|
|
|
September 13th, 2007
09:09 pm - Мужчыны з Марса, жанчыны з Вэнэры
Прызнацца, часам мяне наведвала забаўная думка, нібыта прырода вырашыла падараваць мне "жаночы" мозг: гуманітарныя навукі даюцца значна лягчэй за дакладныя, кіроўца зь мяне слабаваты, тэма тачак-рыбалак-выпіўкі практычна не цікавіць, а брутальнай мясарубцы кшталту "Дабэрмана" аддаў бы перавагу фільму пра "ах-там-такааая-лібофь!"
А надоечы прачытаў кніжку "мужчыны з Марса, жанчыны з Вэнэры", і стала ясна, што з глуздамі ў мяне парадак (ну, прынамсі, у сэньсе "мужчынскасьці"). То бок, яны афігенна з Марса, з усімі галоўнымі "марсыянскімі" асаблівасьцямі і бзікамі.
Увогуле, кніжка пакінула вельмі станоўчае ўражаньне. Напісаная ў духу павагі да абодвух полаў, дае ўяўленьні пра важныя адрозьненьні эм і жо, улічваць якія ў штодзённай камунікацыі жыцьцёва неабходна, а сам бы нізавошта не здагадаўся. Ні я, ні былыя сяброўкі. Пасьля прачытаньня засталося адчуваньне, што адужаў нешта сапраўды істотнае - шкада толькі, што зараз, а не гады тры таму... Бадай, лепшае, што чытаў на гэтую тэму.
Хаця, канешне, напісаць яе можна было б разоў у пяць ляканічней.
|
March 7th, 2006
05:06 pm - Урывачак з "Сто год самоты" Маркеса. Лацінская Амэрыка, з стагодзьдзе таму.
Как-то незадолго до выборов коррехидор Макондо возвратился из своей очередной поездки, серьезно озабоченный политическим положением в стране. Либералы готовились развязать войну. Поскольку в ту пору Аурелиано имел весьма туманное представление о консерваторах и либералах, тесть простыми словами изложил ему, в чем состоит разница между этими партиями. Либералы, говорил он, — это масоны, скверные люди, они стоят за то, чтобы отправить священников на виселицу, ввести гражданский брак и развод, признать равенство прав законнорожденных и незаконнорожденных детей и, низложив верховное правительство, раздробить страну — объявить ее федерацией. В противоположность им консерваторы — это те, кто получил бразды правления непосредственно от самого Господа Бога, кто ратует за устойчивый общественный порядок и семейную мораль, защищает Христа, основы власти и не хочет допустить, чтобы страна была раскромсана. Из чувства человечности Аурелиано симпатизировал либералам во всем, что касалось прав незаконнорожденных детей, но не мог понять, зачем нужно впадать в крайности и развязывать войну из-за чего-то такого, что нельзя потрогать руками. Ему показалось чрезмерным усердие тестя, затребовавшего на время выборов в лишенных всяких политических страстей городок шесть вооруженных винтовками солдат с сержантом во главе. Солдаты не только прибыли, но обошли все дома и конфисковали охотничьи ружья, мачете и даже кухонные ножи, а затем раздали мужчинам старше двадцати одного года голубые листки с именами кандидатов консерваторов и розовые — с именами кандидатов либералов. В субботу, накануне выборов, дон Аполинар Москоте лично огласил декрет, запрещавший, начиная с полуночи и в течение сорока восьми часов, торговать спиртными напитками и собираться группами числом более трех человек, если это не члены одной семьи. Выборы прошли спокойно. В воскресенье, в восемь часов утра, на площади была установлена деревянная урна под охраной шести солдат. Голосование было совершенно свободным, в чем Аурелиано мог убедиться сам — почти весь день он простоял рядом с тестем, следя, чтобы никто не проголосовал больше одного раза. В четыре часа дня барабанная дробь возвестила о конце голосования, и дон Аполинар Москоте опечатал урну ярлыком со своей подписью. Вечером, сидя за партией в домино с Аурелиано, он приказал сержанту сорвать ярлык и подсчитать голоса. Розовых бумажек было почти столько же, сколько голубых, но сержант оставил только десять розовых и пополнил недостачу голубыми. Потом урну опечатали новым ярлыком, а на следующий день чуть свет отвезли в главный город провинции.
«Либералы начнут войну», — сказал Аурелиано. Дон Аполинар даже не поднял взгляда от своих фишек. «Если ты думаешь, что из-за подмены бюллетеней, то нет, — возразил он. — Ведь немного розовых в урне осталось, чтобы они не смогли жаловаться». Аурелиано уяснил себе все невыгоды положения оппозиции. «Если бы я бы либералом, — заметил он, — я бы начал войну из-за этой истории с бумажками». Тесть поглядел на него поверх очков.
— Ай, Аурелиано, — сказал он, — если бы ты был либералом, ты бы не увидел, как меняют бумажки, будь ты хоть сто раз моим зятем.
Возмущение в городе вызвали не результаты выборов, а отказ солдат вернуть отобранные ножи и охотничьи ружья. Женщины попросили Аурелиано добиться через тестя возвращения хотя бы кухонных ножей. Дон Аполинар Москоте объяснил ему под большим секретом, что солдаты увезли конфискованное оружие как вещественное доказательство подготовки либералов к войне. Цинизм этого заявления встревожил Аурелиано. Он промолчал, но когда однажды вечером Геринельдо Маркес и Магнифико Висбаль, обсуждая в кругу друзей историю с кухонными ножами, спросили, кто он, либерал, или консерватор, Аурелиано не колебался ни минуты.
— Если обязательно надо быть кем-то, то я лучше буду либералом, потому что консерваторы мошенники.
Current Mood: чытаю...
|
November 18th, 2005
04:21 pm
К.
Беручы ў рукі “Окаянные дни” Буніна, трэба адразу вызначыць для сябе, што мы спадзяемся там знайсьці.
Прыемнае чытво? Крый божа, якія там прыемнасьці.
Мастацкую вартасьць? Сам Бунін такой мэты перад сабой, здаецца, ня ставіць, так што калі нават яна і ёсьць, то адно ў якасьці “давеску”.
Глыбокі аналіз прычынаў, чаму здарылася так, а не інакш? Не, аналізу там няма.
Каштоўныя назіраньні сьведкі тых падзеяў? Мусіць, так. Прынамсі, аўтар на гэта спадзяецца і выказвае сьціплую ўпэўненасьць у тым, што “наша «пристрастность» будет ведь очень и очень дорога для будущего историка”.
Значыць, дамовіліся: “Окаянные дни” – гэта перадусім дакумэнт эпохі, назіраньні чалавека, якому давялося жыць у час пераменаў.
Але тады рубам паўстае пытаньне пра адэкватнасьць назіральніка. Назіральнік адэкватны будзе імкнуцца заўважыць усе нюансы таго, што адбываецца, і паспрабуе разабрацца ў прычынах. Назіральнік неадэкватны будзе бачыць падзеі аднабока, “з сваёй званіцы”, і нават тое, што заўважыць, у сваіх нататках перабольшыць і раздуе да сюррэалістычных проста памераў.
Адэкватны Бунін назіральнік ці не? Бяруся сьцьвярджаць, што не. Прынамсі, чытаючы ягоныя апісаньні тагачасных рэаліяў, хочацца ўсклікнуць: “ня веру!” Чаго вартыя хоць бы характарыстыкі суайчыньнікаў, якіх ён шчодра надзяляе імёнамі ўсіх вядомых яму жывёлаў. Не, я зусім не аматар паабараняць народ ад такіх нападак, але тое, што піша Бунін – гэта занадта. Ягонымі апісаньнямі рускага чалавека можна палохаць дзетак на ноч. Хех, а такі народ быў харошы – хадзіў у царкву, верыў у цара ды кланяўся барыну ў ногі, калі дасі яму трыццаць лішніх капеек за працу. І вось раптам стаў беснаватым.
А Бунін мог бы напісаць і інакш – хоць бы як у сваіх “аўтабіяграфічных зацемках”, дзе ён з амаль вясёлай злобай разносіць у пух і прах камарылью нягоднікаў ад літаратуры, абцалаваных новай уладай. У акаянных жа днях злоба Буніна бясьсільная і тупая.
Насамрэч, нам на мяжы дзевяностых таксама выпала жыць у абставінах, вельмі падобных на тыя. Той жа развал краіны, тая ж неразьбярыха з уладай, тая ж гіпэрінфляцыя, тыя ж цяжкасьці пры набыцьці самага неабходнага, тая ж дрэнь у газэтах, той жа разгул злачыннасьці, засільле ліхвяроў і бандытаў, тое ж пачуцьцё неабароненасьці і страх перад будучыняй. Хіба што не было вайны (канкрэтна ў Беларусі). Праўда, не было і ўпэўненасьці, што заўтра яна не пачнецца. “Страшнасьць” нашых часінаў ня так ужо і адставала ад рэвалюцыйных, і людзі часта былі як звар’яцелыя. Толькі ці знойдзецца ў нас столькі чорнай фарбы для апісаньня тае пары, столькі камянёў для свайго народа?
Бунін усё ные і ные па “России, которую мы потеряли», і ўсё спадзяецца, што вось прыйдзе немец (француз, японец – хто там яшчэ?) і навядзе парадак, верне на сваіх штыках тое, што было безнадзейна згублена, пазбавіць барына ад няўгодных яму суайчыньнікаў. Форменнае скоцтва. За гэта яшчэ можна даць Нобэля, толькі як пасьля такога даць яму веры?
Чытаць Буніна, напэўна, можна. Але хіба што ў спалучэньні з такім жа экзальтаваным аўтарам з супрацьлеглага лагеру. Для балансу. Каб у сваіх ацэнках арыентавацца на тое, што атрымаецца пасярэдзіне. Толькі ў гэтым ключы “Окаянные дни” і могуць быць цікавымі.
|
October 31st, 2005
03:09 pm - Іх МРОЯ. Іх N.R.M.
Прачытаў кніжку Віктара Дзятліковіча. Ні на грам не пашкадаваў. Кніжка - супэр!
І гэта пры тым, што да творчасьці Мроі і тым больш НРМ я заўжды ставіўся спакойна. Так што мае рэкамэндацыі - гэта зусім не рэкамэндацыі фаната Лявона і кампаніі.
Страшэнна цікава было чытаць перадусім першыя 10-12 разьдзелаў - пра эпоху, якой я не засьпеў (кніжка-та сапраўды атрымалася пра эпоху, хоць аўтар і піша, што яму "не хацелася ператвараць яе ў падручнік па найноўшае гісторыі"). Думаю, і астатнім беларусам было б цікава яе пачытаць - нешта даведацца, а нешта ўзгадаць і панастальгаваць.
Вопшчэм, вялікі дзякуй аўтару.
|
August 18th, 2005
11:20 pm
А яшчэ мы летам кніжку ўмудрыліся прачытаць. Як крычалася з вокладкі, "культавага й знакавага" аўтара, Ірвіна Ўэлша. Таго самага, па чыім творы "трайнспоцьцінг" зьнялі.
Ну, што я магу сказаць... Лайно. Але адно апавяданьне сапраўды спадабалася. Геніяльная штучка. "Засор у сыстэме". Невялікае, старонкі на тры.
( Вельмі рэкамэндую, калі нехта яшчэ не чытаў )
|
|
|
![[info]](http://p-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
_extraneus_'s journal