Аўгіня (litota_) wrote,
Аўгіня
litota_

  • Music:

Прыгожыя матылькі, зь вялікімі белымі крыламі

Кася ведала, што калісьці гэта павінна адбыцца, што людзі не жывуць вечна. І яны абавязкова павінны памерці. Адзін за адным. А ў канцы і сама яна – Кася. Але спачатку памруць старэйшыя за яе: настаўнікі, бацькі...
Бывала ў дзяцінстве, позна ўвечары яна саскоквала з цёплага ложку, бегла да маці, якая разам з бацькам глядзела ў іншым пакоі тэлевізар, прыхілялася да яе грудзей і пачынала плакаць:
- Мама, я памру. Я памру, мама.
- Дурненькая, што ты такое кажаш? Табе яшчэ жыць ды жыць.
- Мама, вы ж з татам таксама памрэце.
- Ну... гэта будзе яшчэ вельмі ня скора.
І Кася вярталася ва ўжо халодны ложак ды засынала, ня думаючы больш пра сьмерць. І бачыла ў снах прыгожых матылькоў зь вялікімі белымі крыламі.
Кася была на пахаваньні ўсяго тры разы. Першы раз, калі памёр бацька аднаклясьніцы Наташы. Яны ішлі цэлай клясай за машынай з труной. Побач зь нябожчыкам сядзела Наташына маці, іх настаўніца, якая галасіла на ўсё сяло й раз-пораз губляла прытомнасьць.
- Я ніколі не была на пахаваньні, – сказала Кася.
- Дай бог, каб гэта было апошняе пахаваньне, на якім ты прысутнічаеш, – дадала настаўніца, што ішла побач.
Калі ўжо на могілках труну апускалі ў яму, Наташа кінулася да бацькі з крыкам: “Ня трэба, татачка-а-а!!! Не сыхо-о-одзь!!!” Бацьку Наташы Кася бачыла ўпершыню. І запомніла яго надоўга: такім халодным і такім памерлым. І яна заплакала, не хаваючы ні ад каго сваю разгубленасьць.
Другім у Касіным жыцьці памёр аднаклясьнік Віця, які яшчэ некалькі год таму быў на пахаваньні Наташынага бацькі. Яго ня стала наперакор Касінаму перакананьню, што спачатку паміраюць дарослыя. Ізноў яны йшлі ўжо амаль цэлай клясай, на гэты раз ніхто не галасіў. Ніхто ня плакаў.
Трэці раз на пахаваньне Кася зноў прыехала ў роднае сяло. Скончыўшы універсытэт і разьмеркаваўшыся на працу ў сталічную школу, яна не пераставала чакаць сьмерці. Нельга сказаць, што Кася думала пра яе. Не, яна жыла сабе пакойна, радавалася жыцьцю, але штодня чакала таго моманту, якога так страшэнна баялася яшчэ ў дзяцінстве. Чакала, бо адчувала: у яе жыцьці было на дзіва мала сьмерці!
І сьмерць прыйшла. Разам з халоднымі і сьсінелымі рукамі бацькі, нязвыкла ўрачыстай кашуляй ды гальштукам на ім. Яны йшлі поруч з маці за машынай з зачыненай труной на ёй. Восеньскі дождж разьбіваўся аб труну, абмываў плечы жанчын, адной – такой маладой, і другой – такой раптам састарэлай і амаль нежывой. Дождж прыціскаў да зямлі жаўтавата-карычневае лісьце, размываў умураваныя ў бруд сьляды. Касі хацелася плакаць. Але восеньню ніхто ня плача, думала яна. Восеньню плача дождж, і ніхто ня можа адабраць у яго гэтага права.
Бацьку пахавалі, а дзьве жанчыны засталіся мокнуць пад дажджом. Кася ўтаропілася ў зямлю, такую звычайна-непрыгожую і такую халодную-халодную.
- Хадзем, дачурка, – маці абняла Касю. – Хадзем.
І дзяўчына заплакала, уткнуўшыся носам у маміны грудзі, такія звычайна-непрыгожыя і такія цёплыя-цёплыя.
Tags: мая творчасьць
Subscribe

  • Трэш-творчасьць

    Абсалютна выпадкова знайшла ў сябе на кампе свой вершык амаль 4-гадовай даўніны. Адно радуе, па-мойму, я вылячыла галаву з таго часу.…

  • (no subject)

    Дайце мне аддаць Маю пяшчоту Дайце мне вырваць Маё сэрца Дайце мне яго вам аддаць Толькі вазьміце. Дайце мне веру Што яно вам патрэбна Бо мне ўжо не

  • Рыбак и ваза

    Шторм начался внезапно. Ни Рыбак, ни Хромой не успели заметить, как небо затянуло тучами. Да и не смогли бы этого увидеть: еще не успело рассвести,…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments