Напісала пару вершаў і тры артыкулы, дужа стамілася. Да таго ж, нага нясьцерпна ные. Сяджу дома і думаю, думаю. Напэўна, гэта зімовая дэпрэсія. Чарговы раз зразумела, што мяне ніхто ніколі не кахаў, акрамя мамы і сястры, і з тае прычыны на душы зрабілася жудасна.

Усё, я вырашыла: аддамся таму, хто мне першым патэлефануе! І гары яно ўсё чорным полымем!
Спрабуй. Менавіта зараз, у гэтую хвіліну. Пакуль я не перадумала. Нумар ты ведаеш...