Het begon inmiddels een beetje tot mij door te dringen wat ik eigenlijk aan mijn broek had hangen. Of kan ik beter zeggen; wat ik eigenlijk aan mijn kut had hangen. De situatie kan zich voordoen dat iets in zodanig hoge mate prima aan je kut hangt dat het niet zoveel meer uitmaakt welke afstotelijke levensfilosofieën of wereldbeelden iemand in de verrotte krochten van zijn hersens bewaart. Zoiets begin je pas een beetje te voelen als dergelijke denkbeelden en filosofieën tot op het bot uitgerafeld worden en daar in zijn uitgekotste lelijkheid op een computerscherm voor je gepresenteerd worden.
De verafschuwing voor de denkwereld achter de getypte zinnen overhandigt mijn vingers de kracht om met een paar slagen op mijn toetsenbord het hele slachtveld de afgrond in te bonjouren. Een diepe afgrond waarlangs denkbeelden als stinkende hoopjes kots naar beneden sijpelen, om zich uiteindelijk te verzamelen in een kuil van doodse onverschilligheid. In die kuil krejoelt het hol en hedonistisch heen en weer tussen miljarden soortgenoten terwijl het zuur van de kotslucht langzaam het ademen doet vergaan.
Omdat de restanten van een dergelijke hoop dode ellende voor weinig geestelijk vruchtbare grond zorgen, ben ik zo aardig mijn vulkaan juist op deze plek tot uitbarsting te brengen. Een vulkaanuitbarsting zorgt immers –wel- voor vruchtbare grond.

Het schrijven vergaat bij een overload aan kennis. Elke zin deed me kokhalzen en elke visie bleek te beperkt voor mijn nihilistisch universum dat enkel groeit bij een studie sociologie. Deze studie is voor een eindeloze doordenker op sommige momenten idealistische zelfmoord. Als duidelijk wordt hoe alles in de samenleving met elkaar samen hangt, dat dit grotendeels afhangt van benaderingswijzen, rest op sommige dagen het idee dat alles gelijk is aan niets. Wanneer alles samen hangt op eindeloos veel manieren dan doet het er ook niet meer toe –hoe- het samen hangt, het is de analyticus die het verband voor een groot deel construeert door te kiezen voor bepaalde focuspunten en benaderingswijzen.
Waarom dat zo tergend is, omdat het het leven zoals wij mensen dat vaak invullen futiel maakt en een grootse druk op mij zet om het anders te doen. Groots en meeslepend in plaats van klein en burgerlijk. Immers, wanneer alles gelijk staat aan niets, lijkt dat de ideale uitnodiging voor een absurde vorm van vrijheid.
Als kind begreep ik helemaal niets van de wereld, als er één vraag is die ik mezelf vaak stelde is het wel hoe het kan dat alles maar door blijft gaan. Dan zat ik achterop de fiets, zag het voorbij scheurend verkeer en begreep niet waarom al die auto’s niet op elkaar knalden. Rook ik overal in de stad ongezonde uitlaatgassen en begreep ik niet waarom alle mensen gewoon rustig in hun auto's stapten. Regelmatig hield ik buiten mijn adem zo lang mogelijk in om zo min mogelijk van het gif binnen te krijgen. Ondertussen visualiseerde ik hoe de wereld ter plekke uit elkaar zou vallen van al die stinkende ellende. Maar wat mij nog het meest zorgen baarde was de zichtbare kalmte waarmee mensen het voor hun onzichtbare milieu vervuilde.
Hoe het kan dat alles maar braaf door gaat is nog steeds voor mij een rode draad binnen de sociologie. Uiteraard geldt ook voor deze vraag: diverse zienswijzen met diverse antwoorden, allemaal even interessant: het raadsel van de sociale continuiteit. Voor veel mensen is het geen raadsel maar pure logica en noodzaak dat we kuddewezens zijn op zoek naar rust en regelmaat. Tot op zekere hoogte ben ik het met deze logica eens. Natuurlijk rijden we niet door rood als we daarmee ons eigen leven in gevaar brengen. Maar de sociale orde is kwetsbaar en bewerkbaar en dat werkt zeer uitnodigend.
De onvanzelfsprekendheid, wanlogica en bevrijdende zinloosheid van het bestaan knippen connecties met lichaam, geest en wereld door en laten je los in een eindeloze afgrond van extreme waanzin waarin je je te groot voelt voor deze wereld. Eén van de weinige momenten waarop de connecties hervatten en je in die grootsheid wordt vervult is wanneer de halve straat kan meegenieten van je orgasme. De eindeloze afgrond als fysieke gewaarwording, de ideale vereenzelviging met grootsheid.

Ik stap binnen in het walhalla van discipline en emotiebeheersing. Een groot vierkant, met marmer op de vloer en een rijtje gediplomeerde robots die zo goed mogelijk geleerd hebben hoe mensen zo min mogelijk als mensen te zien. Een vak waarin je wordt voorzien van functionele oogkleppen en oordoppen om zo gedurende de brave arbeid, emoties op te laten lossen in de genotzuchtige gedachte aan je maandsalaris. Nooit een uitzondering op de regel maken of luisteren naar deviant cases, het grootste gevaar voor salaris en een goed werkend systeem waar we allen van profiteren.
Zij die het meest gedisciplineerd en genormaliseerd zijn tot slaafse burgers weten het best hoe zich te bewegen binnen dit marmeren vierkant. Zij die hun emoties het beste onder controle hebben komen zorgeloos het vierkant uit. De minst gedisciplineerden komen rillend van ellende met een bezweet papieren nummertje het walhalla uit. Zij “laten zich” vier maal in negen jaar tijd beroven van hun identiteitskaart en worden verbaasd aangekeken bij het loket als zij voor de vijfde maal een identiteitskaart komen halen. Een bedreiging, een crimineel staat voor u. Ik zou maar oppassen ja, de fatale druppel is snel gedropen, en dan is het marmeren vierkant nog niet jarig.

"De Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó situeert zijn derde film in de Roemeense Donaudelta. Alleen al uit zijn welbewuste keuze om te filmen op deze moeilijk te bereiken locatie blijkt de bedoeling van de filmmaker. Mundruczó’s film is een pleidooi voor het weer één worden met de natuur. De Donaudelta is zijn symbolische Hof van Eden, waarvan de mens vervreemd is geraakt. Het paradijs bestaat, maar we talen er niet naar. Mundruczó en zijn uitstekende cameraman Mátyás Erdély nemen elke gelegenheid te baat om de schoonheid en onherbergzaamheid van het landschap te benadrukken.

Aan het begin van de film komt hoofdpersoon Mihail een troosteloos café binnen en bestelt een drankje. Als hij betaalt, pakt hij een rol geld uit z’n overhemd. Hoe hij aan het geld komt, krijgen we niet te horen. Hij is jarenlang weggeweest, maar zijn thuiskomst is voor zijn moeder geen reden voor een vriendelijke begroeting. „Dit is je zus”, zegt ze. Zwijgend kijken broer en zus naar elkaar.

Moeder blijkt hertrouwd met een stugge, norse man. Geen wonder dat de hoofdpersoon het verkiest elders zijn onderdak te zoeken. Hij trekt in een verlaten hut aan de rand van de delta en begint dan aan zijn project: het bouwen van een houten huis midden op het door riet omgeven meer. Eerst bouwt hij een lange steiger die stukje bij beetje vorm krijgt. Hij doet alles zelf en vervoert het hout per motorbootje. Dat het zo niet erg opschiet, lijkt hem niet te deren. De werkzaamheden zijn een excuus om in de buitenlucht te zijn, te genieten van de natuur en het tempo omlaag te schroeven. Haast is nergens goed voor.

Het tempo van Delta ligt even laag als dat van Mundruczó’s hoofdpersoon, een jongen met piekhaar voor z’n ogen en een terneergeslagen blik. Meer en meer draaien hij en zijn zus – gespeeld door Orsolya Tóth, de muze van de regisseur die in al zijn films speelt – broeierig om elkaar heen. Ze trekken zich steeds minder aan van maatschappelijke conventies. In de geïsoleerde natuur, hun toevluchtsoord waar ze ongestoord samen kunnen zijn, is er niets vreemd aan hun liefde, daarbuiten wel.

En zo wordt Delta uiteindelijk een grimmige fabel over de toenemende intolerantie in de wereld. Alles wat afwijkt van de norm, is bedreigend. Daar moet korte metten mee worden gemaakt. De Hof van Eden is voorgoed verloren".

by Jim Morrison.

"You're all a bunch of fuckin' slaves"

"People are afraid of themselves, of their own reality; their feelings most of all. People talk about how great love is, but that's bullshit. Love hurts. Feelings are disturbing. People are taught that pain is evil and dangerous. How can they deal with love if they're afraid to feel? Pain is meant to wake us up. People try to hide their pain. But they're wrong. Pain is something to carry, like a radio. You feel your strength in the experience of pain. It's all in how you carry it. That's what matters. Pain is a feeling. Your feelings are a part of you. Your own reality. If you feel ashamed of them, and hide them, you're letting society destroy your reality. You should stand up for your right to feel your pain."

Vanavond zag ik de film Match Point. Op het eerste gezicht niet een bijzonder verhaal maar op het tweede gezicht wel. Voordat ik uitleg waarom zorg ik eerst dat alle ongeinteressseerden nu afhaken, ik begin namelijk even met een droge beschrijving van de film waarvan ik het eerste stukje van internet heb geplukt:

"De carriere van tennisprof Chris Wilton loopt ten einde en hij gaat werken als leraar op een exclusieve Londense tennisclub. Hij raakt bevriend met één van zijn leerlingen, de rijke, knappe en verwende Tom Hewitt. Tom introduceert Chris in zijn familie en weldra krijgt Chris een relatie met Tom's zus Chloe. Hoewel er huwelijksplannen zijn met Chloe en Chris door zijn 'adoptie' door de Hewitt's financieel en zakelijk binnen is, kan hij zijn ogen echter niet afhouden van Tom's nieuwste vriendin, de Amerikaanse actrice Nola Rice. Chris krijgt een affaire met de onstabiele Nola. Wanneer hun passionele relatie een gevaar dreigt te worden voor Chris' nieuwe levensstijl, wordt hij voor een dramatische keuze gesteld. Hoe ver kan iemand gaan in zijn opportunisme?"

Opportunisme?
"Opportunisme:`Opportunist` (Latijn `opportunus`: gemakkelijk, gunstig) is het gedrag waarbij iemand zonder principes handelt. Zo iemand wordt wel een `opportunist` genoemd. Opportunisme heeft veelal een negatieve connotatie. Iemand die van opportunisme beticht wordt, is iemand die zich aan alle situaties aanpast om er zo voor zichzelf het meeste voordeel uit te slepen".

Nola raakt zwanger van Chris waarna hij beloofd Chloe, waarmee hij inmiddels getrouwt is, te verlaten. Dit valt hem zwaar want hij blijft het uitstellen. Nola dreigt het zelf te gaan vertellen als hij het niet snel doet.
Hier wordt het Chris allemaal teveel en hij besluit Nola uit de weg te ruimen door haar te vermoorden. Hij pleegt de moord zodanig dat het lijkt op een drugsinbraak. Alles lijkt volgens plan te verlopen totdat één van de agenten die op de zaak wordt gezet Chris toch verdenkt van de moord. Vervolgens krijgt deze agent een droom waarin hij ziet dat Chris met Nola praat. Nola verteld in deze droom aan Chris dat hij slordig is geweest en sporen heeft achtergelaten toen hij haar neerschoot. Ze verteld hem dat zijn sporen zo opzichtig zijn dat het voor haar lijkt alsof hij er op uit was om gepakt te worden. Hij antwoord dat dat misschien ook wel klopt. Gesnapt en gepakt worden zou voor hem betekenen dat er er dan toch nog ergens gerechtigheid in de hele situatie zou zijn en:

dat het een kans zou zijn waardoor zijn leven weer betekenis zou krijgen.

Uiteraard wordt de agent met zijn droom niet serieus genomen en wordt het bewijsmateriaal niet gevonden. Zodoende keert Chris terug naar zijn betekenisloze decadente kutleven, met zijn betekenisloze decadente vrouw, om een al net zo betekenisloos kind op te voeden, waarna er nog twee kinderen volgen en om vervolgens vredig en betekenisloos oud te worden.

Betekenisloos? Hoezo, hij is toch gelukkig nu? De vraag is natuurlijk hoe gelukkig hij is en daar komt het woord betekenis kijken. Betekenis is een vaag begrip maar het raakt in deze context voor mij toch een kern; het gaat over diepgang en inhoud. Wanneer je leven betekenis heeft voor jezelf dan leef je het door te luisteren naar jezelf en alleen naar jezelf. Je leven krijgt inhoud en diepgang doordat je de juiste betekenis eraan hebt gegeven voor jezelf.
De film wordt over het algemeen uitgelegd als: het is beter om geluk te hebben dan om “goed” te zijn. Dat klopt, goed zijn is voor een groot deel een hol begrip. Ik verafschuw zijn slechte daden dan ook niet ik verafschuw zijn oppervlakkigheid die hem toch op de hielen gaat zitten door een gebrek aan betekenisgeving aan zijn eigen leven. De ware betekenis van zijn leven ligt namelijk begraven onder een grote berg geld en een veilig gesteld bestaan.

Wat ik niet begrijp is dat passie en de scherpe kanten van individuen zo vaak onder moeten doen voor een veilig, zeker, rijk en stabiel bestaan. Natuurlijk begrijp ik dat op rationeel niveau; Het is een ziekte waar de meerderheid van de mensheid aan lijkt te lijden. Het probleem is alleen dat we het geen ziekte vinden maar denken dat het normaal, verstandig en gezond is. En dat terwijl de mensheid met zijn slaven en systemen toch hier en daar fatale handicaps vertoont.

De droom waarin Chris verteld dat wanneer hij gesnapt zou worden zijn leven weer betekenis zou krijgen zegt natuurlijk niets over Chris maar iets over de agent. De agent vult de droom in met dat Chris in een leven zonder betekenis is terecht gekomen en de enige manier om hieruit te komen bestaat uit een veroordeling. Dit zal de enige kans zijn waardoor Chris weer terug kan komen tot zijn “ware” persoon en niet de machine blijft die hunkert naar simplistisch derderangs geluk.
Zijn relatie met Chloe is oppervlakkig , het gaat hem om haar “liefheid”, het warme bad van de familie van Chloe waarin hij is beland en zijn brandnieuwe carriere die hem in de schoot wordt geworpen. De passie ontbreekt aan alle kanten, seks is voor hem routine, iets wat er nu eemaal bij hoort. Passie zit natuurlijk niet alleen in seks maar de hele film door krijgt de kijker twee mensen te zien waarbij de liefde artificieel lijkt.
Zijn relatie met Nola is het tegenovergestelde; er is enkel passie. Hij raakt verslaafd aan haar, waarna zij aan hem en dat drijft hem uitendelijk tot waanzin. Dus hij ruimt haar uit de weg. Is hij nu extreem rationeel geweest, door zijn stabiele leven met Chloe veilig te stellen of is hij extreem impulisief en emotioneel geweest?

Geld en een veilig, zeker bestaan is wat de meerderheid van de mensheid drijft. Een groot deel vind het normaal om om die redenen misbruik van de mensheid te maken. Dat is niet waar het mij om te doen is, het is weinig interessant om de “slechtheid” van de mens ter discussie te stellen. Wat ik interessant vind is hoe het mogelijk is dat voor zoveel mensen geluk in zulke nietszeggende, oppervlakkige dingen zit. Wederom; omdat ze geen mensen zijn, maar slaven. Slaven van hun eigen geldlust en angst voor een onzeker en grillig leven.
Wanneer we geluk zouden meten, vraag ik mij af of mensen die kiezen voor het veilige pad en de materialistische rijkdom gelukkiger zijn dan mensen die leven vanuit andere drijfveren. Natuurlijk zal iedereen zeggen: voor iedere persoon werkt dat anders, sommigen lijden nu eenmaal liever een oppervlakkig en/of materieel rijk bestaan. Maar hoe cliché is de verveling die dan toeslaat tijdens onder andere de midlife-crisis? Waarin mensen zo verveeld zijn van hun eigen leventje omdat alles hen altijd voor de wind is gegaan. Omdat ze zich hebben laten lijden door wat het collectief hen als heroine heeft ingespoten. Heroine die individuen verteld waar je geluk moet kopen en zoeken en hen verslaafd maakt aan zaken als religie, geld en macht. Zoethouders noem ik dat, afleiders van het ware bestaan. Chris was verslaafd aan die heroine, en verslaafd aan Nola. De heroine won zoals deze bij de meeste mensen wint.
Amercian Beauty is mooi schoolvoorbeeld van het omgekeerde; het toont ons dat die heroine niet altijd loont. De man komt er pas op late leeftijd achter dat het hoogste geluk hem niet zit in zijn burgerlijke, rijke cliché Amerikaanse bestaan maar juist in hele andere dingen die hij jarenlang onderdrukt heeft.
Veel mensen gaan voor wat in mijn wereld heet: het–goedkope-geluk. Dat is wat de hoofdpersonage Chris in deze film ook doet. Wat ik zo lelijk vind aan hem en de steenrijke familie waarin hij terecht komt, is de bijna onmenselijke gladheid en vloeiendheid. Alles gaat vanzelf, het leven gaat hen non-stop voor de wind. Als ik die mensen hoor praten, hoor ik robots en zie ik helemaal niets. Niets niets niets. Als je goed om je heenkijkt zit de wereld vol met zulke mensen. Ons hele systeem is erop gebaseerd en functioneert dankzij deze levenshouding.
Het systeem zou zodanig moeten veranderen dat authenciteit, geestelijke verrijking, intellectualiteit, en vul zelf maar verder aan, dat deze zaken iets meer gaan lonen. Niet lonen in geld. Gewoon; dat het weer eens gewaardeerd wordt dat we mensen zijn, in plaats van slaven. Ik zie zo ontzettend veel slaven en het maakt me kots en kots misselijk.

Weinigen (dank voor zij die het wel doen) luisteren naar mijn misselijkheid. We zijn te druk met luisteren naar zielige zieltjes die zo hard moeten vechten om te passen in het gladde systeem. Die voeren we psychotherapietjes, een dosis medeleven en lekkere pilletjes zodat ons systeem nog beter, sterker, groter, -machtiger- wordt.  We schrijven boeken waarin we mensen uitleggen wat geluk is en hoe ze het kunnen krijgen (die dan weer veel geld opbrengen), we verplichten de mensheid gelukkig te zijn, en ontnemen hen de ruimte voor donkere of melancholische emoties. Deze zijn namelijk niet functioneel in ons systeem, sterker nog; dergelijke emoties of gevoelens zijn een last voor het systeem en brengen al helemaal geen geld op.
De eerste tekenen van de uiteenspatting van een te groot wordende machine is natuurlijk de “economische crisis” laten we het de economische ontwaking noemen? en hopen dat er op meerdere vlakken slachtoffers gaan vallen zodat we iets meer terug kunnen naar het mens- zijn.

En oja: Voor de slechte lezer: ik zeg niet dat ik tegen systemen ben, systemen zijn noodzakelijk maar moeten soms wat bijgestuurd en bekritiseerd worden.

Overactief brein + overactieve ogen = een prikkelexplosie die zich bij je naar binnen duwt op agressieve wijze. Het ontneemt je de focus, het ontneemt je de rust. In de ogen van anderen zul je je rust nooit vinden, hoe lang je ook blijft staren. Rust ligt in het voorbij schietende uitzicht dat je ziet vanuit het treinraam. Op bevreemdende wijze dringt de buitenwereld zich niet aan je op via een glasplaat. Vaak heb ik het thuisloze heimwee gevoel verbeeld via het onvermogen om deel te zijn van deze wereld, als een glasplaat die tussen jezelf en wereld in staat. Een gevoel dat iedereen allicht op zijn eigen manier ervaart omdat je nu eenmaal een individu bent ten opzichte van de rest. Nu ja, sommigen zijn geen individuen, zij zijn voor mij geen mensen maar slechts slaven.

Het uitzicht vanuit de trein ervaar ik soms als extatisch omdat het een moleculaire tastbare vorm is van dat glasplaat gevoel. Ik hoef nergens aan deel te nemen, de wereld zit letterlijk achter glas waardoor de mentale glasplaat tussen mezelf en de wereld ondergeschikt raakt.

Het enige dat zich in de trein dan weer wel aan je opdringt zijn de medereizigers. Ondanks dat ik ook maar “just another face” ben, moeten ze toch blikken werpen, staren, luidkeels telefoneren, infantiele gesprekjes met elkaar voeren waardoor het mij meestal niet lukt om ze niet te horen of zien.

An–other- face; eentje met een onsympathieke blik omdat ik de wereld te hard inadem. De kunst van het loslaten zou verademend werken maar de kunst van het loslaten is voor hen die zich prostitueren aan het onverschillige collectief. Als goedkope radartjes in een efficient systeem op zoek naar zoethouders om het ware leven te bedekken. Loslaten is zoet houden. Loslaten is niet authentiek verantwoord. Loslaten is zelfmoord.

Ik vond op Volkskrantblog een stukje over een Braziliaanse kunstenaar: Arthur Bispo do Rosario. “Bispo Inventariseert en dat doet hij op magistrale en unieke wijze. Hij laat de wereld zien zoals hij haar ziet, hij inventariseert alles wat hij ontdekt: strohoeden, schaduwen die het licht maakt, verschillende soorten warmte, soorten zeeoppervlak, stenen, hij inventariseert smarten op gezichten.”

Bispo zegt:“Ik geef geen antwoord op vragen, ik hou me niet bezig met mindere geesten, ik heb geen tijd. Zelfs de aardige mensen die komen kijken naar mijn werk zien het verkeerd. Ik zeg tegen hen, Het is geen Kunst, het is een Inventaris. Ik wou dat ik kon stoppen, ik ben geen Kunstenaar maar een Dienaar van God, die naar me jammert en huilt als ik mijn werk laat sloffen om met kunstcritici en verslaggevers te praten.”

Bispo zegt dat hij wilde dat hij kon stoppen maar een dienaar van God is die naar hem jammert en huilt als hij zijn werk laat versloffen. Een Dienaar van God. Nu wil het feit dat God niet bestaat en ik dus ook zijn dienaar niet ben maar deze kunstenaar lijd aan hetzelfde. Het jammeren en huilen zodra je je werk, in mijn geval passie, temperament en idealisme, los zou laten. Ik kan niet loslaten, zodra ik los laat huilt en jammert het in mij en om mij heen nog ernstiger dan het gejammer over wat eraan schort in de samenleving. Bispo dient God, ik dien mezelf. Hij vind troost bij God, ik ken volgens mij geen troost. Wat de hell is troost?

Ik maak mezelf regelmatig schuldig aan het denken te weten hoe anderen mij zien. Dan zie ik hoe de burgerlijke aangepaste, van zijn scherpe kanten ontdane mens naar mij staart, mij niet kan plaatsen. Onaangepastheid. Niet vanwege mijn haar of het stuk staal door mijn lip maar ook een attitude, een uitstraling, een manier van bewegen die niet aangepast is. Ongemakkelijk gecontroleerd was ooit de titel van een een stukje dat ik schreef over een meisje dat ik in de trein observeerde. Ik zag mezelf terug. Het onaangepaste, chaotische, bewegelijke, rusteloze, met gelijktijdig haar bewustwording van de omgeving waardoor ze zichzelf ietwat aanpaste. Ik heb momenten waarop mensen naar me kijken en ik me zo niet van deze aarde voel dat ik soms in tranen kan uitbarsten. Dan wil ik zo min mogelijk de aandacht op mezelf vestigen maar men denkt dat ik mijn haar rood verf en een stuk staal door mijn lip laat piercen omdat ik aandacht wil, en graag gezien wil worden.

Ik moet jullie aandacht niet. De reden dat ik eruit zie zoals ik eruit zie is banaal; ik vind dit mooi dus ik zie er zo uit.  Jullie aandacht komt enkel voort uit een overheersende collectieve fashion standaard.

De Braziliaanse kunstenaar zegt: “Anderen kunnen me niet zien. Ik weet wat ze zien. Ik heb hun gefluister in me opgenomen. Ik heb geen tijd voor HUN ijdelheden”. Misschien is dat wel de oplossing: onzichtbaar kun je niet worden, maar je kunt je wel onzichtbaar voelen en dan ben je los van alles, dan ben je los van wat Bispo noemt –hun- ijdelheden.

Mijn klaagzang over onderwerpen die samenhangen met het collectivisme en conformisme is vanuit eindeloze terreinen en invalshoeken beschreven en onderzocht. Ontzettend veel vanuit de Sociologie maar ook vanuit de Psychologie. Een vriendin wees mij op Otto Rank, een leerling van Freud. Hij onderscheid drie typen mensen:

1. Adapted type.  These people learn to "will" what they have been forced to do.  They obey authority, their society's moral code, and, as best as they can, their sexual impulses.  This is a passive, duty-bound creature that Rank suggests is, in fact, the average person.

2. Neurotic type.  These people have a much stronger will than the average person, but it is totally engaged in the fight against external and internal domination.  They even fight the expression of their own will, so there is no will left over to actually do anything with the freedom won.  Instead, they worry and feel guilty about being so "willful."  They are, however, at a higher level of moral development than the adapted type.

3. Productive type. Which Rank also refers to as the artist, the genius, the creative type, the self-conscious type, and, simply, the human being.  Instead of fighting themselves, these people accept and affirm themselves, and create an ideal, which functions as a positive focus for will.  The artist creates himself or herself, and then goes on to create a new world as well.

Notice het onderscheid dat hij maakt tussen "passive duty-bound -creature-" en "human-being". In de klassieke psychoanalyse was neurotisch een benaming voor iedereen die niet normaal was en dus aan een ziektebeeld leed.  Rank heeft een afkeer voor de klassieke psychoanalyse omdat het in zijn ogen ongezond is om van een neuroticus (het tweede type) een aangepast type te maken. Daar heeft de neuroticus te veel kwaliteiten voor. Een neuroticus 'normaal' maken zou een stap terug zijn in de ontwikkeling. Ik weet niet hoe Rank die “stap terug in de ontwikkeling” exact invult maar hij raakt een gevoellig punt.  Ik ben ervan overtuigt dat ontwikkelingen zoals medicalisering en vernauwende definiering van wat normaal gedrag is ertoe bijdragen dat we in een armoedzaligere samenleving komen te leven waarin we bijna tot een soort aangepaste eenheidsworst zijn verworden.
Dat is gezond voor –slaven- maar ontzettend ongezond voor –mensen-. Ik ben geen misantroop, ik denk niet dat ik mensen haat, ik haat slaven. Ik ben een slaventroop en stimuleer –mens- zijn.

Momenteel te druk om een uitgebreid stuk hierover te schrijven en nog bredere verbanden te leggen, bovendien heb ik koppijn. Maar wel een zodanig belangrijk onderwerp dat ik even een kleine opdracht die ik vandaag voor school heb gemaakt hier neerpleur. Ik weet dat er een paar geinteresseerden zijn die ook met dit thema bezig zijn, ik zou zeggen: Lees & Huiver.

1.KERNCITAAT
“Most previous analyses of medicalization focused on the influence of physicians, lay reformers, or medical and scientific discoveries. This paper departs from that tack, focusing instead on the creation of markets and the impact of these markets on medicalization. Although the players are similar, the emphasis is different. Given the changing medical scene, important arenas of medicalization are moving from professional to market domains. In this paper we examine the impact of changes in the medical marketplace on the increasing medicalization of society” (Conrad, Leiter, medicalization, markets and consumers, 2004, p.158).

 2. ARGUMENT
Standpunt dat verdedigd wordt: De medische professie heeft een verminderde maar nog steeds aanwezige sleutelrol in medicalisering. Belangrijke factoren die aan medicalisering bijdragen verschuiven vanuit professionele gebieden naar markt gebieden. Promotie van producten, behandelingen en medicijnen benadrukken de opkomst van nieuwe medische markten. Vraag vanuit consumenten wordt niet enkel veroorzaakt door een verlangen vanuit de consument maar wordt ook gevormd door medische interventies. Dit creëert een nieuwe relatie tussen vennootschappen, verzekeraars, artsen en consumenten. Machtsverhoudingen binnen de medische professie en gerelateerde instellingen veranderen. Motoren van medicalisering liggen in de vermarkting van de biotechnische industrie en een stijgend consumentisme.
Vennootschappen en consumenten streven doelen van promotie en acceptatie van nieuwe medische interventies na, hierdoor wordt de ontwikkeling van nieuwe medische markten zichtbaar in combinatie met een groeiende druk om alledaagse problemen te medicaliseren. Medicalisering vernauwt de definitie van wat gezond is en verruimt de definitie van ziekte.
Standpunt dat verworpen wordt: In het artikel wordt duidelijk dat Conrad en Leiter zich verzetten tegen een te sterke focus op de invloed van artsen en medische en wetenschappelijke ontdekkingen. Het is niet de nieuwe kennis en technologie an sich, maar hoe deze kennis en technologie gebruikt worden, wat leidt tot medicalisering

 3. VRAAG
“Medicalization narrows the definition of health and widens the definition of sickness”. (Conrad, Leiter, medicalization, markets and consumers, 2004, p.172). Buiten het economische belang van medicalisering vraag ik mij af welke redenen en belangen er nog meer aanwezig zijn en meespelen bij het vernauwen van de definitie van wat gezond is en het verbreden van de definitie van wat ziek is. Ook ben ik benieuwd naar de maatschappelijke gevolgen van deze verschuivende definitie als je deze verder doortrekt en op langere termijn gaat bekijken. Daar ging deze tekst niet op in maar dat vind ik wel een interessante vraag.

 4. VERBAND
Ik heb dit punt iets ruimer opgevat en zou graag een verband willen leggen met Webers Iron Cage. Webers ijzeren kooi refereert aan toenemende rationalisering in de samenleving die ervoor zorgt dat mensen in een ijzeren kooi van regels en rationele controle opgesloten lijken te raken. Sociaal leven is zich met de opkomst van het kapitalisme steeds meer gaan baseren op efficiëntie. Gedrag wordt steeds meer beheerst door doelgericht en meer calculerend denken en minder door tradities en waarden. Weber maakte zich druk over deze gevolgen van het kapitalisme. We werpen bureaucratische systemen op waar we uiteindelijk niet meer aan kunnen ontkomen. Hij spreekt in deze context van een kille en afstandelijke wereld en voor mij past medicalisering ook in deze context. Vooral het idee van Weber dat we systemen opwerpen waaraan we op lange termijn niet meer aan kunnen ontkomen, valt toe te passen op medicalisering. De medische industrie is een machtige industrie en zoals Conrad en Leiter laten zien heeft deze veel invloed op onze definities van gezond en ongezond gedrag en fysieke gezondheid. Ik denk dat door het vernauwen van de definitie van wat gezond is het voor mensen steeds moeilijker wordt om te ontkomen aan deze definities. Het merendeel van de samenleving wil meekomen en meedoen en niet rondlopen met “afwijkend” gedrag, onder andere om de reden dat afwijkend gedrag een hindernis kan vormen in je carrière.
Weber zijn theorie laat zien dat gedrag steeds meer beheerst wordt door doelgericht en calculerend denken. Een onderdeel van dit doelgericht en calculerend denken is dat het voor mensen in de huidige kapitalistische samenleving belangrijk is om doelen te bereiken. “Afwijkend” gedrag of “ongezond” gedrag staat enkel in de weg voor het behalen van deze doelen. Hierdoor zijn mensen waarschijnlijk genoodzaakt om mee te gaan in de heersende definities over gezond en ongezond, normaal en abnormaal gedrag.
Het is voor mij persoonlijk een eng scenario dat menselijk gedrag in termen van normaal en abnormaal wordt beschreven en dat de standaarden hiervoor steeds meer lijken te verschuiven naar een nauwere definitie van wat normaal en gezond is en een ruimere definitie van wat niet normaal en niet gezond is. Voor mij persoonlijk neigt het een beetje naar een samenleving waarin we voor elk probleem of afwijking een pilletje of therapie nodig hebben om onze, wat ik zou noemen “scherpe kanten” er af te slijten om zo maar mee te kunnen blijven functioneren in het systeem. Ik vraag me af wat de gevolgen van deze ontwikkelingen op lange termijn zijn wanneer deze zich in dezelfde lijn als Conrad en Leiter schetsen blijven voortzetten.
(Allicht is dit een uitvergrote, gedramatiseerde visie voor sommigen, misschien toch een interessant verband om over na te denken of een punt van discussie voor de werkgroep).

Films kunnen absoluut slopend zijn. Bij de laatste scene, als je het einde al in zicht voelt komen denk je: laat me niet alleen achter, stop me niet terug in die kille oppervlakte.
Hoe godverdomme, is het mogelijk. Soms doet het me groots verdriet dat alles steeds meer lijkt dicht te slippen door aanpassing en oppervlakkigheid. Aparte situaties waarvan ik weet dat ik de uniekheid ervan intens zou moeten ervaren, voelen soms zelfs banaal. 
De overtuiging dat mensen meerdere levens hebben die zij dan verklaren met gevoelens van elkaar al gekend te hebben en grootse deja-vu’s is niet vreemd in een wereld waarin werkelijk alles, elk detail, afgeleid is van een ander detail, een kopie van een kopie, een voortborduursel van zus, een tegenreactie op zo, en ga zo maar door. Niet vreemd dat alles zo familiair lijkt, onze wereld is zo ontzettend klein en we zijn beperkt omdat we moeten overleven. De aarde klapt soms in elkaar tot een banaal stuk steen terwijl je geen steen ziet, maar intense schoonheid die ongrijpbaar in de atmosfeer om je heen dwarrelt, dag in-dag uit.

Het gaat goed, ik koester mijn verdriet omdat ik weet dat ik het aan het vormgeven ben in mijn studie om er later mee door te kunnen. Mensen zouden meer moeten leven vanuit hun kwetsbaarheid in plaats van hun kwetsbaarheid te prostitueren aan de psychiatrie of hun kwetsbaarheid op te bergen in een veilige kluis. De godvergeten psychiatrie omdat we allemaal zo nodig gelukkig en veilig oud willen worden. Ik kan het de mensheid niet kwalijk nemen dat we dergelijke systemen hebben opgeworpen, mijn begrip is te groot maar het is soms wanstaltig lelijk.
Tegenwoordig als ik weer een nieuwe filosoof of socioloog ontdek die aansluit bij wat ik de wereld probeer te laten zien ben ik niet meer enkel enthousiast. Want het is niet goed genoeg voor mevrouw Groot-Heids-Waan, de uniekheid van geest en gevoel moet per se alleen door ik worden vertaald, niet door Camus, of een andere absurdistische geest.

Laatst zei iemand online tegen mij “ja maar jij bent een geval apart”, terwijl ik dacht, goh wat een fucking understatment, typte ik automatisch dat ik geen geval apart ben maar dat de meerderheid zich simpelweg heeft laten afslijten door geinternaliseerde patronen, gemakzucht, sociale aanpassing en conformisme waardoor ik er gewoon tegen af steek als een geval apart.
Als er iets is waar ik non stop gefocust op ben in de sociologie is het wel alles dat gaat over het reguleren van menselijk gedrag, denken en aanpassing. Ik heb een shitload aan artikelen en ideeën die ik aan elkaar zit te breien in mijn hoofd om uiteindelijk te onderwerpen aan mijn eigen idealisme en een pleidooi  te vormen voor het kleine, afwijkende en onvanzelfsprekende en nog zoveel meer waarover veel van mijn stukken hier altijd gaan.
Maar wat er met sociologie gebeurd is dat je eindeloos lang wegen kunt inslaan totdat je opeens op zo’n microniveau zit waarbinnen je dan nog steeds eindeloos veel verbanden ziet, het breiwerk wordt te groot. Het macro niveau is opgebouwd uit eindeloos veel micro inzichten. Een mooi voorbeeld is het stoplicht, meer microniveau kan niet, zo alledaags stompzinnig ogend maar alles is inmiddels tot studieobject verworden. Een stoplicht wordt beschreven als een instrument van sociale beheersing. Het stelt de vraag waarom mensen zich aan gedragsregels houden. Deze wordt beantwoord met drie factoren volgens een klassieke indeling van Max Weber: belang, legitimiteit en dwang. Belang omdat men het risico van een ongeluk wil vermijden, legitimiteit omdat men de regel zelf juist vindt en dwang omdat men vreest voor bestraffing bij overtreding van de regel. Deze drie factoren bepalen of men zich onttrekt aan regels of anders gezegd; of men zich onttrekt aan sociale beheersing.  
Ga je dit op alles om je heen toepassen dan ben je wel even bezig, het vergt in ieder geval heel wat nicotine. Instrumenten van sociale beheersing; daar geeft Weber mij een opzet naar de term sociale ontheersing, waarvoor ik hem vriendelijk bedank, maar de beste man is al dood.

In één van de laatste scene’s van de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind wordt gezegt dat hij bij de eerste ontmoeting zeker wist dat een leven met haar het einde van de sleur zou betekenen, niets aan haar was sleur. Niets zou ooit normaal of vanzelfsprekend zijn. Ik houd verschrikkelijk van haar personage in de film, ja dat is gek.  "She is exciting". Misschien over geromantiseerd maar dat is altijd waarnaar ik op zoek ben, een breuk met al hetgeen ik al dacht en wist, de ander die mijzelf toe staat mijzelf niet te hoeven herhalen. Ik kan dit mijzelf wel toestaan maar ik heb een uitdaging nodig die niet enkel door mijzelf aangeboden moet worden en niet iedereen is welkom in dat festijn, is gebleken.

Doordat ik nu ook actief in mijn studie met conformisme bezig ben merk ik dat ik steeds meer lak begin te krijgen aan anderen. Een heel gezonde ontwikkeling en hard nodig als ik werkelijk meer ruimte wil gaan scheppen voor het wegnemen van de angst voor onaangepastheid, maar ik moet wel mijn ogen open houden en niet te snel mensen verjagen. De samenleving is een verschrikking, het collectief soms pure horror maar het is niet eerlijk dat te zeggen want ik geniet ook van de mensheid.

Sinds ik mijn ass eraf studeer wordt mijn geest op scherp gezet en uitgedaagd. In een bizar hoog tempo word ik volgestampt met theorieën. Theorieën over oorzaak, gevolg, wat wetenschap is, wat een goed onderzoek is en wat niet, wat waarheid is, wat mensen bind, wat menselijk gedrag bepaald, wat cultuur is, wat cultuur bepaald, wat sociale processen stuurt, wat de maatschappij ontwricht, hoe men verbanden kan leggen, welke onderzoeksmethoden waar goed voor zijn, welke statistiek bruikbaar is enzovoort. Dit alles in schema’s, kruistabellen en modellen gepropt van tijd, stromingen, studies en belangrijke denkers.  Constant lees ik over hoe theorie A weerlegt wordt door theorie B. Doordat het tempo hoog ligt krijg ik niet altijd de kans de stof echt goed te verwerken, het nadeel van een universitair schakelprogramma.

In de trein terug van college visualiseerde ik een immens breiwerk van sociale theorieën waaraan steeds weer een nieuwe theorie wordt vastgebreid. Ik kwam tot de conclusie dat je uiteindelijk elke random theorie of zienswijze hoe deze ook in elkaar zit, ergens in dat breiwerk terug kunt vinden. Mijn geest bestaat ook uit allemaal draadjes die non stop nieuwe lijntjes spannen en lijntjes afbreken. Sociologie erbij genomen maakt het  kennisweb zodanig groot dat je kunt eindigen in wat ik uitleg als de -begrip voor alles is gelijk aan niets- dimensie, een vorm van nihilisme.Vroeger was de alles is niets dimensie vooral een emotionele ervaring maar nu deze ook met ver uitgedachte theorieën en argumenten ingevuld wordt verschuift het meer naar een geestelijke ervaring. Al je kennis bij elkaar opgeteld in combinatie met contextgericht denken (“Verstehen”) kan eindigen in een vorm van kennis die alles begrijpt en daarmee geen onderscheid meer maakt tussen goed en kwaad.

Deze manier van nadenken kan verschillende uitwerkingen hebben. Op mij heeft het soms een bizarre uitwerking; het begrijpen van alle zienswijzen mondt uit in een explosie van nutteloosheid, maar juist een hele mooie nutteloosheid. Geen lege zinloosheid maar juist het besef dat zinloosheid de essentie van dit bestaan is en dat dat nu juist de schoonheid van het leven is. Bij mij zal het alleen nooit uitmonden in onverschilligheid. Ik kan deze manier van nadenken los koppelen en op praktisch gebied extreem overtuigt van waarheden zijn en wat “goed” en “fout” is. Dit lijkt tegenstrijdig maar ik ervaar het niet als tegenstrijdig aangezien de waarheid bijzonder complex kan zijn en dus ook op het eerste gezicht tegenstrijdig. Is dat trouwens niet wat veel goede films laten zien? Dat de waarheid complex is en soms op het eerste oog tegenstrijdig om later een kloppende puzzel te worden.

Voor sommige mensen heeft het begrijpen van alles een onverschillige uitwerking; als alles te begrijpen valt kun je geen mening vormen, alles is immers ergens wel “juist”. De scheiding tussen goed en kwaad valt weg en er ontstaat een soort moreel-failliet die in extreme gevallen kan doorslaan op emotioneel niveau naar gevoelloosheid en desinteresse. Ik ben bekend met een verhaal van iemand die dit een goede reden vond om zichzelf te proberen van kant te maken. Ik denk dat er een interessant verband zit tussen mate van begrip die mensen hebben en zelfmoord onder de meer intelligente mensen. Dat hangt ook mooi samen met de socioloog Durkheim en zijn begrip anomie (=het ontbreken van normen). Hij deed onderzoek naar zelfdoding omstreeks 1897. Inmiddels niet meer zo van toepassing maar hij legde wel een aantal interessante linken. Zo sprak hij van “anomische zelfdoding”. Durkheim onderscheidt twee factoren die volgens hem zelfmoord beïnvloeden: de mate van regulering en de mate van sociale cohesie. Zelfmoorden die te wijten zijn aan het te sterk verankerd zijn van normen en waarden in het individu, te sterke regulering, noemt hij fatalistische zelfmoorden. Als mensen in de samenleving de waarden en normen juist te weinig in hun persoonlijkheid verankeren spreekt hij van anomische zelfmoorden. Durkheim heeft het dus over het niet kunnen verankeren van de heersende normen en waarden (volgens hem komt dat veel voor in snel veranderende moderne samenlevingen). Een echte goede verklaring waarom mensen die normen en waarden niet kunnen verankeren volgens Durkheim heb ik nog niet gelezen. Ik zie hier een link met die geestelijke dimensie van het  - begrip voor alles is gelijk aan niets. In het begin groeit het begrip voor diverse zienswijzen maar als je op deze manier constant door blijft denken vervaagt goed en kwaad en eindig je in een moreel-failliet. Als de scheiding tussen goed en kwaad wegvalt kun je je geen normen en waarden eigen maken omdat ze er niet meer toe doen. 

Nihilisme is zowel cholera als een zegen. In de tram een poosje geleden was ik aan het lezen in een sociologie tijdschrift van de UvA over Albert Camus en zijn absurditeit van het bestaan.  “Het enige wat Camus zeker weet is dat uiteindelijk op alles de dood volgt en dat het leven zinloos is. Wie Camus uitdraagt mag niet hopen of verlangen, hij wordt beschuldigt van een nihilisme waarmee hij de anomie rechtvaardigt”, las ik terwijl ik mijn buurvrouw op het bankje naast me zag mee spieken. Een buurvrouw met hoofddoek, een opgesloten buurvrouw? Waardeheer Camus zegt dat vrijheid niet bestaat. Zit wat in, maar het kan mijn afkeuring voor mijn buurvrouw en de hele inhoud van de tram niet wegnemen. Toen ik het artikel uit had gelezen zag ik dat ik mijn huis vijf haltes voorbij was getramt. Albert Camus, mijn nieuwe held?

“Nobody realizes that some people expend tremendous energy merely to be normal.”
Een interessante vraag is: Waarom stoppen we met zijn allen zoveel energie in het in stand houden van het collectief? Mensen conformeren zich omdat aanpassing nu eenmaal makkelijker is. Conformisme, het lijkt zelfs afgeleid van het woord “comfortabel”. En voor dat comfort willen mensen best een beetje moeite doen.  Het is extreem moeilijk om tegen het collectief in te gaan bovendien loont het meestal niet (zeker niet op korte termijn) dus mensen doen liever een klein beetje moeite om zichzelf aan te passen.
Camus zegt “Hoe minder zin het leven heeft, hoe beter het geleefd kan worden.” Dat is voor mij schoonheid. Ondanks de zinloosheid van het leven zal de onrust altijd blijven stromen door mijn aderen, het idee dat ik iets moet. Mensen kunnen niet leven zonder doelen, ook niets doen is een bewuste keuze met een doel. Drang om mezelf kenbaar te maken aan de wereld is aanwezig, en ook de drang om goed waargenomen en geïnterpreteerd te worden, om gezien te worden als datgene wat ik denk te zijn en datgene wat ik ben. Ik kan niet geloven dat het zo banaal is, maar het lijkt zo te zijn.

Ik hoop de weg in de toekomst vrij te maken voor een meer outstanding gedachtegoed, dat zou mij gelukkig maken. Om anderen mogelijk te maken afstand te doen van alles wat voor hen als opium dient en anderen erop wijzen dat zij niet altijd gedoemd zijn tot het functioneren als radertje in een goed geoliede machine.   We zijn met zijn allen verzot op allerlei vormen van opium waarvan we denken dat het het ons leven aangenaam maakt terwijl het vaak niets meer dan slaapmiddelen zijn om vredig te kunnen opgaan in het collectief. Het collectief bestaat alleen zolang de meeste mensen meespelen, onderschat niet de macht van het individu. Levens worden leeg weggeslapen terwijl het interessanter, grootscher en meeslepender zou kunnen, laten we beginnen bij het afnemen van mensen hun verdovingen: bij religie en consumentisme te beginnen.

I am so fucking happy right now, I don't know why and I don't need to know why.

Staat daar zo'n zestienjarig meisje trots uit te leggen hoe haar net nieuw aangekochte vibrator werkt. "Het is gewoon dat je dan onafhankelijk bent, je hebt helemaal geen man nodig".

Seksualisering is een beetje een complex onderwerp, ik ben het niet eens met het beeld van losgeslagen pubers die erop los neuken en sex als ruilmiddel zien. Het beeld waar de Christenen natuurlijk meteen bovenop duiken om op hopeloze wijze hun monopolie op moraal te halen. Rouwvoet zal ons wel eens even laten zien hoe de Christelijke waarden van pas komen in onze losgeslagen maatschappij. Blijkbaar waren Gods wegen even uiteengespat in een grote klodder sperma en komt Rouwvoet het slagveld poetsen.
Sex als ruilmiddel bij jongeren is geen leugen maar om nou te spreken van een trend. Plekken waar kinderen geen ontwikkeling mee krijgen en waar zij veranderen in slaafse, banale en niet voor zichzelf denkende pubers komen nu eenmaal voor in een leefklimaat waar niet meer wordt opgevoed. Want oja, deed de school of de overheid dat niet tegenwoordig? Een kind op de wereld zetten schijnt een prachtig iets te zijn, alleen daarna is het niet meer zo prachtig en mag Marcouch de oorvijgen uitdelen om vervolgens een bak stront over zich heen te krijgen. Zeuren over losgeslagen pubers gaat gek genoeg blijkbaar samen met een potje janken als iemand optreed.

Gisteren dan eindelijk deel II van Geloof, Sex en Wanhoop. Over pornografisering. Dat vind ik een andere lijn dan de zorgen over losgeslagen sex moraal door Rouwvoet en friends.  Pornografisering gaat veel meer over hoe een complete industrie invloed krijgt op hoe pubers over sex moeten denken, hoe ze seks moeten hebben, seksuele voorlichting gaat tegenwoordig onder de naam www.hoehetmoet.nl, hoe ze seks moeten uitstralen, hoe ze seks moeten kopen; sexmarketing.
Het doet er niet toe dat jongeren seks willen uitstralen en veel van hun leefwereld hierom draait. Het doet er wel toe dat zoiets individueels ingenomen lijkt te worden door een creatiefloze en fantasieloze opdringerige marketingmachine.

Weg met de betutteling, we nemen toch zeker de eigen verantwoordelijkheid om zelfstandig weerstand te bieden aan de media? We gaan ook niet allemaal met Kalashnikovs de straat op na een goede geweldfilm (al is de verleiding soms groot). Weerstand bieden en zelf maar lekker die seks ontdekken? Geloof je daarin als je ziet hoe hordes zich met de paplepel laten voeren door de marketingmachine? Jongeren zouden tegenwoordig intelligente consumenten zijn die door het trucje van reclame en marketing heen kijken. Misschien moet die tijd op het gebied van pornoficatie nog komen. Ik heb niets tegen porno, wel tegen het schaapachtig (dubieuze woordkeuze) consumeren van de -hoe het moet- volgens TV en volgens punt nl seks.

Dat een zestienjarige het voor elkaar krijgt zo'n zin uit te spreken is absurd. Het zal mij aan mijn reet roesten hoe oversekst de jeugd is of hoe jong we er al mee beginnen. Waar mijn maagzuur een orgasme van krijgt is van meisjes die denken een onafhankelijk mens te zijn terwijl ze een dom slachtoffer zijn dat ten prooi is gevallen aan de seksproductenmarkt.  Ze laten zich aanpraten dat een beetje vrouw een vibrator hoort te hebben. Zestien jaar... lief meisje heb je ooit wel eens goede seks gehad? liefde gekend? weet jij wat er zo goed is aan onafhankelijk zijn? wat heeft de man jou in je algehele zestien levensjaren al kunnen aandoen dat je nu voor de camera staat te verkopen dat een vrouw onafhankelijk moet zijn. Ben je mal, daar denken wij zestien jarigen niet over na. Wij stoppen liever een stuk plastic in ons kut en consumeren hersenloos moeder natuur kapot die ons twee handen en mannen met penissen gaf.

Gister werd ik getergd door de gedachte dat wij mensen zo ontzettend afhankelijk van elkaar zijn. We zijn sociale wezens die contact, interactie en aandacht nodig hebben om te kunnen overleven. Zelfs je hieraan onttrekken is een vorm van interactie. Het maakt ons zo zwak, altijd maar op zoek naar medestanders, mede slachtoffers en zelf herkenning. Die afhankelijkheid maakt ons anderzijds ook sterk in ons soort omdat we veel kunnen bereiken. Zo kunnen we bijvoorbeeld hele volkeren uitmoorden vanuit een argument dat feitelijk nergens op terug slaat. Lang leve de samenwerking. Ik had hier ook een aangenaam voorbeeld kunnen noemen (1+1=3). Ja, ik had hier ook kut met peren kunnen neerschrijven.
We zijn een stelletje verslaafden met zijn allen, alleen is de sociale drug niet dodelijk neen die is hels gezond. Een beetje te gezellig gezond als je het mij vraagt. De deviante soort (heel ongezellig) lijkt waar ik al eerder mijn beklag over deed, steeds minder plek te krijgen. Tenzij je een karikatuur van jezelf maakt, dan omarmt de mensheid je plotseling. Geef de gefrustreerde misantroop een podium en we genieten allemaal. Maar stel de gefrustreerde misantroop of criticus een vraag en we duiken met onze kop in het zand als zij het antwoord geven of we lachen het weg. Een aantal malen ben ik tijdens een college wel eens voor mijn mening uitgekomen, het grappige is dat mensen soms denken dat ik een sarcastische grap maak terwijl ik stiekem bloedserieus ben. Stiekem omdat men mij heeft aangeleerd mee te lachen, een aanleersel dat ik vaak kan ontbinden maar niet altijd.

Laatst in een college kwamen twee theorieën over de holocaust aan bod, Elias beweert dat de holocaust heeft kunnen plaatsvinden door een bizarre samenloop van omstandigheden en dat het een redelijk uitzonderlijke gebeurtenis is terwijl Zigmunt Bauman beweert dat het geen uitzondering is, dergelijke gruwelen zijn nog dagelijks aan de orde en zitten in de mensheid ingebed. Goed, het lijkt me niet nodig om uit te leggen aan wiens kant ik sta. Het erge is dat het boek dat Bauman geschreven heeft hierover ontzettend omstreden is, maar dat verbaasd me niets. Zijn boek zou omstreden zijn vanwege een aantal passages die op het randje zouden zijn. Op het randje; is dat het enige wat mensen kunnen opnemen als een auteur begrip probeert te kweken voor het menselijk kwaad? Het menselijk kwaad daar willen we niets van erkennen; dat is iets extreems voor psychopaten of voor een vermakelijke film waarin de anti-held geromantiseerd wordt. Het is zeker niet iets wat we als deel van het menselijk zijn moeten beschouwen, als iets altijd aanwezigs. Tegenstrijdige hieraan is dat mensen die aanstoot nemen aan dergelijke boeken zoals bijvoorbeeld dat van Bauman blijkbaar niet bevatten dat om het kwaad te bestrijden je hier eerst op een goede manier kennis van moet nemen. Daarvoor moet je soms dezelfde positie als de "vijand" innemen.

 Advocaat van de duivel spelen heeft mij altijd aangetrokken. Misschien vanuit misantropisch verlangen om de door de mensheid meest verafschuwde theorie proberen te begrijpen, of misschien juist vanuit extreem idealisme omdat ik het belang inzie van het begrijpen van de keerzijde van theorieën en handelingen voor een betere wereld. Het hangt van de dag af met welk doel ik Siri ben, op een kutdag het eerste op een goede dag het laatste. Kortzichtigen zien mij als een negativist, een pessimist. Het is geen ramp om onbegrepen te worden door een groep waardoor ik waarschijnlijk niet begrepen wil worden maar het is wel een ramp dat we momenteel leven in een geluksobessieve samenleving waarin het absoluut not done is om mineure gevoelens te hebben en waarin men je al snel negatief vind. We zouden dan “geestelijk ongezond” zijn. “Depressief”, “neerslachtig”.Aantal  jaar geleden las ik daar nog een boek over, over de filosofie van de levenskunst waarin wordt uitgelegd dat het juist noodzaak is donkere gevoelens te erkennen, er uiting aan te geven om verschil in emotie te kunnen ervaren maar dat de moderne samenleving liever obsessief op zoek is naar geluk, zo hysterisch dat zij het nooit vindt. Een ware levenskunstenaar zou het donkere, het zware een plek moeten kunnen geven maar de moderne samenleving staat het ons vaak niet meer toe.
Daarbij vind er verwarring plaats tussen kritisch zijn en negatief zijn; als je iets beter de wereld inkijkt dan een gemiddelde leek kun je nu eenmaal niet heen om de lelijkheid van de mens. En dat is niet erg, het leert me juist het mooie wel te waarderen en sommige vormen van verafschuwing wekken juist veel genot zelfs plezier op, net als melancholie dat kan doen.
“Ik hoorde dat jij een depressieve blog hebt"; Typerender voor dit moderne, hysterische, oppervlakkige, lichtzinnige en geluksobsessieve tijdperk kan bijna niet. Het tijdperk waarin feestgangers gewoon een dikke lijn naar binnen werken als natuurlijk genot niet voldoende is. Ik, depressief? Ik hang mijn neusgaten niet in een chemische substantie die me euforie moet gaan schenken,
-dat
is pas depressief.

Wat ik lastig vind is het feit dat ik tijdens deze studie nog geen enkele keer tijdens de les mijn mening goed heb kunnen verwoorden. Het is ontzettend moeilijk om een behoorlijk afwijkende mening die soms misschien not done is, goed te verdedigen tegenover een stel vreemden die ook nog eens tijdens hun bachelorjaren (die ik met een HBO diploma mocht overslaan) behendig zijn geworden in het argumenteren met sterk sociologisch theoretisch onderbouwde argumenten. (Theorieen die wij nog behandeld moeten krijgen in turbo tempo).
Er zit een jongen in mijn klas die vanaf het moment dat hij zijn mond open deed mijn aandacht trekt. Hij verdedigt mijn standpunten die ik niet openbaar gemaakt krijg in de klas. Die ik gewoon mijn bek niet uit krijg. Als het zweet op mijn vingers staat en het bloed naar mijn kop stijgt omdat ik zit te puzzelen met termen om mijn punt duidelijk te maken neemt hij het woord. Mijn probleem is dat ik me nog niet volledig kan losmaken van mijn omgeving, terwijl ik praat of denk vinden er op hetzelfde moment denkprocessen plaats die alle gedachten van de mainstream mening of de mening van de aanwezigen representateren, dus ik formuleer al snel vanuit een verdedigende sfeer waarmee je natuurlijk onnodig in een zwakkere positie terecht komt. En ik  heb gemerkt dat mensen waanzinnig gevoelig zijn voor taalgebruik; dat je de grootste onzin kunt verkopen met sterk overtuigend taalgebruik.

De socioloog Georg Simmel schreef dat door een overdaad aan prikkels en door de snelle en kortstondige aard van een moderne maatschappij mensen als overlevingsstrategie een “blasé-houding” aannemen, men zet zijn emotionele responses uit. Dat gebeurd bij mij als ik een overdaad aan input krijg in de klas, is wel een behoorlijke belemmering. Alles is mij ook te gehaast, mensen krijgen de tijd niet rustig uit te spreken of de tijd om even eens een keer –niet- smooth en bondig je punt te maken. We trekken alleen ons mond open als we zeker weten dat we het goed kunnen formuleren, helaas want zo krijgt de onzekere authentieke geest geen kans. Het zijn altijd dezelfde aan het woord, ik hoop dat ik daar nog eens verandering in breng.

Die jongen uit mijn klas neemt wel alle tijd om zijn punt helder te maken, hij maakt gebruik van pauzes, geeft aan dat hij aan het nadenken is. Hij raakt ook wel eens terwijl hij praat zijn draad kwijt en zegt dit dan gewoon. Hij verkondigt ten dele die mening die bij veel mensen misschien in eerste instantie weerstand oproept of gewoon minder voor de hand liggend is. Maar voor hem lijkt het geen gevecht. Vandaag moest hij een presentatie houden waarin hij kritiek kreeg van medestudenten en docent dat hij een beetje hakkelde, niet de klas in keek en vaak niet uit zijn woorden kwam. Gekke is dat ik dat dus amper heb opgemerkt, waarschijnlijk omdat ik hem goed kan volgen en mijn eigen manier van voor een groep argumenteren herken. Toen we de klas uitliepen ving ik het gesprek op dat hij voerde met zijn mede presentatiegenoot. Hij vertelde dat hij zich geen zorgen maakt om wat anderen van zijn standpunten vinden dat hij dat al een tijdje heeft losgelaten maar dat hij wel constant de draad kwijt raakt. Ik vond het een trieste bedoeling dat hij deze kritiek kreeg omdat hij tenminste het lef heeft het openbaar te maken en het in ieder geval probeert. Zoiets moet beloont worden maar ik denk dat hij de volgende keer alleen maar nog voorzichtiger gaat zijn met formuleren omdat men blijkbaar niet mag hakkelen als men iets wil vertellen. Nee, we zijn namelijk allemaal ontzettend zekere en onverwoestbare mensen, onkwetsbaar en van ijzer.
Sommige meningen zijn echt niet te representateren in een sociologieklas, bijvoorbeeld dat ik dingen vaak beschouw vanuit een anti-voortplant kader; het reduceren van de mensheid tot nietig, en de natuur erboven plaatsen. Soms lijkt sociologie de meest pure vorm van sado-masochisme voor mij maar het kan me niet teleurstellen; ik bestudeer graag dingen die ik met vlagen verafschuw, het is ontzettend interessant. Ik word geestelijk uitgedaagd en zit op mijn plek.

Nog even terugkomend op die taalgevoeligheid van mensen, mooi voorbeeld is de reactie op wat Hans Spekman zei dat je Marokkaanse criminelen moet vernederen. Half Nederland viel eroverheen, o o o wat had hij nu weer voor vreselijks gezegd, het woord –vernederen-! Ik viel van mijn stoel van het benepenheids gehalte van de reacties. Dat woord laat blijkbaar tegenwoordig al onze stekels overeind staan, vernederen is toch zeker afschuwelijk, contra productief, niet positief, niet humaan. Inhoudelijk bekeken stelt het natuurlijk niets voor, want wat is er nu erg aan om mensen waarbij alle vormen van bestraffing niet werken eens even goed op hun plek te zetten. Waarom zijn we zo begaan met mensen die het publieke leven verstieren? Uit medelijden voor die arme Marokkaan die altijd maar gestigmatiseerd wordt, uit een illusie dat je zelfs hardnekkige criminelen met een zachte aanpak weer tot een verdraagzaam mens kunt maken? Kwaad bestrijd je toch zeker niet met kwaad in dit "positieve feedback" tijdperk. Het filmpje waarin Marcouch een brutaal Marokkaans kind een “oorvijg” uitdeelt is ook typisch zoiets waarover ik me zo heb verbaasd; de reacties erop zijn totaal overtrokken. Opvoeden heet dat, maar daar doen we blijkbaar niet meer aan en zie het resultaat.
Verder merk ik echt dat er in vergelijking met vijf jaar geleden veel krampachtiger wordt gedaan over het gebruik van bepaalde woorden zoals bijvoorbeeld Moslims of Jood, die woorden roepen bij sommige mensen al meteen al zo'n hieperreactie op dat ze niet meer goed kunnen luisteren.  En ik voel me daardoor helaas op sommige momenten aangetast in mijn spreek vrijheid; je kunt tegenwoordig niets meer zeggen, mensen hebben lange tenen en ze lijken alsmaar te blijven groeien. Als ik een groep zwart maak door middel van een aantal kritische argumenten wordt ik per direct uit de friendslist van de Livejournals gezet van de personen die zich aangevallen of gegeneraliseerd voelen (onwetend of ik het überhaupt over hen had). Geen discussie gewoon hup -delete- het ongemak veroorzakende standpunt van de tegenpartij.
Als ik zo met mijn friendslist omga kan ik denk ik zo'n vijftig procent eruit pleuren. Maar nee, we willen onszelf ook helemaal niet ontwikkelen we willen ons beperken tot het wereldje dat we veilig voor onszelf hebben afgebakend en we willen al helemaal niet beledigt of respectloos behandeld worden door onze tegenpolen. Een beetje ruggengraat gaarne.
Daarom vind ik sociologie zo interessant, het trekt me uit mijn wereld en dwingt me naar contexten en invalshoeken te kijken die ik anders misschien vanuit aversie of desinteresse niet bekeken had.

Kluun aan tafel bij Pauw en Witteman zat zich ook weer zo vreselijk aan te stellen over het doordraven in beledigen van de medemens. Schrijf je al kutboeken ga je ook nog een beetje zitten zeiken aan tafel. Hij vond het met modder gooien en elkaar zwartmaken in de literaire wereld en de politiek van laag niveau en onnodig. Natuurlijk het voorbeeld van Grunberg en A.F.Th. van der Heijden die elkaar compleet belachelijk zaten te maken aan tafel bij Pauw & Witteman tijdens de AKO literatuurprijs nominaties van vorig jaar. Ik heb toen echt zitten genieten en niet alleen omdat het plat vermaak is. Maar omdat ik vind dat het maar eens afgelopen moet zijn met de lange tenen. Je mag elkaar beledigen en belachelijk maken, zoals ik al een half jaar geleden schreef:
"Ik vind het juist getuigen van een goed ontwikkelde intellectuele samenleving als we elkaar -mogen- beledigen, als we fel mogen discussiëren en als we harde grappen kunnen maken. Het getuigt van intelligentie en kracht als mensen een schild hebben tegen eventuele kwetsende uitlatingen. Ik geloof niet in een maatschappij waarin we ons allemaal moeten gaan inhouden omdat we anders wel eens die of die groep zouden kunnen beledigen. Ik geloof niet in censuur, ik geloof enkel in authenticiteit, oprechtheid en puurheid. Gaan we ons allemaal massaal zitten inhouden en onze uitspraken aanpassen aan wat anderen eventueel als kwetsend zouden kunnen ervaren, dan zou deze plek al snel veranderden in een holle aangelegenheid waar we niet meer weten van elkaar wie we werkelijk zijn.”
Wat is er mis mee om delen van je medemens dom, debiel of weet ik veel wat te vinden, ik steek tenminste niemand een mes tussen zijn ribben. Men mag mij ook een debiel vinden, al heb ik daar dan natuurlijk wel wat op te zeggen. Zo gaat dat in een open samenleving. Waar mensen op sommige plekken zich kwetsbaarder zouden mogen opstellen zouden zij zich op andere plekken weer juist een grotere schild moeten kunnen aanmeten. Waarom kunnen we niet gevoelig zijn op de juiste punten, waarom moeten we onze energie gaan verspillen aan verbolgen doen over zaken die niet zorgwekkend zijn.

Er zijn nu eenmaal altijd mensen waar je op neerkijkt al willen velen dat niet eerlijk toegeven want dat is absoluut not-done in dit relativisme tijdperk. Nee je doet gewoon alsof je niet weet dat de ander eigenlijk dommer is dan jijzelf, dan blijf je tenminste een aardig mens. En aangezien mensen sinds het intreden van het beschavingsproces meer waarde hechten aan gewaardeerd worden en oppervlakkige uiterlijke nep-verdraagzaamheid, kiest de meerderheid ervoor zich dommer voor te doen dan hij of zij is.
Er zijn natuurlijk ook mensen waar ik ontzettend tegenop kijk, die voor mij een voorbeeld zijn; dit mag je dan weer wel openlijk uiten, zo vrij is de samenleving dan weer wel.

De combinatie van een overgevoelig klimaat voor taalgebruik, het representateren van het minder geliefde standpunt en het verkeren in een nieuwe omgeving maken het voor mij tot een groot gevecht mezelf eens helder uit te spreken over zaken die op school bediscussieerd worden. Ik gun mezelf hierin wel wat tijd, op het HBO kostte het me ook ontzettend veel energie maar ik heb uiteindelijk zelfs een beetje een advocaat van de duivel positie weten te verkrijgen onder medestudenten en docenten, wat erg leuk was. Ik merk nu dat ik deze positie weer een beetje aan het innemen ben alleen is het hier moeilijker omdat het niveau hoger ligt en omdat mensen die mijn tegengestelde mening verkondigen goed zijn in hun taalgebruik en in het argumenteren. Hoe langer ik blijf zwijgen hoe meer ik mij een undercover advocaat van de duivel voel die over een tijdje uit haar voegen zal barsten. Ik hoop dat het mag resulteren in letters en niet in rond vliegende tafels en stoelen of dodelijke slachtoffers.

Mijn mysterie lijkt toch altijd te zijn waarom de mens niet in de spiegel wil kijken. “De wereld is onttoverd”,
ik zou het niet treffender kunnen zeggen dan de klassieke Duitse socioloog Max Weber. Nu leven we alweer in een hele andere tijd, ik denk dat onze doorgevoerde kennisontwikkeling met zijn naakte waarheid een groot deel van de mensheid tegen staat, ik denk dat men bezig is de wereld weer te betoveren door de kop in het zand te steken, heil te zoeken in spiritualiteit en hogere krachten. Waarom zijn er zoveel menselijke mechanismen die we liever niet blootgelegd zien? Behalve in de kunsten daar mag het opeens wel. Alhoewel, zelfs dat is de afgelopen jaren al niet meer zo vanzelfsprekend aangezien ook daar grenzen aan uitlatingen te denken aan theater, cartoons, gedichten enzoverder blijken te zitten. Om nog maar te zwijgen over de groepen die deze begrenzing ter discussie hebben gesteld. Uiteraard zijn het weer eens de religieuzen.

Zou het leven met een nog verder doorgevoerde kennis en bloot legging van hoe de wereld in elkaar zit leger zijn? Ik denk dat dat niet zo hoeft te zijn en dat mensen daar niet bang voor hoeven te zijn. Samenlevingen veranderen zo ontzettend snel dat wanneer we de zaken helder hebben de situatie alweer compleet veranderd lijkt te zijn. Zo absoluut of benauwend kan die waarheid dus helemaal niet zijn.
Mijn angst is juist een wereld die gedreven wordt door angst voor ongemakkelijke feiten, of een wereld gedreven door oppervlakkigheid, zoethouders, opium voor het volk, als een hond die je een bot toewerpt zodat het zich gedeisd houd. Een wereld van mensen zonder sterke binnenkant. Toch moet er meer aan de hand zijn waarom ik de wereld wil “onttoveren”,

Misschien is het apocalyptische destructiviteit misschien enkel gezonde nieuwsgierigheid.

en eindelijk hun mannelijkheid uiten



en moeilijk doen

 

Jarige mensen mogen alleen blijkbaar niet teknofeesten van de politie. Het was kort, geluidloos en bierig,



ja en daar vallen je ogen van dicht.

Vannacht had ik maar vier uur slaap gehad, ik heb mezelf het bed uit geslagen, en ontwaakte pas echt goed toen ik gigantisch hard mijn kop tegen het keukenkastje stootte. Normaal gesproken had ik luidkeels kankerkutkankerkeukenkastje geschreeuwd. Maar ik was te moe en comatisch om ook maar iets uit te kramen. Ik dacht enkel: pijn wees welkom.
Op het station direct richting de koffie. Nergens in de trein zitplaatsen dus ik ging op de trap zitten. Er kwam een opvallend meisje de trein in en ik keek even, op een of andere manier dacht ik zeker te weten dat ze een leuk persoon is, soms heb je dat met mensen. Ze kwam één traptrede voor mij zitten. Ik wilde wel graag een praatje maken maar ik was in een uiterste vreemde stemming (de afgelopen weken zijn sowiso erg surrealistisch) dus ik staarde in de leegte. Ze had ook koffie bij zich en haalde een heel pakket koffieattributen zoals melkbakjes en een kilo suikerzakjes uit haar zak. Het leek alsof ze aan een hele operatie zou gaan beginnen, haar manier van bewegen was herkenbaar; ongemakkelijk gecontroleerd noem ik het. Ik zag het derde zakje suiker in haar koffie verdwijnen, moest lachen en vroeg haar:

"Weet je zeker dat je wel genoeg suiker in je koffie doet?"

Ze antwoordde niet meteen en ik kon haar reactie niet plaatsen maar na een aantal seconden stak ze lachend vier vingers op en zei "vier". We wisselden nog drie zinnen uit over koffie, handjes suiker en goed wakker worden waarna we weer wegdoken in onze eigen wereld.

Op school aangekomen gingen we bij de werkgroep sociologische theorie luisteren naar de eerste presentatie. Na de presentatie werden twee stellingen besproken waardoor een interessante discussie werd ontfrutseld over onder meer globalisering en ongelijke verdeling van rijkdommen. Aan het discussieniveau is te merken dat je op een universiteit zit, ik kan me niet herinneringen dat dergelijke inhoudelijke discussies met goede punten regelmatig bij mijn lessen op het HBO voorbij zijn gekomen. Een jongen was ervan overtuigt dat de kloof tussen arm en rijk in de wereld niet valt te sturen, dat er niet veel aan te doen is, het staat vast. Hij had daar een interessante theorie over, weinig medestanders uiteraard.
Bij het idee dat ik binnenkort zelf ook een presentatie moet houden huiver ik. Dat komt door mijn periodieke gemoedstoestand.
Ik zie werkelijk de meest belachelijke taferelen voor me als ik me inbeeld dat ik voor de klas sta; ik val flauw, kraam wartaal uit, maak mijn misantropie bekend, gooi een tafel uit het raam of loop de klas uit.
Sinds ik ben begonnen met deze opleiding ben ik beland in een abstracte leegte waarbij ik de connectie met de wereld kwijt lijk te zijn; ik laat me leven door het moment en door mijn back-up van aangepast gedrag. Ik loop non stop op mijn reserves en het kost me krankzinnig veel moeite om mezelf eraan te herinneren wat normaal gedrag is en hoe je dat vertoont. Het doet me denken aan een kind dat nog niets geleerd heeft en onaangepast is. Ondertussen lees ik met veel moeite interessante engelstalige boeken over sociologische theorieen. Een passage over een meer filosofische inslag (phenomenology) als het gaat om nadenken over het menselijk handelen trok veel aandacht:

"Within the field of philosophy, the main focus of analyses in phenomenology is the exploration of conscious experience. Researchers in the area ask questions like; How is color experienced, Why can we attribute the color brown to the table? How are our senses of touch and sight aligned so that we believe we are touching and feeling the same table rather than two different ones? What is a sense of self? What does it mean to have a tought? These are the kinds of questions that people never ask themselves in everyday life, and exploring them requiers the phenomenologist to suspend their everyday ways of thinking and devolop new methods of interrogating conscious experience. Parhaps the best known of these techniques is Edmund Husserl's methodology of "bracketing". This involves stripping away the taken-for-granted from our experience of the world. The idea is to parse an experience and to work out what its constituent elements might be so as to reveal a pure perception untained by common sense.

Husseler's intellectual approach, involved taking experience apart and eliminating common sense. Schutz was student of Husseler and argued that much of social life is able to go ahead preciseley because people do not do this. Rather than asking difficult questions, we inhabit a "lebenswelt" made up of the taken-for-granted. We also draw on stocks of common-sense knowledge to get through life. Schutz suggested that typification was central to this activity. This is the way that we group things we experience into classes. He writes: "the outer world is not experienced as an arrangement of individual unique objects, but as "mountains" "trees", "animals", Fellow men". Thanks to this classifying activity we can behave toword them in similar ways, until practical experience dictates that we should modify our generalizing categories.
Such activity obviates the need to treat each object we encounter as puzzling and unique.
Schutz also maintained that our interactions with others are guided by the assumption that, for the most part, they see the world the same way that we do. We assume that they share our common-sense knowledge and experience the phenomenal world in similair ways and that "both of us have selected and interpreted the actually or potentially common objects and their features in an identical manner or at least ... one sufficient for all practical purposes".
Schutz argues that intersubjectivity (mutual understanding) and practical action can be established because of this assumpion. If we relentlessy questioned everything other people said or did, or we went about our lives presuming that other people could not understand us, we could never accomplish anything. Social life become bogged down in a morass of explanations, instructions and crippling uncertainty".

Crippling uncertainty...
galmt in mijn hoofd.
Verlammende onzekerheid. Dat is precies hoe ik mij de afgelopen twee weken heb gevoeld. Niet onzeker over wie ik ben, maar onzeker over hoe ik mezelf ooit in deze maatschappij zou moeten plaatsen zonder een gevoel van gedwongen aanpassing te moeten ervaren. Verder lezende trof ik aan:

Labeling Theory "Studies of mental illness, for example suggest that the "label" of "mentally ill" has been used to control and imprison people who are really against the system or even just unconventional”.

Het is bijna een kinderlijk verlangen om meer ruimte te vragen voor onaangepast gedrag. Dat is ook altijd mijn grootste weerstand tegen de psychiatrie: het aanpraten van disorders en een "beter maak" proces waarin je weer tot een verteerbaar hapklaar mens wordt gemaakt to fit in society. TO CAN BE CONTROLLED. Stel je voor dat anderen zouden moeten rondlopen met het idee dat er mensen rondlopen die niet IN CONTROL zijn. Beangstigend is het niet? Weet je wat beangstigend is; dat de platte massa voor mensen bepaald of zij wel IN CONTROL zijn. De hoofdreden om een psych te bezoeken is natuurlijk altijd dat mensen last ondervinden van hun eigen gedrag. Maar waarom ondervinden ze die last? Dat hangt ook weer heel erg samen met wat niet is toegestaan in deze maatschappij en wat bestempeld wordt als "ziek" en "ongezond" gedrag. Gedrag dat niet door de samenleving wordt toegestaan omdat het beangstigend, contra-productief of wat dan ook is. Die grenzen hebben we niet voor niets maar naar mijn mening zijn die grenzen te benauwend. Ik volg al een tijdje het wanstaltige maar o zo vermakelijke Onderweg Naar Morgen. Soaps zijn interessant omdat ze een bepaapde functie dienen in de maatschappij en soms een afspiegeling zijn van actuele maatschappelijke ontwikkelingen. Er is een jongen in de serie die langzaam gek aan het worden is. Wat daar door de omgeving als "zorgwekkend gedrag" wordt bestempeld is echt een lachertje. Volgens de maatstaven van Onderweg naar Morgen zou iedereen die af en toe zijn stem verheft en zich opwind over de mensheid gestoord zijn. Een soap is uitvergroot maar als het hierom gaat denk ik niet dat het uitvergroot is maar ook zo gaat in onze maatschappij, hiertoe heb ik persoonlijke ervaringen en ervaringen van anderen aangehoord. 
Mijn HBO scriptie kwam voort uit dit benauwende klimaat. Eigenlijk ging het mij er voornamelijk om, om aandacht te vragen voor een maatschappij waarin ruimte is voor het kleine, het afwijkende en het individuele. Mijn eindcijfer voor de scriptie was een acht, iets wat mij ontzettend gerust stelt omdat ik blijkbaar wel in staat ben om vanuit een persoonlijke invalshoek een link te leggen naar maatschappelijke ontwikkelingen, met hulp van anderen. Dat zou ik vaker willen bereiken. Ik heb het idee (onder andere door het lezen van actuele artikelen en een gesprek hierover) dat het een kenmerk van deze moderne tijd is dat alles gebaseerd is op:

Het klaarstomen van mensen voor deze maatschappij, voor de arbeidsmarkt, voor het moderne en snelle leven.

Het systeem staat vast en onderwijs, opvoeding en vrije tijds indelingen leren ons om in dat systeem te passen. Steek je met je kop boven het maaiveld uit of vertoon je ongeconformeerd gedrag dan zul heel sterk in je schoenen moeten staan om niet compleet verdwaald te raken. Flitste net bijvoorbeeld nog een krantenkop voorbij "Topambtenaren zijn managers zonder inhoud". Het lijkt dat wanneer dit in extreme mate voortzet, dat best wel eens heel beperkend zou kunnen zijn voor het geestelijke klimaat en het "out of the box" denken. Misschien worden we op deze manier wel een grote eenheidsworst en weten bepaalde generaties straks niet beter omdat ze nooit anders gekend hebben. Omdat ze niet nadenken over de wereld, niet discussieren over eindeloze onwerpen met hun ouders, niet geinteresseerd zijn, onverschillig zijn en niemand hen er ooit op heeft gewezen dat je je geest kunt openzetten. Omdat ze zijn opgegroeit in een wereld waar het makkelijker is om geen inhoud of in ieder geval een niet al te heftige inhoud te hebben.

Ik ben in het verleden en ook recentelijk nog omringd geweest door ongeconformeerde, kritische en individualistische mensen (ik heb het hier niet over bekrompen kraak anarchie mongolen), een aantal van deze mensen om mij heen stelde me teleur.
Ik dacht bij hen aan het juiste adres te zijn met mijn persoonlijkheid en de onaangepastheid die ik op sommige vlakken bezit. Achteraf bleek er een inschattingsfout gemaakt te zijn. O wat is die Siri toch een lekker onaangepast en kritisch wezen, uitermate interessant. Maar als ze haar grote mond open zet en je persoonlijk aanvalt dan vluchten we toch maar, de tranen werden hem iets teveel. Onaangepastheid leuk, maar niet als ze mij ermee tot last is en ik me onzeker moet gaan voelen.

De vraag is niet of je wel genoeg suiker in je koffie doet, de vraag is of je wel genoeg voorgeprogammeerd bent om mee kunnen te waaien met deze overhaaste oppervlakkige maatschappij. Maar zoiets vraag je niet aan een leuk meisje.