Была поўня. Мы гулялі па парку. Давай паглядзім на месяц. Давай. Дрэвы закрывалі паўнеба і самаго месяца не было бачна. Пайшлі пасядзім на той лавачцы. Але ж мы хацелі паглядзець на месяц. Пайшлі пасядзім на той лавачцы. Мы доўга ішлі па сьцяжынках парку да прыкмечанай лавачкі. Поўня скацілася ў ямку паміж кронамі дрэваў. Мы сядзелі і глядзелі.
- Music:Four Tet - Charm



- Music:Chris Rea - Looking For The Summer
- Music:Grizly Bear - All we ask
1st Reporter: Why are you running?
2nd Reporter: Are you doing this for world peace?
3rd Reporter: Are you doing this for women's right?
Newsman: Or for the environment?
Reporter: Or for animals?
3rd Reporter: Or for nuclear arms?
Forrest: (voice-over) They just couldn't believe that somebody would do all that running for no particular reason.
2nd Reporter: Why are you doing this?
Forrest: I just felt like running.
***
Forrest: (voice-over) My Momma always said you got to put the past behind you before you can move on. And I think that's what my running was all about.


Давайце сустракацца і хадзіць адно да аднаго ў госьці. Я тут на два тыдні :)

photo by

- Mood:
happy - Music:Wisp - Cultus Klatawa
Стра́пелька («странная капелька», от англ. strangelet) — гипотетический объект, состоящий из «странной материи», образованной адронами, содержащими «странные» кварки.
- Music:Triosk - Wibes Puls
У мяне праблема з "ты" і "вы". Ёсьць старэйшыя людзі, да якіх бы ўжо і варта было на "ты", але не магу перакрочыць сябе. А яны не прапаноўваюць.
Дык вось. Я тут прымаю прапановы :))) Любыя :)))
- Music:Tomazs Stanko Quintet - Terminal 7
- Music:Matmos - Rat
Напэўна, яшчэ шмат хто ня ведае, але ў майго бацькі ёсць жж. Піша ён сапраўды файныя рэчы. Ня тое што я :) Таму прапаную вам яго пачытаць і зафрэндзіць. Вось, як прыклад, адзін з тэкстаў.
– А, да-да, помню. Так із какого вы колхоза? – прапытаў мяне, тады яшчэ маладога газетчыка, журналіста мясцовага выдання, у калідоры завода лёгкіх металаканструкцый намеснік дырэктара Іван Журыха.
– Ніколі не прамоўлю больш назву свайго выдання, – падумаў я сам сабе.
Справа ў тым, што незадоўга перад гэтым я патэлефанаваў Івану Журыху:
– Іван Іванавіч, гэта Манцэвіч са “Святла камунізму”. Ці магу я з вамі сустрэцца?
– Какіе могут быть вопросы. Сегодня я на заводе.
Можна толькі здагадвацца, колькі падобных сітуацый магло здарыцца, ды і задаралася ў той час, калі “Запаветамі Ільіча”, “Чырвонымі зоркамі”, “Шляхамі Перамогі”, “Сцягамі Леніна” і “Ленінскімі клічамі” называліся не толькі калгасы, а і раёнкі. Нешматлікія выданні мелі шчасце на слова “газета” ў лагатыпе: “Настаўніцкая газета”, ды, мабыць, і ўсё.
Калі ў Маладзечна прыйшоў час пераменаў, калі праспект Леніна стаў Вялікім Гасцінцам, а плошча імя правадыра стала Цэнтральнай плошчай, вуліца Савецкая стала Віленскай, і назаўсёды ў нябыт сышло словазлучэнне “Тупік Пушкіна” (!), калектыў “Святла камунізму” таксама захацеў пераменаў. І мы скарысталі цудоўную магчымасць. Разумны чалавек, рэдактар Аляксандр Хазянін, не стаў гэта рабіць кулуарна і без “народу”. Абвесцілі конкурс.
– Але чаму не назваць газету газетай, ды і Маладзечанскай? – спытаўся я ў калег. Усё ў назве зразумела. Газета з Маладзечна.
– Ну ты, Манцэвіч, даеш. Столькі назваў прыгожых ёсць: “Крыніца”, “Раніца”, “Родны край” – парыраваў Валеры Маркелаў, паэт з цудоўным адчуваннем слова. – Людзям прыемна будзе разгарнуць такое выданне. Сваё, роднае, беларускае.
Ну што я мог супраць Маркелава з яго паэтычным аўтарытэтам? Адчуваў, што гэта апошні шанец зрабіць нешта правільнае з назвай – газета ішла да перарэгістрацыі. І тут згадаў той выпадак на заводзе. Гэтага аргумента было дастаткова.
“Маладзечанская газета” стала першай газетай ў Беларусі, у назве якой спалучылася назва горада і слова “газета”. Ужо пасля з’явіліся “Аршанская газета”, “Лідская газета”, “Веснікі”, “Кур’еры” і “Панарамы”.
Сёння раніцай я быў на ўрачыстым сходзе ў сваіх калег ў рэдакцыі “Маладзечанскай газеты”. 70 год выданню, пра якое многія газетчыкі, і не толькі дзяржаўных выданняў, могуць сказаць: “Тут я чамусьці навучыўся”. І пасля, за кубачкам чаю, мы прыгадалі гэту гісторыю, як газета назву мяняла.
Прайшло нямала часу. У маім жыцці з’явіўся другі праект: “Рэгіянальная газета”. Гэта ўжо крыху іншая гісторыя. Але я заўсёды ўдзячны Івану Іванавічу Журыху, які ў мяне некалі спытаўся: Так із какого вы колхоза?
З усмешкай ваш
А.М.Тут усе ветлівыя :) Суседзі па пад'ездзе заўсёды вітаюцца. Людзі ў калідорах будынку, дзе я працую, заўсёды вітаюцца, развітваюцца. Не дай бог, хто-небудзь кагосьці штурхане - абавязкова выбачыцца. У ліфтах, пры выхадзе прынята дзякаваць за прыемнае падарожжа :))
Дарэчы, пра ліфты. Сёння раніцай падымаемся з
"Ale Panie są takie ładne!"
І памаўчаўшы крыху, дадала:
"Nie jestem homo, ale tak... ogulnie..."
Часам польская ветлівасьць перакрочвае ўсе магчымыя межы :)))
- Music:Dictaphone - the last song | Powered by Last.fm
Вельмі цікавы матэрыял прачытала я на БіБіСі. Па-першае, давеладася адтуль, што ў Швецыі трусоў у жывой прыродзе першапачаткова не было. Тыя, што бегаюць па парках сёння, гэта ў асноўным нашчадкі збеглых ці кінутых зьвяркоў, якіх заводзілі ў якасці хатніх гадаванцаў. І сёння яны пагражаюць зеляніне стакгольмскіх паркаў. Менавіта таму іх і вырашылі адстрэльваць, замарожваць і адпраўляць на цеплацэнтраль.
Стакгольмская адміністрацыя нават наняла цэлы аддзел паляўнічых, якія змагаюцца з папуляцыяй трусоў. "Яны ствараюць вялікую праблему, - кажа паляўнічы. - Тушкі забітых трусікаў мы замарожваем, а калі іх накопліваецца дастаткова, прыязджае падрадчык і звозіць".
Konvex - кампанія-пастаўшчык ТЭЦ распрацавала новы спосаб пераапрацоўкі адходаў жывёльнага паходжання. Расказвае дырэктар Лео Вірта: "У межах гэтай тэхналогіі адходы жывёльнага паходжання перамолваюцца, змельчваюцца ды закачваюцца ў бойлер, дзе спальваюцца разам з драўлянымі шчэпкамі, торфам ды смеццем для высокаэфектыўнага выпрацоўвання цяпла. Гэта добрая тэхналогія: яна вырашае праблему жывёльных адходаў і плюс да таго дае цяпло".
Цікавае завяршэньне ў гэтага артыкулу. Напрыканцы яго цытата рэдактара стакгольмскай газеты, які кажа , што некаторыя шведы ўсё ж супраць такіх метадаў: "Але гэта сярод пэўнай часткі людзей, у тым ліку абаронцаў правоў жывёлаў, якія лічаць, што так звяртацца з жывёламі нельга".
Да, да, да! Я прапаную тушкі людзей таксама перамолваць і разам з драўлянымі шчэпкамі ды сьмецьцем спальваць. Што ж цяплу прападаць!




