?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

Філадэльфія - Вашынгтон

Раніцай з Філадэльфіі амаль да трасы на Вашынгтон наз завёз чырвоны лінкальн. Амаль – гэта значыць, яшчэ каля мілі пяшкарыць з заплечнікамі, інструментамі і табурэткай у 37-градусную сьпякоту паміж трасамі. Вось такіх нас, абвешаных усякай фігнёй, потных і ўжо крыху падгарэлых на сонцы пабачыла шасьцідзесяцігадовая Эйн. “Скачыце ў машыну”, - толькі і сказала яна.



Як выявілася, Эйн у маладосьці была хіпі, езьдзіла па Штатах на старэнькім аўто. А зараз падбірае кожнага аўтаспыньніка. Яна – адна з нямногіх, хто так робіць сёньня ў ЗША. Аўтастоп тут амаль памёр. Эйн патлумачыла, што людзі запужаныя тэлебачаньнем, ніхто нікому не давярае. Да таго ж, працуе закон, працуюць адвакаты. І калі з намі штосьці здарыцца ў яе машыне, мы можам яе засудзіць.



А гэта наш наступны спадарожнік. Амаль усю дарогу ён тэлефанаваў па розных нумарах і радасна казаў: “Можаш верыць, можаш не, я сустрэў падарожнікаў з Беларусі!” У яго ў машыне я, дарэчы, забыла свае шорты, якія дастала, каб прасушыць.

8

Так, мы апынуліся на вялікай стаянцы для перакусу пасярод трасы. Чатыры гадзіны бесперапынных спробаў зьехаць адтуль былі безвыніковымі. І толькі выйшаўшы на выезд да трасы, мы злавілі турка Махмуда на пікапе. У яго ў машыне апынуўся комп з вэб-камерай і нэт. Мы адразу ж скарысталіся гэтымі фасілітыз :)



Махмуд высадзіў нас амаль у самым Вашынгтоне.
- У якім баку Вашынгтон? - запытала я ў аднаго чувака на машыне, які спыніўся на сьветлафоры.
- Там, - паказвае ён мне. Потым, відаць, падумаў і дадаў, - Не. Гэта дрэнны раён. Вашынгтон – там, - і паказаў у адваротны бок.

Мы так блізка, а ніхто не падбірае. Пачало вечарэць. Я прапанавала пахадзіць па тым раёне з прыватнымі хатамі, каб папрасіцца ў каго на начлег ці паставіць намёт у двары. Амаль ніхто дзьверы не адчыняў. Дагрукаліся да аднаго чувака. Тлумачу яму ўсю фішку, прашу паставіць намёт у ягоным двары.

- Нельга.
- Чаму не?
- Таму што я так сказаў!

Мы ўжо было згубілі надзею, як у апошняй хаце зноў пабачылі сьвятло. Хата была не такая, як усе асатнія – маленькая, бяз плоту, старая, з непакошанаю травою ў двары. Пасьля доўгіх роспытаў дзьверы нам расчыніў дзед у інваліднай калясцы. Голыя сісьці зьвісалі на тоўсты жывот. Боб апынуўся адзіным белым у чорным раёне. Дый увесь Вашынгтон больш як на 80% - чорны.
Дзед вельмі недаверліва пачаў задаваць пытаньні, кшталту, а чаму вы пагрукаліся менавіта ў мае дзьверы, чаму хочаце паставіць намёт у маім двары, як вы сюды дабраліся, якія ў вас інструменты і ўсякія іншыя падрабязнасьці.

- Вы ведаеце, што гэта вельмі небясьпечны раён? Я тут адзіны белы і жыву даўно, таму мяне не чапаюць. Але калі вы паставіце тут свой намёт, гэта будзе на вашай рызыцы. Разумеце? І калі з вамі штосьці здарыцца, таксама на вашай рызыцы. І калі якая-небудзь жывёліна тыпу апосума ці мядзьведзя на вас нападзе, я таксама ня буду вінаваты.

Пасьля гэтых словаў мне ўжо расхацелася ставіць тут намёт. Але нібыта дамовіліся. Дый Боб пасьля ўсяго вышэйсказанага папрасіў нас сьпець яму.

Пайшлі забіраць Верасьня і рэчы, якія зь ім пакінулі. А я гістэрычна пачала наноў абзвоньваць усіх сваіх знаёмых і не знаёмых, хто б мог нас прытуліць на ноч у Вашынгтоне. wolny, зь якім я зьвязвалася раней і які справаў знайсьці нам нейкі варыянт, але так і не прапанаваў свой пакой, нарэшце зьлітаваўся і пусьціў нас у сваю кватэру літаральна пад бокам у белага дому.

Прыйшлі да Боба сьпець яму разьвітальную песьню. Боб нас чакаў. Ён апрануў майку і дастаў сваю электрычную гітару і ўсілок, які запыліўся ад доўгіг год стаяньня. Мы сьпявалі дзеду палесскую песьню 16-га стагодзьдзя “Зорачка”, а ён жарсна справаў падыгрываць нам на сваёй гітары. А я ўсё касілася на ствол, які вісеў у дзеда на сьцяне.





Боб – былы вдвшнік-парашутыст. У доме – бардак і смурод. І ўвесь гэты сюр стаў яшчэ больш сюрным, калі дзед сунуў нам на разьвітаньне 10 баксаў.

Наступную ноч нам ізноў не было, дзе начаваць. І тут адгукнулася сяброўка сяброўкі майго сябра. Энчы і Майкл пакармілі нас, напаілі, арганізавалі канцэрт на прыватнай імпрэзе.

 

 


На ноч Энчы і Майкл выдзелілі нам сваю трохпавярховую хату, у якую яны зьбіраюцца пераехаць праз два тыдні пасьля таго, як ажэняцца. Сказалі, што мы першыя, хто спаў у гэтым доме і мусім прынесьці ім удачу.


4

5

2

1

3

А раніцай Майкл вывез нас на трасу.

Comments

rohach
Jul. 18th, 2010 08:58 pm (UTC)
маладчыначки)