыкі то не намінальныя, а фактычныя. Еўрапейцы і амерыканцы зараз ужо больш любяць звесці ўсе духоўнае да наміналу...
litota_
Oct. 15th, 2010 09:10 pm (UTC)
для мяне самым нечаканым у гэтай карціне былі індзейцы мая. Ну ніяк яны туды не ўпісваліся.
nil_la
Oct. 15th, 2010 09:12 pm (UTC)
у Афрыцы падабная карціна)
litota_
Oct. 15th, 2010 09:14 pm (UTC)
веру, што амаль усюды :)
rohach
Oct. 15th, 2010 09:04 pm (UTC)
aaa cud!))) chytaju z asalodaj!!!!
ljosha_sworm
Oct. 16th, 2010 07:28 pm (UTC)
Сами мая ловольно странные - низкорослые, кругловатые. Вообще для нации это плохо с точки зрения генофонда
Ну а что к религии - то христианство всегда было агрессивно и использовалось в колонизационных компаниях для управления массами.
что поделать, религия страшная штука для необразованных.
( 7 comments — Leave a comment )