October 18th, 2010

sheshory

Месца, дзе вясёлка набывае колеры

На возера Ацітлан мы прыехалі па рэкамендацыі Кірыла і Лёні, якія там пабывалі. “За 20 кецаляў пераплываеце на лодцы да Сан-Маркаса, а там спытаеце дом Фелікса”. Фелікс – немец, які ўжо некалькі год бадзяецца па Лацінскай Амерыцы ў пошуках сябе. Ён любіць расказваць, як патрапіў на гватэмальскі Ацітлан.

8

“Я тады працаваў у мексіканскім бары. У той вечар прыняў штукі тры розных наркотыкаў і не мог спыніцца ад плачу. Мае вусны ўсміхаліся, а па шчаках ручаём цяклі слёзы. І я нічога не мог з гэтым зрабіць. І тут да мяне падышоў адзін чалавек і сказаў па-нямецку: “Фелікс, я бачу, што ты – анёл. Але ты зараз знаходзішся не ў той час не ў тым месцы. Паехалі са мной”. І Фелікс паехаў. Новы сябра прывёз яго на Ацітлан.

Ацітлан – сапраўды магічнае месца. У перакладзе з маянскай мовы абазначае месца, дзе вясёлка набывае колеры. Знаходзіцца возера ў даліне паміж трыма вулканамі на вышыні паўтары тысячы метраў. Вакол возера – маленькія гарадкі, у якія патрапіць можна толькі на лодцы.

3

Collapse )
sheshory

Усё сваё нашу з сабою

8

Сёння роўна паўгады, як я выйшла з поўным заплечнікам са сваёй кватэры ў Мінску. За гэты час змесціва майго 55-літровага заплечніка кардынальным чынам змянілася. Чым далей прасоўваецца падарожжа, тым больш разумею, што многія рэчы мне проста непатрэбныя. За час дарогі я раздарыла шмат: штаны, майкі, кофты, шкарпэткі, каструлю, мыла і кучу іншага хламу.

Асноўным аблягчэннем было – пазбавіцца ад намёта. Аднойчы ў Гандурасе мы вырашылі, што ўсё роўна не карыстаемся ім, а спім заўсёды ў мясцовых. І аддалі расійскай табурэтнай камандзе. Сёння мой заплечнік запоўнены толькі напалову. Пад катам – ілюстравана пра кожную драбніцу, якая ляжыць у заплечніку.

Collapse )