Mijn extroverte uitspattingen. - June 23rd, 2004

Gisteren bij Andries geweest, hij heeft aardige ouders en een lieve broer. En een computer met windows XP (a). Bij Andries heb ik dus mijn iPod gereanimeerd, vol gegoten met muziek en hem een naam gegeven.

Op de terugreis in de trein natuurlijk mijn iPod ontmaagd, met Placebo - Evil Dildo. De terugreis was fantastisch, wat een geluid, wat een gevoel. Als vanzelf ging ik mee tappen met mijn voet op de maat van de muziek en zat ik zachtjes te zingen. Voor ik het wist zat ik op Barendrecht en moest ik uitstappen. Buiten aangekomen, toen de mensen wat uitgewaaierd waren, begon ik keihard mee te zingen. Het begon zachtjes te regenen en ik kreeg tintelingen over mijn hele lichaam. De kippevel kwam op en mijn hoofd werd licht, ik begon harder te zingen. Af en toe keek er iemand heel raar naar me, maar dat deed er niet toe. Ik voelde me zo goed gewoon. Heerlijk.

En vandaag, in de bus, zat ik weer mee te tappen met de maat van de muziek. En weer kreeg ik kippevel. Heerlijk.

.. ik hier neertypte wat ik vandaag de dag meegemaakt had.

De busreis naar school was Leuk, ik heb de hele weg genoten van mijn muziek. Op school aangekomen heb ik een toets Informatica gemaakt waar ik een 8.2 voor gehaald heb (Jáá zeg, als ik daar een slecht cijfer voor gehaald had met al mijn praktijk ervaring dan had ik dus gewoon moeten blijven zitten). Vervolgens weer met de bus terug naar huis, maar niet voor ik 20 minuten op de bus had gewacht. Dit was beide niet erg want ik heb van de storm genoten onder het genot van mijn muziek.

Thuis aangekomen ging de PC aan, nadat er eerst wat mensen over me heen waren gevallen dat ik te weinig aandacht aan ze besteed (nogmaals, sorry, ik doe het écht niet expres), starte ik mijn Ehpod op. En raad eens, mijn Ehpod herkende mijn iPod direct, zonder rompslomp. Vervolgens heb ik een aantal uur muziek overgezet, geordend en opgeslagen op mijn iPod. Ik ben helaas nog niet klaar maar toen kwam mijn zus, die ook perse wilde. Dus ik ben maar weggegaan.

Toen ben ik gaan lezen en gaan eten, vervolgens windje tegen naar de AH om te werken. Ik moest van 19 tot 21, maar door het voetbal mochten we om 20 uur al weg. Ik zat dus langer op mijn fiets om er te komen dan dat ik er gewerkt heb (bijna dan). Maar het liep uit want de vrachtwagen was later. Dus wij liepen met zijn allen om 20:15 nog keihard te lossen, rijd er zo'n patserig dikke Mercedes de losplaats op. Hij parkeert zijn auto vol tussen de vrachtwagen en de magazijndeur. "Of ie effe een karrutje mog lenuh omdat ie aan het verhuizuh was." Het was niet eens een vraag, het was een vriendelijk bevel. De brutaliteit. Het mag van mijn chef en hij rijd z'n wagen weg, wij werken hard door en om 20:30 zijn we klaar.

Nu heb ik wel een probleem bij mijn werk, ik zag net op het rooster dat ik zaterdag opeens (het was er bijgeschreven en toen ik voor het laatst keek stond het er nog niet) moet werken van 16:15 tot 20:15. Dan zou ik dus niet naar de Breda Barst kunnen waar ik met Leuke mensen af heb gesproken. Dus nu kan ik meerdere dingen doen. Of ik doe net of ik het dom ben en ik het niet gezien heb en als ze zaterdag bellen waar ik ben zorg ik dat ik in Breda zit. Of ik bel morgen naar de AH en als Jaldert er is ga ik even langs, en zo niet, dan bespreek ik het vrijdag met hem. Met wat lief kijken, en zeggen dat het er opeens bij geschreven stond en dat ik dus dacht dat ik niet hoefde en dat ik dus al allemaal belangrijke afspraken gemaakt had, vriendelijk te melden dat ik niet kan en dan maar hopen dat hij het daar mee eens is.. Ik denk dat het het laatste wordt.

Maar goed, ik vertelde hoe ik om 20:30 naar huis mocht. Lekker windje mee en die druppeltjes deerde me niet. Ik fietste lekker rustig want ik wist dat mijn moeder "Tuttenclub" (door mijn zusje ook wel smanend (geen idee of dat woord bestaat, maar het klinkt heel leuk):"Kuttenclub" genoemd) had. Een Tuttenclub is een groep vriendinnen die elkaar in het ziekenhuis hebben leren kennen door de geboorte van een kind, dus ze lagen allemaal even lang zwanger en toen werden het vriendinnen, ofzo. Mijn moeder heeft 2 Tuttenclubben, de mijne en die van mijn zusje. Al is de mijne een jaar of 2 geleden stilzwijgend opgeheven. Maar goed, ik kwam dus thuis en de Tuttenclub van mijn zusje zat in de woonkamer. In de ruit van het tuinhuis zag ik ze al helemaal ongeneerd omgedraaid op hun stoel naar me kijken, ik zette mijn fiets dus weg. Ik deed mijn haar een beetje goed in het tuinuis en liep dapper naar binnen. Ik riep hallo, bleef even staan, en vluchte toen naar boven. Naar de PC. Onderweg op de trap hoorde ik ze al zeggen hoe groot ik was geworden, en meer van dat soort praat. Ik snap dat mijn vader besloten had om voetbal te gaan kijken bij zijn vader. Volgens mij zijn ze nu over geschakeld op de witte wijn, ik hoor ze zo giechelen, en later op de avond word het pas echt lachen gieren brullen. Ik zet mijn muziek dan maar wat harder.

Zo, dat was vandaag. Ik ga nu eerst mijn leven wagen door beneden wat te drinken te halen en daarna ga ik mijn iPod verder updaten.