RADIO MARYJKA

(Апошнія запісы) (Архіў) (Сябры) (Профіль карыстальніка)
Navigate: (Previous 20 Entries)

Врс. 5, 2010

Врс. 8, 2008

01:36 am - ДЗЕ ЖЫВЕ ЗУБРАНЯ

Зьезьдзіла на Дзень беларускага пісьменства. Так атрымалася, што большую частку паездкі прабавіла ў Старым горадзе, які знаходзіцца далёка ад Новага гораду, на іншым беразе Беразіны, што і сапраўды робіць Барысаў падобным да Будапэшту. Трапіла ў касьцёл Панны Марыі. Калі б у Эўропе ладзіліся спаборніцтвы паміж каталіцкімі мшамі, Барысаў усё адно быў бы ў Лізе Чэмпіёнаў. Між тым клір і сьвецкія ўлады Барысава рыхтуюцца да Другога Прышэсьця. Сёньня там быў закладзены Сад Малітвы – інакш, чым перыфраз Гефсіманскага саду я гэта словазлучэньне не ўспрымаю.

( адчуць атмасфэру сьвята (7 фотак) )

Tags: падарожжы, фоткі

Месцазнаходжаньне: Барысаў

Настрой: tired

(9 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Врс. 7, 2008

11:00 am

Як ні круці, ісьціннай пачуцьцёвасьці ў дзяцінстве вучаць песьні айчынных, а па меры авалоданьня іншымі мовамі - і замежных выканаўцаў. Калі мне было 12 год, я была ў піянэрлетніку. Менавіта тады ў маім жыцьці стала значэннай такая зьява культуры, як "песьні пад гітару". Песьні дзяліліся на "правільныя" і "няправільныя". Забыла сказаць - летнік называўся "Зубронак". Правільныя песьні былі тыя, якія сьпявала ля вогнішча важатая. У нас былі самыя-самыя важатыя ў Беларусі, казалі нам, каб мы гэта ведалі. Я вынесла зь летніка дзьве сапраўды правільныя песьні - "Перевал" і "Как птенцы із гнезда мы выпалі..." А былі яшчэ няправільныя песьні: іх пад гітару сьпявалі хлопцыіз атраду. Паколькі "Зубронак" - лепшы летнік Беларусі, вольны час рабіць гэта быў іх толькі падчас ціхага часу і адбою. Таму пачутае вокамгненна набывала прысмак крамолы, забароненага плоду. Дзьве першыя "няправільныя" мае песьні - "Когда твоя девушка больна..." і "Плачет девушка в авомате..." Я думаю, хлопец, які іх сьпяваў, выбраў іх менавіта таму, што ў іх наглядна выяўляецца, што людзям кепска. Песьні напісаныя рознымі аўтарамі, але ў мяне чамусьці ніколі не было сумневаў, што "девушка" ў песьні - адна і тая ж. Што яна таму і "плачет в автомате", што "больна".

Увогуле, тая зьмена ў "Зубронку" - так атрымалася - была зьменай на выжываньне. І, чым далей жыву, тым больш разумею, што ня толькі для мяне. Па-першае, у нашым корпусе адбывалася выжываньне ў прамым сэнсе слова: адпачываў цэлы атрад дзяцей з Гомельскай вобласьці з праапэраванымі шчытавідкамі. Ім нельга было загараць, а амэрыканцы па вушы завальвалі іх гуманітарнай дапамогай - яе было так шмат, што нешта перападала і нам, здаровым. Менавіта ў гэтым рознаўзроставым атрадзе быў 16-гадовы хлопец Юра са Сьветлагорску, якога выбралі прэзідэнтам корпусу - забыла сказаць, быў ліпень 1994 году, выбары адбываліся ў адзін дзень з "дарослымі". Юра таксама граў песьні пад гітару - "Сэктар газу", але яго песьні мне не падабаліся. Ён быў сапраўдным прэзыдэнтам - разьбіраў складаныя абставіны абмазваньня малодшых пастай і нават уратаваў ад згвалтаваньня дзяўчыну з нашага атраду.

Па-другое, адбывалася псіхічнае выжываньне, якое часам зноў жа пераходзіла ў фізычнае (гл. пра згвалтаваньне). У адным атрадзе мэтадам сьляпога набору намяшалі дзяцей, якія паехалі па сацыяльных пуцёўках ад РАНА (такіх, як я), - і тых, хто плаціў поўны (і даволі высокі) кошт - дзяцей пачынаючых "новых рускіх". Дзяцей сталічных, прычым - з цэнтральных, інтэлігенцкіх двароў - і правінцыйных, каб не сказаць, калгасных. Гэта быў самы крэйзі соцыюм у маім жыцьці. У корпусе нашым у дзяцей (найперш у хлопцаў) разьвілася татальная хвароба зьмены імёнаў. Некаторыя зь іх адразу прадставіліся выдуманымі - і падман раскрыўся толькі калі іх прыехалі забіраць бацькі. А адзін з хлопцаў падчас атраднага знаёмства агаварыўся (?) - сказаў: "Я Наташа". І да канца зьмены яго называлі Наташа. А быў яшчэ адзін хлопец Юра. Падчас традыцыйнага летнікавага трансвэстыт-шоў, якое мы арганізавалі па загадзе важатых, мы апранулі ў жанчынак яго і яшчэ аднаго мальца. Надалі ім вобразы - Дафна і Джазэфіна. Дык вось, Джазэфіну неяк адразу папусьціла, а Дафна не здымаў калготкі і спадніцу да вечара. Пад канец зьмены ён увогуле перасяліўся ў дзявочую палату, браў у дзяўчат вопратку і прасіў маляваць яму твар. Мы так і называлі яго Дафнай - да канца.

А "Девушка боьна..." Гэта ж песьня Цоя. Дзіўна, я яшчэ памятаю часы, калі сьцяна Цоя была галоўным культавым збудаваньнем Менску - проста ўздоўж Кастрычніцкай плошчы. Маці па дарозе з працы прыводзіла нас глядзець, як яе расьпісваюць панкі.

Настрой: nostalgic

(13 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Врс. 6, 2008

01:17 am - ТЭРАРЫСТЫ ЗАХАПІЛІ ТЭРАРЫЮМ

Пасьля паўмёртвага лета ў Менску значна паболела студыёзусаў. Праехалася сёньня (вечар першай пятніцы сэмэстру) ў мэтро з адчуваньнем, што адначасова з пачаткам навучальнага году праз межы РБ у яе нутр прасачылася буйная партыя амфетамінаў. Але гэтае адчуваньне магло быць зьвязанае проста зь некалькігадовай адарванасьцю ад студэнцкага жыцьця і парутыднёвай - ад гарадзкога. Аднак нечакана ў вочы кінуліся і іншыя дэталі - як у сьнежні мінулага году, калі, вярнуўшыся пасьля доўгайадсутнасьці, я са зьдзіўленьнем пабачыла, што ўсё насельніцтва завешанае флікерамі. Спачатку зь сябрамі каля "Эўрапейскага", а потым на ст.м. Ўсход я пабачыла розных маладых хлопцаў з рознымі - але ў абодвух выпадках - жывымі - зьмеямі: першая была аранжавая з жоўтымі палоскамі, другая - шэрая. У першым выпадку зьмяю насілі на руцэ, як бранзалет. У другім яе нечакана выцягнулі з сумкі, магчыма, з мэтай спужаць навакольных: кампанія была вельмі громкая і неадэкватная. У адодвух выпадках узьнікла толькі адно адчуваньне: шкада жывёлку. Калі гэта новая мода, то што будзе зь ёй, калі мода пройдзе? Гаспадар другой зьмейкі быў ці то моцна п'яны, ці то на таблетках...

Мне чамусьці заўсёды здавалася, што калі чалавек любіць зьмеяў, павукоў да яшчарак, то ён будзе трымаць іх дома ў адпаведных умовах. І што ён не заводзіць іх, каб насіць на плячы ці вакол шыі. Карацей, лію кракадзілавыя сьлёзы разам з Грынпісам:(

Настрой: angry

(5 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Врс. 4, 2008

08:36 pm - ДЫКТАРУРА ЮТУБУ: ЛІНКІ

Першая беларуская газэта з падзьвіжнымі рысункамі канчсаткова прасекла моц і эфэктыўнасьць дыктатуры ютубу і актыўна разьвіваецца ў гэтым накірунку. Знайшла ў іх адразу тры мультымэдыя матэрыялы, якія тым ці іншым чынам мяне датычныя:

Тутэйшыя на ідыш

'Я не люблю беларускую мову'

ПАРТЫЗАН і лузэры

Tags: відэа

Настрой: busy

(4 лісьці | напісаць лісьць у рэдакцыю)

08:14 pm - Family leftovers: Бацькі і дзеці

Менскія фатографы Лёша Шлык і Саша Баравікова фатаграфуюць сябе і сваіх сяброў у тых жа сытуацыях, што фатаграфаваліся бацькі гадоў 20-30 таму. Спрабуючы зразумець, ці зьмяніліся будынкі, машыны, ровары, яблыкі... А галоўнае - людзі.



далей

Tags: фоткі

Настрой: cheerful

(10 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

07:46 pm - МАБІЛЬНЫ РАСІЗМ

Адна з прыкметаў таго, што ты - свой у той ці іншай краіне - здольнасьць счытваць інфармацыю пра ўладальніка мабільнага тэлефона па яго нумары. Гэтая шчасьлівая здольнасьць ня можа не спарадзіць пабочнага эфэкту - перадузятага стаўленьня да незнаёмых людзей толькі праз камбінацыю лічбаў у іх нумары. Я вось, напрыклад, адчуваю стабільны недавер да ўладальнікаў нумароў МТС +375292******. І, што характэрна, часьцей за ўсё гэты недавер апраўдваецца. Крыху меншую насьцярожанасьць выклікаюць нумары МТС +375298******. Што цікава, насьцярожанасьці да нумароў Velcom на любую лічбу не назіраецца. І гэта пры тым, што 2 з 5 маіх замежных сім-карткі - МТСаўскія.

Настрой: thoughtful

(6 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Врс. 3, 2008

11:16 am

З дапамогай шаноўнага skryppa мне ўдалося вылучыць у сучасным грамадзтве ажно чатыры пакаленьні:


- пакаленьне вялікага пальца

- пакаленьне указальнага пальца

- пакаленьне сярэдняга пальца

- пакаленьне безыменнага пальца

Настрой: artistic

(9 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

12:30 am - ПРАФЭСІЯНАЛЫ НАСТУПАЮЦЬ

Доўгія гады інтэрнэтчыкі не маглі нават уявіць сабе, што можа быць горш за блогінг. Але адказ пакрысе стаецца відавочным: горш за блогінг можа быць толькі прафэсійны блогінг:

группа под название Фляус и Кляйн. Прибитый тяжелыми наркотиками солист, ни слова из его визгов не было понятно, зачем их вообще пригласили я так и не понял.
(...)

группа Кальмары. Талантливые ребята, усиленно косящие под гопников, но от этого их стиль становиться еще более выразительным.
(...)

группа Детидетей. Если это у них такой стиль, то я пас. Солистке явно не 15 лет, а ведет себя именно на столько. Музыки я так и не услышал, слова да, но не музыку.
(...)

группа Куклы. В первый раз я видел выступление этой группы в 2005 году, и тогда они выглядели явно получше. Но, может быть, во всём виноват звук?
(...)

Крама. Первая группа на этом концерте, которую действительно хотелось слушать. От Варашкевича и команды никто другого и не ожидал.
(...)

Neuro Dubel. Нейродюбель много не бывает (С). Эта фраза подходит сюда как нельзя лучше. Не зря организаторы поставили их хедлайнерами - дюбели того заслуживают.


Ну і шэдэўральная прыпіска напрыканцы.

Музыкальные вкусы автора могут не совпадать с мнением читателей.

Сяброўкі-настаўніцы папярэджвалі: падрастае пакаленьне вялікага пальцу і, як наступства, - эліптычнага сынтаксысу. А я ня верыла. Тым часам яно прыйшло ў блогі. Гэх, сацыяльныя сеці, лавіце мяне ў свае сеці!!!

Настрой: amused

(11 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Врс. 1, 2008

Жнв. 30, 2008

10:22 pm - ПАД СУЗОР'ЕМ ЦЫРКУЛЯ

Чарговыя ахвяры маёй партрэтыстыкі - pistonczyk, ryzhkou, adamovitch

ПАД СУЗОР’ЕМ ЦЫРКУЛЯ:трайны партрэт у інтэр’еры беларускай літаратуры.

Tags: артыкулы, белліт, літаратура

Настрой: artistic

(1 лісьць | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Жнв. 29, 2008

10:28 pm

Дасталі, злобныя гномікі.

http://vkontakte.ru/id17970601?47196

Давайце сюды ўсе свае "цікавыя спасылкі".

Настрой: bored

(напісаць лісьць у рэдакцыю)

Жнв. 28, 2008

11:05 pm - БЕЛАРУСКІ ДЭСАНТ НА МАХНОФЭСЬЦЕ: МІСІЯ ПЕРАВЫКАНАНАЯ

23-24 жніўня беларуская дэлегацыя зьезьдзіла на фэстываль “Дзень Незалежнасьці з Махном”, які ладзіўся ў Гуляйполі (Запарожчына), на радзіме Нестара Махна, мастацкім аб’яднаньнем “Апошняя барыкада”. Беларусь прадстяўлялі музычныя гурты IQ48 і “Джамбімбум”, а таксама паэты Уладзь Лянкевіч valodzi4ak, Віталь Рыжкоў ryzhkou, Наста Манцэвіч n_mancevich, паэт-праўдаруб Ярыла Пшанічны yaryla, прымкнуўшы звыш плянуpistonczyk і я. Яшчэ з намі было вялікая і зьнітаваная група падтрымкі, якой вялікі дзякуй, бо калі б не яны, было б крыху менш вясёла.

Любы аччот перадасьць сутнасьць таго, што адбылося, як фотаапарат жывую карцінку – па-плоскаму двухвымерна. Тым ня менш, я абяцала, таму вось яно.

( чытаць 10 тыс. знакаў )
- - - -
Так усё й было. А цяпер карцінка: мая неразьдзеленая франтавая любоў Арцём Паляжака polezhaka ака атаман Пякельны:

Tags: літаратура, падарожжы

Настрой: exhausted

(12 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

10:25 pm

Лёс у чарговы раз паяднаў мяне са Зьмітром Вішнёвым. Гэтым разам рукамі злапамятнага Алеся Аркуша: У заўтрашняй перадачы ЖзЛ возьмуць удзел удзельнікі Махноўскага слэму Сяргей Прылуцкі, Наста Манцэвіч, Віталь Рыжкоў і Зьміцер Вішнёў.

Tags: скандалы

Настрой: cynical

(2 лісьці | напісаць лісьць у рэдакцыю)

09:17 pm - ХЛОПЕЦ З ХУЦПАЙ

Памятаеце працэс Мікалая Чаргінца супраць газэты "Новы час"? У суд выклікалі журналіста Аляксандра Тамковіча за ацэнкі, выкладзеныя ім у адным з публіцыстычных партрэтаў. Дык вось, запрашае мяне рэдактар і кажа: "Марыя, ёсьць заданьне падхапіць сьцяг Тамковіча і асьвяціць маладое пакаленьне выбітных беларусаў". Сяджу пакуль думаю, каго графаманам назваць мне. Але цыкль партрэтаў ужо пішацца. Першы зь іх выяўляе klezmerа. Вэб-рэдактар кажа, што пасьля запуску сайту на гэты матэрыял было найбольш наведваньняў. Я думаю, чытачам карцела дазнацца, наколькі вялікая ў Клезмера гэта самая хуцпа


Зьміцер Сьляповіч: ХЛОПЕЦ З ХУЦПАЙ

Tags: артыкулы

Настрой: artistic

(2 лісьці | напісаць лісьць у рэдакцыю)

01:00 am - BELARUSAIN ART-OFF: ПІКАВАЯ ДАМА, АБО ЛЮБОЎ ДА ГРОБА

Старыя баявыя паплечнікі вельмі прасілі мяне апублікаваць гэты тэкст у блогу. Гэты тэкст быў аднойчы дасланы нам на школьны літаратурны конкурс. Па маіх падліках, яго аўтару (-рцы) цяпер каля 23 год. Мы добра памятаем імя, але не будзем называць яго. Увогуле, мы хочам аўтару толькі дабра. Твор не атрымаў ніякіх узнагарод, зразумела, але так атрымалася, што мы вывучылі яго амаль напамяць.

Аўтара мы назіралі яшчэ два гады – ён дасылаў творы і на наступныя конкурсы. Аднойчы ён даслаў касэту на конкурс бардаў. Яе далі паслухаць начальніцы. Начальніца перапужалася і сказала, што трэба выслаць у вёску, дзе жыве аўтар, падлеткавага псыхоляга. Але потым аўтар, скончыў школу і зьнік з нашага далягляду.

Тэкст ствараўся ў даблогавую эпоху, і мы палюбілі яго, нягледзячы на тое, што ў ім многа букф. Прачытайце - зразумееце, за што.

І апошняе: усе супадзеньні з паэмай “Урыўкі з інтэрнэт-дзёньніку Барбары Радзівіл” выпадковыя:)



Во-первых, всем привет.
Меня зовут *** ***.
Пишу на ваш конкурс «***».
Известно, что стихи идут на любые темы, поэтому я посылаю поэму о чёрной даме Несвижского замка.
Но немного о себе:
Ф.И.О.: ***
Адрес.: *** обл., *** р-н., д. ***, ***ская с/ш, 9 класс.

( Итак, поэма )

Настрой: crazy

(39 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Жнв. 26, 2008

02:56 pm - ВЯРНУЛІСЯ З ГУЛЯЙ-ПОЛЯ

* * *

Калі з Варшавы,
у Менск уяжджаецца брава:
зьлева храпіць Вова,
справа сапе Клава.

Калі са Львову,
у Менск уяжджаецца клёва:
на лобе вава, героям слава
і всэ чюдово.

Калі зь Рыму,
ў Менск ўяжджаецца, як пілігрыму:
па вербах, на восьліку, пад пантаміму
ідучых міма.

Калі з Тэль-Авіву,
у Менск уяжджаецца крыва,
асабліва калі зьліва
й няма піва.

Калі з Амстэрдаму,
у Менск уяжджаецца прама:
у люльцы тры грама,
з балькону махае мама.

Калі з Рыгі,
у Менск уяжджаецца мігам:
хутчэй пазьліваць фотак гігі
й здаць латы барыгам.

Калі з Гуляй-поля,
уяжджаецца ў Менск паволі,
бо і не выяжджалі б,
была б наша воля.


- - - -
аччот будзе, калі крыху адыйду. у мяне разьвілася псыхалягічная залежнасьць ад сядзеньня каля бочкі з квасам. першае, што зрабіла зранку - гэта спусьцілася да ўнівэрсаму і на гадзіну села каля бочкі з квасам. а яшчэ мне на ГП падкацілі 10-кіляграмовага гарбуза, таму яго (кавун) трэба зьесьці, чым сёньня і зоймемся.

Tags: вершы

Настрой: прастрацыя

(12 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Жнв. 20, 2008

Жнв. 17, 2008

11:16 pm - ЖЫЗЬНЬ БАГЕМЫ: КІЕЎ, "ЛАЎРЫ", "КУПІДОН"

Раз ужо пацягнула мяне на фотаграфаманію, самы час забамбіць нейкі поўнавартасны фотааччот. Няхай падзеі, якія мелі месца дня 24 траўня 2008 г. у Кіеве, аддаленыя ад нас па часе (баян-баян), яны вельмі важныя па сваім значэньні для іх удзельнікаў. Хоць на першы погляд, яны абсурдныя, а для часткі іх удзельнікаў і кампрамэнтуючыя, нешта яны зьмянілі ўнутры ў некаторых. У прыватнасьці, іх наступствам ёсьць духоўны, фізычны і псыхічны ўздым, які зазналі іх удзельнікі. Факт - але ўдзельнікам давялося паклясьціся а). ні пры якіх абставінах не расказваць нікому пра тое, што адбылося ў Той Таксоўцы б). па магчымасьці напісаць пра Тую Таксоўку па вершы. Што і было выканана: адным, другой і (Андрэй, здымі замок) трэцім удзельнікамі.

Пазьнейшыя рэфлексіі і дакумэнты, што засталіся, прыводзяць нас да высновы, што тое, што адбылося ў Той Таксоўцы, было выклікана не самой таксоўкай. Біятокі канцэнтраваліся і завязваліся ў вузел раней - у бары "Купідон".

Кіеўскі бар "Купідон" - моднае месца сустрэчаў украінскай багемы. Менавіта туды ўдзельнікі падзеяў накіраваліся для паэтычнай вечарынкі ў цесным сямейным кодле.

Зазірнуўшы пад кат, вы атрымаеце магчымасьць ( сьведчыць тое, што там адбывалася )

Tags: фоткі

Настрой: nostalgic

(19 лісьцей | напісаць лісьць у рэдакцыю)

Navigate: (Previous 20 Entries)