Сустрэліся аднойчы два габрэі...

Эмануіл Яфімавіч і Барыс Абрамавіч

І вось што выйшла:

Выдатнае інтэрв'ю Марыны Рахлей.

Учора ў нас былі госьці.
Вось файнае фота з пасядзелкі.
Госьці, на жаль, у кадр не патрапілі.

Адной левай.

Людзі, патлумачце мне, калі ласка, што такое Twitter і ў чым прыкол...

Пам-парам :)

Прыязджаў Сяргей. verasen зафоткаў нас. Цудоўныя два тыдні.





( +3 )

Першы свой дакумент - пасьведчаньне майстра спорту - я атрымала ў 14 год. Самы сьвежы - сёньня - новы пашпарт.

1. Так я выглядала на пасьведчаньні ў 1999 годзе.



( А пад катам 10 год, якія былі паміж )

12. Такая я ў 24.

Українці молодці! Як вигадають щось, то просто ах! Ось, до прикладу, цей Кругозір: http://krugozir.com.ua/ukr
А в нас, білорусів, є щось таке?

Днямі купіла стары савецкі фоцік ЛОМО 135 ВС. Юбілейны, з алімпійскай сымболікай.
А сёньня з kirilllkaм у каторы раз пераглядала адзін са сваіх самых любімых фільмаў "Im Juli" ("Солнце ацтеков" у расійскім перакладзе). Фільм здымалі ў некалькіх краінах. У Румыніі здымкі не дазволілі. І ў фільме па сюжэце героі, дабраўшыся да Румыніі, знаходзяць у машыне фоцік, якім фоткаюцца падчас падарожжа. І ўся Румынія ў фільме паказаная праз гэтыя фотаздымкі.
Дык вось якое ж было маё зьдзіўленьне, калі ў руках герояў я пабачыла свой ЛОМО!





А яшчэ нейкая ліфцёрша Іна з праспекта Міра раздала невядомым мне людзям мой нумар мабільнага. І цяпер мяне штодня дастаюць нейкія цёткі і пытаюцца ліфцёршу Іну з праспекта Міра.

verasen - галава. Спачатку ён шляхам складаных маніпуляцыяў з аб'ектывам дабіўся зьяўленьня зорачак на бокэ. А зараз з падручных сродкаў зрабіў самы сапраўдны fish eye. А я выкарыстала яго галаву і свае ручкі і вось што атрымалася.



( +++ )

Вось, аказваецца, у нашага "Інтэграла" ёсьць нават кітайская версія сайту.



Шкада, беларускай версіі я не знайшла...

Афігенны ролік.

Вось і ўсё.
Скончылася мая маленькая эпоха.
Пачынаецца новая.

Чамусьці ўспомніла, як настаўніца па сальфеджыо прыкрывала левай рукой са сшыткам правую, якой іграла на фартэпіяна дыктант.
Днямі бачыла, як хлопчык фатаграфаваў кропелькі дажджу на яшчэ зусім сьвежым лісьці.
Мне здаецца, гэты сьвет не безнадзейны.

Вось так мы амаль на суткі завісьлі ў Венскім аэрапорце па дарозе ў Косава. Гена Барбарыч зафоткаў нас з Насьцяй падчас салодкага сну на пластмасавых крэслах.