RADIO MARYJKA - ЯК БЛОГЕР АБРЫКОС ПА ЦЯГНІКУ КАТАЎСЯ

01:52 pm - ЯК БЛОГЕР АБРЫКОС ПА ЦЯГНІКУ КАТАЎСЯ

Фрашка пра Севярына Квяткоўскага – гэта як лімэрык пра Эдварда Ліра або гарык пра Ігара Губэрмана. Нагода напісаць яе не прымусіла сябе чакаць надта доўга.

Бліжэй пазнаёміўшыся з журналістам, літаратарм і блогерам Севярынам Квяткоўскім, разумееш: тое, што яго перапаўняе, робячы візуальна падобным да abrykos’а – гэта адчуваньне ўласнай важнасьці і самазадаволенасьць. Асабліва відавочным гэта стала пасьля выхаду кнігі “Фрашкі да пляшкі”, надта прывязанай да рэальнасьці, каб быць мастацкай літаратураю, і надта добра напісанай, каб ёй ня быць. Філязофская аснова кнігі – непарыўная ўзаемасувязь фрашкі ды пляшкі: менавіта тут прагялае няўлоўная мяжа паміж мастацтвам і алькагалізмам. П’янкі зь літаратарамі, а сасабліва зь літаратарамі застольнага жанру адрозьніваюцца ад звычайных тым, што вам пры ўсім жаданьні ня ўдасца надрацца моўчкі. Тыя, хто думае, што Севярын Квяткоўскі шмат бухае, жорстка памыляюцца. Бухціць ён яшчэ болей.

– У мяне свайго роду дэбют. Я ўпершыню падарожнічаю ўнутраным цягніком украінскай чыгункі, – паведамляе Севярын Квяткоўскі ў вагоне-рэстаране цягніка “Кіеў-Львоў” пасьля першага тосту.

Гэта вельмі цікавая і карысная для астатніх інфармацыя.

У далейшым любы навакольны факт, – нізкія кошты ў мэню, ветлівая афіцыянтка, п’яныя сьпевы суседзяў па вагоне, якія плаўна перацякаюць у п’яную ж бойку, міліцыя, якая не прыходзіць, – падлягае ягонаму падрабязнаму культурна-этнічнаму аналізу, вынікі якога ён гучна і неадкладна даносіць да ведама прысутных. Беларусь параўноўваецца з Украінай ня ў лепшы бок, але акурат гэта можна дараваць Севярыну. Ён закаханы ва Ўкраіну. Ён адкрыў Львоў, як Калюмб Амэрыку, калі мы ўсе яшчэ пешкі на Бангалор хадзілі. Пра гэта ён таксама паведамляе субяседнікам некалькі разоў за вечар.

А другой ночы, калі рэстарацыя ўжо дзьве гадзіны як зачыненая, бойка аціхае. Расштурхаўшы мірна сопшага за столікам паэта Сяргея Прылуцкага, паставіўшы яго вэртыкальна і тварам у кірунку яго вагону, мы выправіліся ў свой канец цягніка. Пераканаўшыся, што Севярын без прыгодаў забурыўся ў сваё купэ, мы з кіеўскім арганізатарам літаратурнай часткі фэсту “Беларуская вясна” Ільком Гладштэйнам пайшлі ў прылазьнічак, дзе сьметніца, каб абмеркаваць будучы артыкул пра беларуска-ўкраінскі слэм. Але гутарка наша цягнулася нядоўга. Праз пару хвілінаў перад намі зноў матэрыялізаваўся Абрыкос, п’яны ў костачку.

– Я зразумеў, – радасна паведаміў ён. - Калі я намагаюся говорыты ўкраінською, праблема – не ў маім акцэнце, а ў іх мазгах. Заходжу я толькі што ў купэ правадніцы, а яна сьпіць.

Мы ўважліва слухаем, ківаем, спачуваючы аж нагэтулькі разумова адсталай правадніцы.

– Я пэрэпрошую, – кажу я ёй, – скажытэ будзь ласка, на якім месцы я сплю? На дваццатым ці дваццаць першым?

Квіткі паміж удзельнікамі літаратурнага дэсанту разьмяркоўвала я. Севярын спаў на дваццаць другім месцы.

– А яна што? – пытаемся мы.
– А яна МАЎЧЫЦЬ!

Мы спрабуем працягваць сваю размову, але ня тут-та было: Квяткоўскаму ёсць што дадаць па кожным пункце, ён махае пляшкай “Білага”, мармыча: “На маю думку...” і “Як я лічу...”, але далей сказаць нічога ня можа.

– Севярыне, ты дастаў ужо. Ідзі ў купэ,– не вытрымліваю я ўрэшце.

Квяткоўскі падазрона прымружваецца.

– А, вам хочацца застацца САМ-НА-САМ? – радасна абвяшчае ён. – А я та думаю! Дзеці мае!!!

Адлегласьць паміж мной і Ільком даволі піянэрская. А вось Квяткоўскі наадварот, заціснуўшыся ў кут, адбымае здаровы вогнетушыльнік, пяшчотна тручыся аб яго пухлай шчочкаю.

– Ну усё, я пайшоў, я пайшоў, – супакойвае ён нас і, гульліва ляснуўшы па вогнетушыльнік па чырвонай дупцы, ідзе паліць у тамбур.

У хвіліну спакою, якая ўтварылася, мы з Ільком спрабуем аднавіць храналёгію найноўшай украінскай літаратуры.

– Трэба напісаць, што Паўло Карабчук – пераможца Львоўскага слэму, – кажа Ілько.
– Чакай, Львоўскі слэм выйграў Андрэй Хадановіч.
– Не, Карабчук. Ён там яшчэ піську паказваў.
– Не, я ж там была. Калі Карабчук паказваў піську, слэм выйграў Хадановіч.
– Хадановіч быў два тыдні таму ў Львове?
– А што, два тыдні таму зноў быў слэм, і Карабчук зноў там паказваў піську?
– Ну так.

Місія Паўла Карабчука ва ўкраінскай літаратуры – каб кожны яе чытач пабачыў яго піську асабіста. За выняткам тых, хто чытае ўкраінскую літаратуру азбукай Брайля. Але і такіх чытачоў Паўло Карабчук папросіць падвесьці да яго піські, каб хоць памацалі.

У гэты момант у прылазьнічак з тамбуру зноў увальваецца Квяткоўскі.

– Я не сматру, не сматру! – ён семяніць паўз нас на дыбачках з грацыяй Карлсана, далікатна прыкрыўшы рукой вочы. Яшчэ крыху – і ён разаб’е нос і акуляры аб свой каханы вогнетушыльнік.

– Плюх!

Але ўсё абыходзіцца. Гэта ўсяго толькі дзьверы ў вагон, якія мягка паддаюцца напору Абрыкоса. Хістаючыся з боку ў бок, ён зьнікае ў сваім купэ. Мяркуючы па тым, што з дваццаць першага месца не даносіцца здушаных енкаў, дваццаць другое шчасьліва знаходзіць свайго героя.

Настрой: cynical