RADIO MARYJKA
Врс. 5, 2015
06:05 pm - ТАПАГРАФІЯ КІЛІМАНДжжАРА
Новая кніга "Амбасада": вершы свае і чужыя":
Распаўсюд: кнігарня 
lohvinau,інтэрнэт-крама knihi.by
( КНІЖНЫ КІРМАШЫКCollapse )
( НАВІТАР ПА ТЭГАХ У ГЭТЫМ БЛОГУCollapse )
Мой блог на сайце тыднёвіка НОВЫ ЧАС.
Мае творы на Літрадыё.
Мае публікацыі на сайце газэты НОВЫ ЧАС
Гэты запіс заўжды зьверху.
Тра. 19, 2013
06:57 pm - ЯК ПЕРАМАГЧЫ НА ЭЎРАБАЧАНЬНІ -2
Тры гады таму я ўжо зьвярталася праз гэты блог да людзей, адказных за выпраўленьне на Эўрабачаньне беларускіх сьпевакоў. Тады я хацела шчыра дапамагчы ім, раскрыць вочы на пэўныя аспэкты. З таго часу я жыла спакойна, бо тэлевізара ў нас з К. няма, і гэта ўсё неяк мінала паўзь мяне.
Але вось учора я засталася на вечар бацькоў, каб падрубіць фіранку, і паглядзела ня толькі Эўрабачаньне, але і ток-шоў перад ім. З ток-шоў я зрабіла выснову, што а). адказным людзям вельмі баліць за гэтае самае ЭБ. б). яны пільна манітораць усё, што пішуць пра конкурс у інтэрнэце і горача рэагуюць на гэта.
У спадзеве, што праманітораць і мяне, я пішу гэтыя радкі.
Ну вось напісалі людзям тры гады таму чорным па белым (здаецца, дызайн майго ЖЖ ніколі не мяняўся). Чорным па белым напісалі: перамагае сьпявак, на якім няма стразаў. І што я ўчора пабачыла? Яны вырашылі, што іх праблема ня ў стразах, а ў тым, што іх а). мала б). стразы - гэта не каштоўныя камяні. І таму сукенку Алене Ланской пашылі з сапраўдных дыямантаў. Я была шакаваная, калі даведалася. Бо, па-першае, апошні раз такое канала ў ХІХ стагодзьдзі, калі яшчэ не нарадзілася Шанэль, а, па-другое, у целіку і стразы, і дыяменты блішчаць аднолькава.
І яшчэ адно назіраньне. Вось нам тут усе кажуць, што мы - гета і сэкта. Але з таго, што я чула ад камэнтатара БТ, гета і сэкта - наадварот, беларуская эстрада. Прынамсі, камэнтатар БТ з галавой паліў кантору. "Ну вось Сэрбія нам зараз паставіць 12 балаў, зуб даю!" - крычыць хлопец. У выніку Сэрбія ня ставіць Беларусі нічога. "Дзіўна, - дзьдзіўляецца камэнтатар, - у нас жа тры бэк-вакалісткі - этнічныя сэрбкі!" Тое самае ён потым казаў пра Кіпр ці Грэцыю, бо нумар ставіў этнічны грэк ці кіпрыёт.
Я думаю, трэба было кіроўцу для службовага бусіка з Мальты наняць. Гэта дало б беларускай дэлегацыі дадатковыя шанцы.
Вы ведаеце, я ня супраць Эўрабачаньня. Я наадварот лічу, што папса - законная частка эўрапэйскай культуры. Прынамсі, Стэфана Эрыксана, безагаворачна культавага цяпер, я ўпершыню пабачыла ў 2006 годзе ў аўтобусе, які ехаў у Пінск, зь мікрафонам у руках, а на аўтобусным відзіку круціліся кліпы АББА, і Эрыксан хорам падпяваў кліпам разам са студэнтамі ін'язу.
Але горача падтрымліваць буду толькі тады, калі мне прад'явяць першага беларускага выканаўцу, які не падпадае пад катэгорыю "трэш". Але гэтага ня будзе ніколі.
Крс. 26, 2013
02:06 am - ПАТРУЛЬНЫЯ ЛОС-АНДЖЭЛЕСУ ПЕРАМАЎЛЯЮЦЦА ПА РАЦЫІ
- Грэбаныя федэралы перайшлі нам дарогу, Мэт.
Толькі што паўзь мяне праляцелі па Цэнтрале камэтай.
Між усіх нашых дробных немудрагелістых мэт
Слава была найболей наіўнай мэтай.
Відаць, ужо вяжуць барыг і пакуюць мэт,
і - так, чувак, я хачу гаварыць пра гэта.
Таму што гэты выпадак - не апошні й ня першы:
яны проста падпісваюць нашы найлепшыя вершы!
Пaкуль мы затуляем плячыма дзіцячыя сны,
на сустрэчы ў школкі ходзяць таксама яны!
Тырчыш, тут, як гербавы шчыт, - а блішчыць наверша.
Ведаеш, для мяне бачыць чорны строй -
ўсё адно, што чуць: "Я сплю з тваёю сястрой".
Зь мяне хопіць, чувак. Завязваю. Ў сэнсе, на сёньня.
Мэт, адбой. Сустрэнемся ў тры ў бістро.
- Том, прыём. Рапарт ясны. Да болю знаёмы боль.
Федэралы - казлы, і гэтага ў іх не адкусіш.
Разумею: табе сьвярбіць невымерна больш,
чым калі ў цябе засадзілі пяро ў Санта-Крусе.
Але ты баец - за гэта цябе й люблю.
Толькі Томе, жыві па джазе, а не па блюзе.
Бачыш, неба сёньня палітае сырам блю?
Прыйдзе цёплая ноч - мурынка ў празрыстай блюзе.
І мы ўляжамся ёй на жывот, як на мулкі плыт -
красавіцкі зорны патруль у нябёснай цішы.
Так і плыцьмем: ноч, красавік, цішыня, цяплынь.
Што да вершаў - дыктуй. Дыспэтчарка ўсё запіша.
awakeКрс. 22, 2013
01:28 am - КУХНЯ БАБУЛІ
- Дура, куды ты мяне праз Оршу вядзеш? Я ж да цешчы еду!
На джыпіэс-навігатарах можна паставіць на выбар мужчынскі або жаночы голас. Але мужчыны выстаўляюць наладкі так, каб можна было спрачацца з кампутарам, як з жонкай. Маршрут задаюць заўжды, нават калі могуць знайсьці дэсьцінэйшн з заплюшчанымі вачыма. І асабліва радуюцца, калі дура-навігатар паказвае іншую, чым яны прызвычаіліся, дарогу. Бо тады можна пераканаўча давесьці машынцы, што яна - дура. Апафеозам спрэчкі заўжды стаецца націсканьне - са словамі "надаела ты мне" - пункту мэню "адключыць апавяшчэньне голасам".
- Цікава, калі яна перастане весьці мяне на Віцебск праз Маскву? - пазірае на экранчык тата, а мы ўжо пад Лагойскам.
- Калі падзе крывавы рэжым і сатрэцца Масква ў галавах, - адказваю я тонам Зянона, і мы сьмяемся.
Пасьля Аксакаўшчыны жыцьцё адчуваецца зусім па-іншаму.
Мы экстрана выехалі ў Пальмінку, бо ў бабулі прарвало вадаправод. Ну а паколькі кухня ў яе даўно была ў гаротным стане, мы да таго ж замуцілі там экспрэс-рамонт і ўсялякі экадзізайн.
Апэлюючы да шоў "Кварцірны вапрос", я ўмудрылася пераканаць бабулю, што фанерка, якой абабіты паўвекавы зруб, абклееная 12 слаямі шпалераў, ёй ужо не патрэбная. Калі нехта захоча правярнуць той жа фокус са сваімі роднымі на сяле, падказваю агрумэнт, які працуе: паміж зрубам і фанеркай утвараюцца каналы, дзе гойсаюць мышы. Калі абадраць сьценку да голага зрубу, там могуць выжыць толькі мышы-скалалазы. Праўда, на мае маніпуляцыі бабуля ўсё адно пазірала зь недаверам і на падазронае слова "марылка" рэагавала нэрвова.
- Бабуль, да вайны ў Азіраве у вас жа былі такія сьцены ў хаце? - уключыла я апошнюю зброю - настальгію.
- Мы жылі заможна і заўжды мелі грошы на шпалеры - адказала бабуля Зоя, падціснуўшы вусны.
У пацьвярджэньне маёй тэорыі пра каналы для мышэй падчас абдзіраньня зрубу на мяне штохвіліны валіліся пухнатыя муміі. Гучала гэта так.
- Аааааааааааааааааааааааааааааааааааа!
- Што, зноў мыш? Чаго ты ўнучка крычыш, яна ж дохлая!
Праз асаблівасьці канструкцыі дома дзьве сьценкі засталіся голым зрубам, а дзьве, сяк-так выраўняныя гіпсакардонам, былі абклееныя беларускімі шпалерамі "мазаіка".
Але галоўнае адбывалася бліжэй да плінтуса. Там тата спаяў складаную сістэму з трох кранікаў. Цяпер вада ліецца на трох узроўнях: мыйніцы, кранік пад вядро і шлянг на лазьню.
Мойка яшчэ будзе перарабляцца, зьляпілі з таго, што была, але ў цэлым утварыўся інцяр'ер, фоткі якога пошчу тут, няхай і крыва, бо за час маёй адсутнасьці ў ЖЖ яго адміністрацыя тут зноў усё памяняла. Бабуля, пабачыўшы абноўленую кухню, паклялася дажыць да ста гадоў. Ну і выпісала нас на Радаўніцу - працягваць дызайны.
У якасьці бонуса - пару красавіцкіх замалёвак.
Дарожны сэрвіс "У Мацешы" пад Лепелем многія ведаюць па старызных машынах, пастаўленых на ўезьдзе, але сёлета там завяліся ячшэ і страўсы. Страўсы выдатна асіміляваныя ў Беларусі: адгукаюцца на "уці-уці", пры мінімальнай небясьпецы сінхронна зарываюць галовы ў зямлю:
У гэтай вёсцы за ракой Ула ў нас прабіла кола:
Крс. 13, 2013
03:24 am - NAVINY.MY: ПАЛЁТ НАРМАЛЬНЫ
З 11 на 12 красавіка, роўна праз 7 месяцаў пасьля засяленьня я магу абвесьціць гэта. Пастаўленая тлустая копка ў рамонце гэтай безнадзейнай хаты. Вядома ж, шурупавёрт яшчэ доўга будзе стаяць у слоіку з алоўкамі, але гэта нюансы. Рамонт п р ы а с т а н о ў л е н ы - менавіта такое слова фігуруе ў вядомым афарызме пра зьяву. Фіксаваньне дратоў ды абдзіраньне аварыйнага балькончыка аднясем да новага этапу - а б ж ы в а н ь н я.
Учора адважылася і на распродажы купіла лямпу ў вітальню, квадратную, з вутачкамі. "Што, нармальнай, дарослай не было? З караблікамі?" - абурана адрэагаваў К. Эта семья - супрацьстваяньне вутачак і караблікаў. Палёт - кра-кра - нармальны.
Дарэчы, ня ведаю,як кракаюць качкі па-беларуску. Але ў сяброў нарасло дзетак, якія ведаюць і ўжо выпраўляюць моўныя памылкі бацькам. Гэта цешыць.
У лютым пайшла на курсы нямецкай мовы ў Гётэ-інстытут і адразу трапіла ў мультымэдыйную клясу. Я ў захапленьні - успомніць усё: найлепшыя згадкі пра школьныя гады, памножаныя на найлепшыя згадкі пра сёрф у інтэрнэце. Ну і іх шпрэхе айн бісхен, гэта ня можа ня цешыць. Я даволі добра валодаю ангельскай, але лёгікі гэтай мовы ніколі не разумела. Зь нямецкай наадварот. Я думаю, сярод усіх чужынцаў немцы - самыя нашы чужынцы.
Ну і такі вызначылася з трыма гарадамі, якія хачу наведаць. Лёндан, Барсэлёна, Сэул. З апошнім горадам бяда, бо К. па-ранейшаму цягне ў Пхеньянь. На фоне тугі па Карэі падсела на іхныя телесэрыялы. За тры месяцы паглядзела два. Усім, каго сустракаю, перасказваю ўва ўсіх нюансах свой культурны шок. Бевэ!
Разам з усім прагрэсіўным чалавецтвам адсьвяткавала пачатак здыманьня трэцяга сэзона бібісішнага Шэрлака. Гэта што да Лёндану. А ў Барсэлёну проста хачу, і гэта нематывавана нічым, нават зьніжкамі Раянэйру.
Са спакойнай душой прапусьціла прэзентацыю Шэнгенкі 26 сакавіка. Усё-ткі гэта здорава, калі ты стаіш перад касай Дыснэйлэнду, спрабуючы прапхнуць у гэты мульцяшны рай школьніцу з Растова, у якой скралі квіток, а ў Менску нехта ўсё чытае-прэзентуе за цябе (дзякуй Сматрычэнку, Хадановічу, Баршчэўскаму і Харланчуку). У выніку можна зубурыцца на апошняе сядзеньне польскага перавозчыка на паркоўцы і проста паспаць, або заваліцца тамсама і паперакладаць клясычную польскую літаратуру, або паабмяркоўваць з польскім кіроўцам творы "нашага суайчыньніка" Мельхіёра Ваньковіча - дзіўна, што ніхто ў белтурызме не скарыстоўвае наёмных польскіх кіроўцаў менавіта такім чынам. А потым як бы незнарок сказаць ім, эх, падкурвіў нам Сталін, адняў у беларусаў Беласток - і аўтобус ледзь не ўразаецца ў Трыюмфальную арку. Ну і высаджваць турыстаў на аварыйцы - у гэтым ёсьць свая паэтыка, якую, безумоўна, ацаніў бы Грабал.
Баршчэўскаму ўвогуле дзякуй за Грабала. Прапанаваў рэч, да якой бы я ніколі не дадумалася. Замест таго, каб перакладаць калькаваную зь нямецкай на чэскую гіерархію гатэльераў беларускімі калькамі з рускай мовы - уставіць у пераклад наўпрост нямецкую. Зьявіліся"кельнеры" і "оберы" - і вельмі карціць зірнуць, а як там у Віньнічука.
Дзень народзінаў свой і Грабала ( у нас у адзін дзень) сустрэла ў Нюрнбэргу - горадзе, які пакаяўся перад усімі, у адрозьненьне ад Парыжу, які дагэтуль паднасірае ўсяму сьвету і не каецца ні перад кім, вось дзе фашысцкае кодла. Поўнае адключэньне згадкі ДН у інтэрнэце спрацавала - і пагатоў дзякуй усім тым, хто павіншаваў. Мне там ніжэй у ЖЖ ананімна спрабавалі закідаць, што я хаваю ад грамадзкасьці свой век - напэўна, такое ў нас у былым СССР спрабуюць шыць усім жанчынам пасьля трыццаці, але я ў шоку ад такі закідаў, бо не хаваю, мне адзін і трыццаць, ці як там правільна па-славянску? У гэтай лічбе нічога цікавага - іншая справа 33 (Хрыстос) і 37 (Маякоўскі). Але ці дапускае беларуская мараль, каб да гэтых лічбаў прымазваліся жанчыны?
Так ці іначай, палёт нармальны, і часова клопат, а куды ж лепей павесіць лямпу з вутачкамі, на сьцяну ці адразу на столь, і ці не сягнуць кампрамісу, купіўшы бра з караблікам, замясьціў сабою клопат пра лёсы белліту. Але хутка ўсё стане на свае месцы - і бевэ!
І чым далей у лета, тым здаравей, бо ўсё менш ува мне ПЭН-Цэнтру. Гэта, відаць, самае пазітыўнае. Але вы, маладыя ды злыя, налятайце. Новыя намесьнікі абмяркоўваюць мега-праект - клюб дэбатаў на ПЭНе. Уявіце: заля, якая дзякуючы маім крывым ручкам ужо называецца "заля ў гарошкі". Дэбат-клюб. Удзельнікі. 1. Пётра Садоўскі. 2., 3. - ужо няважна. Ну ці не κάθαρσις? Дарэчы, цяпер ПЭНу будзе толькі горай, бо, выйшаўшы з Рады, я маю права пісаць рэкамэндацыі!
На добраніч!
blahСак. 15, 2013
03:30 pm - ГОЛЕМ АТАКУЕ
Як вядома, Юры Станкевіч не толькі не атрымаў прэміі Ежы Гедройца, але і, паводле пратаколаў, чамусьці зьлітых у сеціва, заняў у фінале апошняе месца. Ён вельмі расстроіўся з гэтай нагоды і вырашыў падаць на мяне ў суд за негатыўныя выказванні пра ягоныя творы - як нядаўнія ў прэсе, так і ЖЖ-шныя двухгадовай даўніны. Праўда, судом пакуль толькі пагражае, а збольшага раздае інтэрвію.
Да мяне зьвярнулася журналістка Марыя Дуброўская просьбай пракамэнтаваць інтэрвію Станкевіча, якое мяркуюць надрукаваць у "Тэкстах". Само інтэрвію, праўда, мне не паказалі, затое задалі два пытаньні, сказаўшы пры гэтым, што не абяцаюць надрукаваць адказы цалкам, бо ў часопісе можа не хапіць месца.
Каб ашчадзіць каштоўнае месца ў часопісе "Тэксты", вырашыла адказаць на пытаньні праз блог. Гэты тэкст можна будзе працытаваць у часопісе ў любым аб'ёме.
Тэкст камэнтара (стылістыка пытаньняў М. Дуброўскай захаваная):
1. Вашы тэксты на прозу Ю.Станкевіча вельмі эмацыйныя, рэцэнзіі ў тым ліку. Дзеля чаго вы аналізуеце творы Ю. Станкевіча? (калі апрыёры ведаеце ўласнае негатыўнае стаўленне)
Я напісала толькі адну рэцэнзію на творы Юрыя Станкевіча - "Голем на пераходзе" (пра кнігу "Шал"). Я не лічу гэты тэкст ані эмацыйным, ані адмоўным. Больш за тое: паводле выказваньняў у інтэрнэце выглядае, нібы рэцэнзію лічаць станоўчай і нават бачаць узаемасувязь паміж ёй і тым, што даволі спрэчная кніга "Шал" была прызнаная адной з найлепшых, выдадзеных у Беларусі ў 2012 годзе. Добрае пытаньне, дзеля чаго я аналізую тэксты Станкевіча. Магчыма, дзеля таго, дзеля чаго я ў вогуле аналізую сучасную беларускую літаратуру. На мой погляд, адсутнасць глыбокага аналізу - трывалая традыцыя беларускай літаратуры апошніх гадоў васьмідзесяці. Традыцыю гэтую, я думаю, варта парушыць. Адсутнасьць аналізу, падмена яго кампліментарнай або выкрывальніцка-павучальнай эрзац-крытыкай вядзе да таго, што літаратурная іерархія сучаснай літаратуры Беларусі выбудоўваецца не паводле мастацкай вартасці твораў, а паводле іншых крытэраў. У выпадку са Станкевічам такі крытэр - ідэйныя перакананьні аўтара.
Што тычыцца маіх іншых выказваньняў пра творы Станкевіча, то вы пытаецеся, чаму я не магу прамаўчаць адносна таго, з чым унутрана нязгодная. Маўчаць, не выказвацца супраць таго, з чым нязгодны, - гэта яшчэ адна мудрая і ўзважаная, правераная стагоддзямі традыцыя беларускай інтэлігенцыі, якую, на маю думку, варта парушыць. Тое, што піша ў сваёй прозе Станкевіч, я лічу сацыяльна небяспечным і пачуваюся абавязанай выказацца супраць прапаганды гвалту, абразы людзей паводле расавай прыналежнасці або сэксуальнай арыентацыі, прысутнай у творах Станкевіча. Раблю гэта звычайным для мяне спосабам - высьмейваю яе.
2. Ці не напружвае вас тое, што пакрыўджаны аўтар можа звярнуцца ў суд?
Да таго факту, што Юры Станкевіч можа зьвярнуцца ў суд, я стаўлюся станоўча па дзьвюх прычынах. Па-першае, беларускае грамадзтва мае нізкую прававую культуру і не прызвычаілася бараніць свае правы, гонар і годнасьць публічна: у прэсе або ў судзе. Таму любы факт судовага разьбіральніцтва не праз грошы, а праз прынцыпы, па маім перакананьні, будзе сьведчыць аб прагрэсе ў гэтым накірунку. Па-другое, калі Юрыю Станкевічу давядзецца даказваць у залі суда, што ён ня Брэйвік, - значыць, мае выказваньні дасягнулі мэты.
amusedЛют. 24, 2013
11:56 pm - ПРА ЧУМНЫ СЛУП І АНЕЧКУ
Гэтую фрашку я хачу прысьвяціць дыскусіі вакол верша adamovitch "Хрыстова пупавіна". Бо для мяне відавочна, што гэты верш зьмяшчае перажываньні маладога бацькі, які, што ўжо традыцыйна для культуры ў такіх выпадках, спрабуе паставіць сябе на месца сьвятога Язэпа. Ну ці наадварот - Язэпа на сваё месца, але ўмяне проста інсайд, гады чатыры таму Андрэй Адамовіч захоплена расказваў мне, што яго шасьцімесячны сын Міхал умее засоўваць ногі ў рот. Здаецца, тады і паўстаў верш пра "Хрыстову пупавіну".
Карочы, з гэтай нагоды ў мяне ёсьць гісторыя.
Калі мне было 20 год, я бавіла летнія вакацыі ў горным пансыёне ў Чэхіі. Так атрымалася, што гаспадыня пансыёна ўзяла на пару тыдняў ў госьці дачку рускай сяброўкі. Руская сяброўка, здаецца, наладжвала асабістае жыцьцё - афармляла шлюб з грамадзянінам Чэхіі. А 10-гадовая Аня чакала ў гарах, пакуль мама аформіць фармальнасьці, і дзяўчынка зможа быць прынятая ў новаствораную сям'ю. Была яна сумная і дэпрэсіўная - здаецца, яе родны бацька кінуў іх з маці вельмі нядаўна. Пры чым, якімі б ні былі абставіны, крыўда ў дзяўчынкі на яго была страшэнная. Яна ўвесь час гаварыла пра гэта.
Мяне пару разоў прасілі пагуляць з маленькай Аняй. Былі розныя забаўныя сытуацыі - напрыклад, я, Аня і сын гаспадыні пайшлі ў горы і заблукалі. Гэта была самая мяжа з Польшчай, таму, пабачыўшы шыльду на польскай мове, мы рэзка сіганулі на Захад. Адбегліся кілямэтар, а потым рагаталі, уявіўшы падарунак для польскіх памежнікаў: непаўналетні чэх, непаўналетняя расіянка і паўналетняя беларуска з аднаразовай чэшскай візай. Але тым і была знакамітая гаспадыня пансыёну - спалучэньнем пад адным дахам самых неспалучальных асобаў.
І вось у адзін зь іншых дзён гаспадыня пансыёну ўзяла мяне і Аню на машыне ў іншы горад, паглядзець прыгожы замак. Але, як водзіцца ў чэхаў, яны могуць жыць у гарах, натарыюса мець у адным мястэчку, цырульніка ў суседнім і г.д. І вось у адным з такіх мястэчак наша пані пайшла на гадзіну да натарыюса, а нас папрасіла пагуляць.
І пайшлі мы з Аняй гуляць. Аня пытаецца, штойта такое? А я пра гарадок ня ведаю нічога - нават назвы. Таму расказваю пра агульныя рэчы: чым адрозьніваецца рэнэнанс ад барока, чаму будынкі стаяць так, а ня йначай, і г.д.
І вось мы падыходзім да чумнога слупа. І я пачынаю Анечцы расказваць, што такое чумныя слупы і чаму іх ставілі. А на слупе ў тым горадзе - фігуркі сьвятых. Ад няма чаго рабіць пачынаю па слупе расказваць Ані Біблію. Вось апосталы Пётр і Павел, вось Марыя Магдалена... І тут - фігурка сьвятога з немаўлём на руках.
Я і кажу: гэта, Аня, я думаю, сьвяты Язэп. Бачыш, ён трымае Ісусіка. Ведаеш, так атрымалася, што панна Марыя нарадзіла сына Божага, але ўсё гэта адбылося ў зямной сям'і, і Язэп прыняў маленькага Ісуса і расьціў яго, як свайго сына...
І тут Анечка паглядзела на мяне так сур'ёзна-сур'ёзна і сказала:
- ОТЕЦ НЕ ТОТ, КТО РОДИЛ, А ТОТ, КТО ВОСПИТАЛ.
Ат такога катэгарычнага адмаўленьня Бога я не апамяталася і дагэтуль. А Аня і сапраўды выявілася дзяўчынкай з характарам. Яе маці, уладкаваўшыся ў Чэхіі, адкрыла турыстычную фірму ў Нахадзе. Мая мама мела справы з той фірмай і сустрэла Аню, калі дзяўчыне было чатырнаццаць. Адмаўленьне бацькі, які застаўся ў Расіі, у яе вылілася ў тое, што яна адмаўлялася размаўляць па-руску і нават удавала, што не разумее рускай мовы. Ня ведаю, ці даравала яна бацьку і сваім караням сёньня, калі ёй мусіць быць 20. Мне чамусьці вельмі хочацца, каб даравала.
Лют. 14, 2013
02:36 am - ХАДАНОВІЧ ЛІЦЭНЗАВАНЫ
На 40-годзьдзе выдалі Андрэю Хадановічу ліцэнзію, каб, у выпадку чаго, можна было забраць:
Ліцэнзія на паэтычную дзейнасьць
ЛІ № 90/60/90 ад 13.02.2013,
выдадзеная сп-ру Андрэю Хадановічу Першамайскім нематэрыяльным кадастрам г. Менска тэрмінам да 13.02.2023. Сапраўдная на тэрыторыі ўсіх краінаў сьвету.
- Ліцэнзія зьяўляецца асабістым набыткам. Ліцэнзію забараняецца дарыць, пакідаць у спадчыну ці абменьваць на больш каштоўныя ліцэнзіі (да прыкладу, на гандлёвую ліцэнзію).
- Ліцэнзію дазваляецца прапіць, прагуляць, прая…, праср…, а таксама пратэрмінаваць (апцыянальна).
- Пазбавіць дадзенай ліцэнзіі ўпаўнаважаныя наступныя асобы: Бог, цар, герой, кіраўнік Менскай кніжнай выставы Дз. Макараў.
- Усім, каго гэта датычыць, мы горача раім усяляк спрыяць уладальніку дадзенай ліцэнзіі, як тое: наліваць задарма ў барах, даваць пазваніць па мабільніку, адпраўляць на таксі дадому.
Да ўвагі ваенкама і мытных службаў! Пры ўсім сваім сутнасным падабенстве дадзеная ліцэнзія не зьяўляецца дакумэнтам, які замяняе вайсковы білет ці шэнгенскую візу
Начальнік Касьцюкевіч П.С.
Дата: 13.02.2013
Подпіс:
amusedЛют. 7, 2013
01:24 pm - РЭЦЭНЗІЯ НА "ШАЛ": РЭЖЫСЁРСКАЯ ВЭРСІЯ
Зрабіла шматслоўную спробу разабрацца ў сусветах Юрыя Станкевіча.
Вось сама рэцэнзія.
Тут раскажу пра тое, што не ўвайшло ў тэкст па самых розных прычынах.
Па-першае, сьпяшаюся супакоіць усіх, каму спадабалася "П'яўка": ува ўсім па-ранейшаму вінаватыя негры і підарасы.
Па-другое, сьпяшаюся супакоіць усіх, каму не спадабалася "П'яўка". Рэдактар кнігі "Шал" - Віктар Жыбуль.
Кніга "Шал" натхнённая мастацтвам кіно і ў ідэале ў кіно павінная б ператварыцца. Але віз ол май рыспэкт, гэта не маштаб Кудзіненкі. Нам бы Лінча або Таранціну - гэта было б муві!
Да часу ж, пакуль зоркі сусветнай рэжысуры зьвернуць свае арліныя позіркі ў бок Станкевіча, кніга рэкамендуецца саракагадовым мужчынам як падарунак маладым паненкам, якіх яны хацелі б бачыць у ніжняй бялізне, маршыруючых з бчб-сьцягам пад нацыскія маршы. Толькі выбірайце полавасьпелых: пэдафілія па-ранейшаму караецца законам Рэспублікі Беларусь.
Кніга рэкамэндуецца Аляксею Дзерманту як дапаможнік па стварэнні крэпкай арыйскай сям'і. Калі зьявяцца сінявокія белакурыя дзеці, зь яе можна чытаць на ноч перад сном.
Кніга не рэкамэндуецца Паўлу Севярынцу, бо большай ерасі пра хрысьціянства ў Беларусі пакуль не пісаў ніхто - можа стацца, Пружанская хімія, абуяная сьвятым гневам, пойдзе на Барысаў пад харугвамі Багародзіцы.
І, нарэшце, Юры Станкевіч, здаецца, з тых пісьменьнікаў, якія думаюць, што могуць пакараць крытыка вечнасьцю. У кнізе "Шал" мы дазнаемся таемнае імя беса, які пасяліўся ў гераіні. Імя гэтае - Лада Сарока.
Я вось, пішучы рэцэнзію, таксама хацела пакараць вечнасьцю - Таццяну Заміроўскую, але ў выніку не атрымалася, бо эпічны зачын да рэцэнзіі не ўпісаўся ў структуру тэксту. Зьмяшчаю яго тут.
Юры Станкевіч, Алена Брава, Таццяна Заміроўская – тры цікавыя сучасныя беларускія празаікі паходзяць з Барысава. Але не толькі геаграфія дазваляе паставіць іх імёны побач. Аўтараў розных пакаленняў, светапоглядаў і творчых метадаў, аўтараў, якія пішуць на розных мовах і да таго ж належаць да пісьменніцкіх арганізацый, што катэгарычна не ладзяць між сабою, аб’ядноўваюць нейкія ірацыянальныя, трывожныя флюіды творчасці, якія дазваляюць казаць пра “барысаўскі феномен” актуальнай беларускай літаратуры. Начытаешся і думаеш: Божачкі, што такое, непадуладнае разуменню рэшты беларусаў, ведаюць пра Армагедон у Барысаве?
Зрэшты, пакінем барысаўскім спрачацца пра тое, якія такія моцна торкаючыя рэчывы нясуць у сабе воды Бярэзіны. Засяродзімся на даробку таго з гэтай тройцы, хто грунтоўней за ўсіх акапаўся ў Апакаліпсісе.
Чытаць далей.
artistic01:05 am - ПАЗБАВІЦЬ ЛІЦЭНЗІІ
У нас тут новы лякальны мем - пазбавіць ліцэнзіі.
Як адбыўся захоп стэнду на Менскім кірмашы, на якім не далі выступіць Уладзіміру Някляеву?
Дырэктар "Макбелу" па імені, адпаведна, Дзьмітры Макараў падляцеў да грамадзяніна Польшчы GG, які тусаваў на суседнім стэндзе "Арс Палёнія" і сказаў, што пазбавіць яго выдавецкай ліцэнзіі. Паляк выявіўся з пужлівых і сваёй прадстаўнічай фігурай забарыкадаваў суседні стэнд - Польскай амбасады, да якога ня меў увогуле ніякага дачыненьня. Усе напружаныя перамовы з прадстаўніком Польшчы ў чырвоным гальштуку зьвяліся да спробаў пераканаць таго, што ў яго няма беларускай выдавецкай ліцэнзіі, і таму яго нічога ня могуць пазбавіць. Але, відаць, той вырашыў, што ў Беларусі "ліцэнзія" - гэта азначэнне нейкага аспэкту чалавечай годнасьці і таму паўгадзіны яго немагчыма было зрушыць зь месца.
Потым, спрабуючы "спыніць беспрадзел" і нават загадаўшы выключыць у гэтых мэтах ток, што падаваўся на мікрафон стэнду, Макараў стаў пагражаць пазбаўленьнем ліцэнзіі ўсім прысутным, у прыватнасьці, нязьдзейсьненаму вядоўцу імпрэзы Андрэю Хадановічу. Праўда, Хадановіч не спужаўся і сказаў, што ліцэнзіі ў яго ўсё адно ніякай няма. На тым і разыйшліся.
Макараў - ня толькі дырэктар выставы, але і сам дырэктар выдавецтва. І пазбаўленьне выдавецкай ліцэнзіі - самае страшнае, што ён, відаць сабе можа ўявіць. Таму, чыста па Фройдзе, ходзіць і пагражае гэтым усім іншым. Адна мая суседка, пасварыўшыся са мной, казала, што пазвоніць у сацыяльную апеку і скажа, каб маю маці пазбавілі бацькоўскіх правоў, бо тая месяцамі ў камандзіроўках і не даглядае дзяцей. Я как бэ намякнула, што мне 22 гады, а брату 20, таму такі званок будзе недарэчным, але ў гэтым крыку быў пэрсанальны боль: пазбаўленьнем правоў на дачку тады пагражалі суседцы, у якой былі вельмі няпростыя часы. Дальбог, новы кірмаш дэманструе, якія цяпер наступілі часы для беларускай свыдавецкай справы.
Але, абстрагаваўшыся ад кнігагандлю, "пазбавіць ліцэнзіі" - гэта цудоўна.
Спачатку можна раздаць ліцэнзіі ўсім сябрам і знаёмым, а потым іх пазбаўляць. Гульня ў ліцэнзію можа стаць беларускім інварыянтам гульні ў мафію. Напачатку гульні гульцы раздаюць свае ліцэнзіі усім іншым гульцам, а потым адно аднога іх упарта пазбаўляюць. Той, хто ў выніку пазбавіць іншых большай колькасьці ліцэнзій - абвяшчаецца Макаравым.
Гульня ў беларускую рэчаіснасьць.
Макараў пазбаўляе Хадановіча ліцэнзіі:
Photo by Alena Kazlova
amusedNavigate: (Previous 10 Entries)
