Была поўня. Мы гулялі па парку. Давай паглядзім на месяц. Давай. Дрэвы закрывалі паўнеба і самаго месяца не было бачна. Пайшлі пасядзім на той лавачцы. Але ж мы хацелі паглядзець на месяц. Пайшлі пасядзім на той лавачцы. Мы доўга ішлі па сьцяжынках парку да прыкмечанай лавачкі. Поўня скацілася ў ямку паміж кронамі дрэваў. Мы сядзелі і глядзелі.

Newsman: Sir, why are you running?
1st Reporter: Why are you running?
2nd Reporter: Are you doing this for world peace?
3rd Reporter: Are you doing this for women's right?
Newsman: Or for the environment?
Reporter: Or for animals?
3rd Reporter: Or for nuclear arms?
Forrest: (voice-over) They just couldn't believe that somebody would do all that running for no particular reason.
2nd Reporter: Why are you doing this?
Forrest: I just felt like running.

***
Forrest: (voice-over) My Momma always said you got to put the past behind you before you can move on. And I think that's what my running was all about.

Я тады ехала ў Варшаву ў цягніку "Саратаў-Берлін", каб адтуль паляцець у Нью-Ёрк. У купэ іграла радыё, а за запацелым вакном на платформе стаяла Наста, праводзіла мяне. Да ад'езду заставаліся лічаныя хвіліны. "Небо, море, облакаааа" - засьпявала па радыё Земфіра. Тады я пачула гэтую песьню ўпершыню. "Небо, море, облака" - паказвала я жэстамі Насьці праз запацелае вакно і ўсьміхалася.

У Мінску жывуць па-свінску - заўсёды казала мне мама. І як выявілася, мела рацыю. Я прыехала ў сталіцу нашай сінявокай - а тут людзі ў масках :)
Давайце сустракацца і хадзіць адно да аднаго ў госьці. Я тут на два тыдні :)



photo by stopka

Вікіпедыя - страшная рэч. Палезла пачытаць пра базон Хіггса. І далей па лунцугу ужо тры гадзіны сяджу, чытаю - фундаментальныя ўзаемадзеяньні, кваркі, глюоны, нуклоны, адроны, мезоны, супергравітацыі, флуктуацыі... Але пакуль самая клёвая рэч, пра якую я прачытала - страпелькі.

Стра́пелька («странная капелька», от англ. strangelet) — гипотетический объект, состоящий из «странной материи», образованной адронами, содержащими «странные» кварки.

Рыхтуемся з verasen да падарожжа. Шмат ходзім пешшу. Пачалі нават складаць адмысловую карту нашых шпацыраў у гуглмэпсах. На выходных, здаецца, пабілі ўсе магчымыя рэкорды. За суткі ў Вроцлаве мы з verasen і cactusnetu прашпацыравалі каля 18 гадзінаў амаль без перапынку. Калі ўлічыць, што сярэдняя хуткасьць чалавека - 5 км/г, то мы прайшлі каля 90 км. Алесь абяцаў зрабіць карту - пабачым.

Тым-дырым! Дзень адчыненых дзьвярэй!
У мяне праблема з "ты" і "вы". Ёсьць старэйшыя людзі, да якіх бы ўжо і варта было на "ты", але не магу перакрочыць сябе. А яны не прапаноўваюць.
Дык вось. Я тут прымаю прапановы :))) Любыя :)))

Сёньня я плачу за кватэру ў паўтара раза больш, чым зарабляла паўтара года назад.

Ува сьне чамусьці веру ва ўсякія глупствы. Сёньня, напрыклад, сьнілася, што я душам змывала ў ракавіну вялізнага коніка. І вось жа ўва сьне верыла, што гэта праўда. І падумала, што ў рэальным жыцьці ніколі б не паверыла ў такую глупоту. А потым падумала яшчэ крыху і ўзгадала, што верыла яшчэ і не ў такое глупства...

выпадкова выдаліла папярэдні запіс. у гэтым спасылку паправіла


Напэўна, яшчэ шмат хто ня ведае, але ў майго бацькі ёсць жж. Піша ён сапраўды файныя рэчы. Ня тое што я :) Таму прапаную вам яго пачытаць і зафрэндзіць. Вось, як прыклад, адзін з тэкстаў.

– А, да-да, помню. Так із какого вы колхоза? – прапытаў мяне, тады яшчэ маладога газетчыка, журналіста мясцовага выдання, у калідоры завода лёгкіх металаканструкцый намеснік дырэктара Іван Журыха.

– Ніколі не прамоўлю больш назву свайго выдання, – падумаў я сам сабе.

Справа ў тым, што незадоўга перад гэтым я патэлефанаваў Івану Журыху:

– Іван Іванавіч, гэта Манцэвіч са “Святла камунізму”. Ці магу я з вамі сустрэцца?

– Какіе могут быть вопросы. Сегодня я на заводе.

Можна толькі здагадвацца, колькі падобных сітуацый магло здарыцца, ды і задаралася ў той час, калі “Запаветамі Ільіча”, “Чырвонымі зоркамі”, “Шляхамі Перамогі”, “Сцягамі Леніна” і “Ленінскімі клічамі” называліся не толькі калгасы, а і раёнкі. Нешматлікія выданні мелі шчасце на  слова “газета” ў лагатыпе: “Настаўніцкая газета”, ды, мабыць, і ўсё.

Калі ў Маладзечна прыйшоў час пераменаў, калі праспект Леніна стаў Вялікім Гасцінцам, а плошча імя правадыра стала Цэнтральнай плошчай, вуліца Савецкая стала Віленскай, і назаўсёды ў нябыт сышло словазлучэнне “Тупік Пушкіна” (!), калектыў “Святла камунізму” таксама захацеў пераменаў. І мы скарысталі цудоўную магчымасць. Разумны чалавек, рэдактар Аляксандр Хазянін, не стаў гэта рабіць кулуарна і без “народу”. Абвесцілі конкурс.

– Але чаму не назваць газету газетай, ды і Маладзечанскай? – спытаўся я ў калег. Усё ў назве зразумела. Газета з Маладзечна.

– Ну ты, Манцэвіч, даеш. Столькі назваў прыгожых ёсць: “Крыніца”, “Раніца”, “Родны край” – парыраваў Валеры Маркелаў, паэт з цудоўным адчуваннем слова. – Людзям прыемна будзе разгарнуць такое выданне. Сваё, роднае, беларускае.

Ну што я мог супраць Маркелава з яго паэтычным аўтарытэтам? Адчуваў, што гэта апошні шанец зрабіць нешта правільнае з назвай – газета  ішла да перарэгістрацыі. І тут згадаў той выпадак на заводзе. Гэтага аргумента было дастаткова.

“Маладзечанская газета” стала першай газетай ў Беларусі, у назве якой спалучылася назва горада і слова “газета”. Ужо пасля з’явіліся “Аршанская газета”, “Лідская газета”, “Веснікі”, “Кур’еры” і “Панарамы”.

Сёння раніцай я быў на ўрачыстым сходзе ў сваіх калег ў рэдакцыі “Маладзечанскай газеты”. 70 год выданню, пра якое многія газетчыкі, і не толькі дзяржаўных выданняў, могуць сказаць: “Тут я чамусьці навучыўся”. І пасля, за кубачкам чаю, мы прыгадалі гэту гісторыю, як газета назву мяняла.

Прайшло нямала часу. У маім жыцці з’явіўся другі праект: “Рэгіянальная газета”. Гэта ўжо крыху іншая гісторыя. Але я заўсёды ўдзячны Івану Іванавічу Журыху, які ў мяне некалі спытаўся:  Так із какого вы колхоза?

З усмешкай ваш

А.М.

Жыццё ў Варшаве мне падабаецца шмат чым. Але пра адну рысу жыцця па-варшаўску, я б хацела зараз расказаць.
Тут усе ветлівыя :) Суседзі па пад'ездзе заўсёды вітаюцца. Людзі ў калідорах будынку, дзе я працую, заўсёды вітаюцца, развітваюцца. Не дай бог, хто-небудзь кагосьці штурхане - абавязкова выбачыцца. У ліфтах, пры выхадзе прынята дзякаваць за прыемнае падарожжа :))
Дарэчы, пра ліфты. Сёння раніцай падымаемся з glupyj_krot наверх. У апошні момант у ліфт убягае жанчына. Стаім усе ўтрох, маўчым, кожны думае пра сваё. І тут гэтая жанчына раптам кажа: 

"Ale Panie są takie ładne!"
І памаўчаўшы крыху, дадала:
"Nie jestem homo, ale tak... ogulnie..."
Часам польская ветлівасьць перакрочвае ўсе магчымыя межы :)))

Мы тут усе на вушах стаім з гэтай першай беларускай атамнай электрастанцыяй. А між іншым, шведскія умы ўжо даўно прыдумалі іншы спосаб здабываць энергію. Яны пераапрацоўваюць тушкі трусікаў на біяпаліва ў цеплацэнтралі Карлскага.

Вельмі цікавы матэрыял прачытала я на БіБіСі. Па-першае, давеладася адтуль, што ў Швецыі трусоў у жывой прыродзе першапачаткова не было. Тыя, што бегаюць па парках сёння, гэта ў асноўным нашчадкі збеглых ці кінутых зьвяркоў, якіх заводзілі ў якасці хатніх гадаванцаў. І сёння яны пагражаюць зеляніне стакгольмскіх паркаў. Менавіта таму іх і вырашылі адстрэльваць, замарожваць і адпраўляць на цеплацэнтраль.

Стакгольмская адміністрацыя нават наняла цэлы аддзел паляўнічых, якія змагаюцца з папуляцыяй трусоў. "Яны ствараюць вялікую праблему, - кажа паляўнічы. - Тушкі забітых трусікаў мы замарожваем, а калі іх накопліваецца дастаткова, прыязджае падрадчык і звозіць".

Konvex - кампанія-пастаўшчык ТЭЦ распрацавала новы спосаб пераапрацоўкі адходаў жывёльнага паходжання. Расказвае дырэктар Лео Вірта: "У межах гэтай тэхналогіі адходы жывёльнага паходжання перамолваюцца, змельчваюцца ды закачваюцца ў бойлер, дзе спальваюцца разам з драўлянымі шчэпкамі, торфам ды смеццем для высокаэфектыўнага выпрацоўвання цяпла. Гэта добрая тэхналогія: яна вырашае праблему жывёльных адходаў і плюс да таго дае цяпло".

Цікавае завяршэньне ў гэтага артыкулу. Напрыканцы яго цытата рэдактара стакгольмскай газеты, які кажа , што некаторыя шведы ўсё ж супраць такіх метадаў: "Але гэта сярод пэўнай часткі людзей, у тым ліку абаронцаў правоў жывёлаў, якія лічаць, што так звяртацца з жывёламі нельга".

Да, да, да! Я прапаную тушкі людзей таксама перамолваць і разам з драўлянымі шчэпкамі ды сьмецьцем спальваць. Што ж цяплу прападаць!

Больш верагодна навучыцца не баяцца сьмерці, чым стаць неўміручым.