pavietra пісала:

Чаму столькі шмат беларусаў ненавідзяць чорнаскурых, геяў, і Амерыку?.. (...)Я яшчэ магу зразумець тых, хто ў вялікіх гарадах жыве - там чорныя могуць на самой справе нэрвы папсаваць.. Але што дрэннага яны зрабілі тым, хто жыве ў Беларусі?? Тое самае і геі - ну каго яны чапаюць?.. Жывуць сабе, самі між сабой тусуюцца. Нікому дрэнна ня робяць. Нават наадварот, адны з самых міралюбівых людзей якіх я толькі бачыла.. Тады чаму??

Калі б я быў мільярдэрам, альбо дзе шукаць ворагаў

Калі б я быў мільярдэрам у якой-небудзь Эўропе, я б быў сапраўдным сынам бацькаўшчыны. Я б быў вялікім мецэнатам, я б патрымліваў культуру і мастацтва, спрыяў бы ўсебаковаму разьвіцьцю сваёй Радзімы, дапамагаў бы ейнаму кіраўніцтву ў вырашэньні сацыяльных праблемаў...

А вось фігу вам! – нічога падобнага я б не рабіў!

Я б быў разумнейшым:  усе мае памкненьні былі б скіраваныя на тое, каб захаваць і памножыць свой капітал. Дзеля гэтае справы я б увогуле зь лёгкім сэрцам ішоў бы па трупах.

Перш за ўсё, як чалавек разумны, я б паклапаціўся пра тое, каб у адным кошыку не ляжалі ўсе яйкі. Вялікую частку капіталу я б вывез з сваёй краіны у некалькі іншых – там мой капітал хоць і ня будзе працаваць на радзіму (якую яшчэ “радзіму”, дарэчы?), але будзе ў большай бясьпецы. Зьвязваць усю сваю справу, увесь капітал, усё жыцьцё сваё з адной краінай – найвялікшае глупства. Трэба думаць шырэй. Думаць глябальна.

Потым, варта было б паклапаціцца пра моцнае лобі ў заканадаўчых органах дзяржаваў, дзе я маю свой бізнэс. Спансаваць сваіх “шасьцёрак” у нацыянальных парлямэнтах, усяляк праводзіць туды купленых кандыдатаў, палітычна й фізычна зьнішчаць тых, каго купіць немагчыма.  І калі мая вага ў заканадаўчым органе стане дастатковай, можна брацца за справу ўсур’ёз.

Памятаючы пра тое, што прыбыткі тым большыя, чым меншыя выдаткі, я б усяляк імкнуўся спрычыніцца да таго, каб стварыць заканадаўчую базу для скарачэньня апошніх, прынамсі для буйнога бізнэсу (дзеля гэтага можна аб’яднацца зь іншымі “акуламі”, якія маюць падобныя інтарэсы). Першае і галоўнае – пралабіраваць памяншэньне ставак падаткаў. У краіны, канешне, могуць узьнікнуць пэўныя праблемы зь бюджэтам, бо асноўная крыніца ягонай даходнай часткі – менавіта падаткі. Але калі купленыя мною СМІ будуць пераканальна даводзіць, што раздутая “сацыялка” – гэта зло, якое стымулюе дармаедзкія інстынкты сярод насельніцтва,  што не бывае так, каб у краіне багацелі толькі багатыя, што інтарэсы буйнога бізнэсу супадаюць зь інтарэсамі народа, то ўсё ціп-топ.

Цяпер варта паклапаціцца пра тое, каб максымальна скараціць выдаткі на аплату працы сваіх работнікаў. Тут трэба мець нестандартнае мысьленьне і “глядзець у корань”. Недастаткова проста па-жлобску мала плаціць, бо ў мяне тады ніхто не захоча працаваць. А гэта нехарашо. Але ня варта адчайвацца: калі на мяне ня хоча батрачыць гэты народ, я ж проста магу замяніць яго іншым!

У прынцыпе, мне, эўрапейскаму мільярдэру, гэта няцяжка: стварыць попыт на танную працоўную сілу з Азыі, Афрыкі ці іншых бедных рэгіёнаў, і ўсемагутная рука Рынку ўсё даробіць сама. Адзіная праблема – нацыянальны ўрад. Ён можа заўпарціцца і ня даць грамадзянства абы-каму. Але й гэта не канец: па-першае, законы можна абыходзіць і карыстацца працай нелегалаў, а па-другое, для пачатку можна задаволіцца й “кампрамісным” рашэньнем увесьці пэўную квоту на колькасьць імігрантаў.

Квота – харошая штука. Харошая тым, што ейны памер можа зьмяняцца ў залежнасьці ад дэмаграфічных абставінаў. Чым меншая ў маёй краіне нараджальнасьць, чым хутчэйшымі тэмпамі вымірае тытульная нацыя, тым квота на імігрантаў большая , а значыць, тым болей я зэканомлю на аплаце працы.

Значыць, мая задача зводзіцца да таго, каб стымуляваць выміраньне свайго народу. Ці магу я, эўрапейскі мільярдэр, паскорыць гэты працэс? У прынцыпе, маючы рэсурсы і СМІ – так. Але мне ўсё ж патрэбная дапамога. У выглядзе асобных арганізацыяў “трэцяга сэктару”. Фэмінісцкіх, антырасісцкіх, выступаючых за пашырэньне правоў сэксуальных меншасьцяў... І нават антыкапіталістычных! Пры ўмове, канешне, што яны акрамя тупых “эканамічных” лёзунгаў будуць прапаведваць ўсясьветную любоў “розных-роўных” і скасаваньне ўсіх межаў паміж народамі. Асаблівым шыкам будзе, калі я даб’юся, як у многіх эўрапейскіх краінах, права вялікую частку сваіх падаткаў плаціць не ў бюджэт, а непасрэдна асобным “NР”O (“non-profit” organization, калі хто ня ведае). На мой выбар, канешне. Такім чынам я змагу ціха-мірна, і пры гэтым эфэктыўна зьнішчаць свой народ, існаваньне якога эканамічна нямэтазгоднае, за дзяржаўныя ж грошы (а сам народ, адурманены маімі СМІ, яшчэ й філянтропам мяне лічыць за гэта будзе!). І вось што я маю дзеля гэтага рабіць:

1) Прагандаваць праз СМІ, кіно й літаратуру такі лад жыцьця, пры якім людзі цэняць абсалютную, як ім здаецца, асабістую свабоду, кар’еру, посьпех і не жадаюць заводзіць дзяцей (прынамсі, больш за аднаго-двух). Урад пад ціскам сьвядомай часткі грамадзтва можа нават уводзіць беспрэцэндэнтныя меры, скіраваныя на падвышэньне нараджальнасьці (як зараз у Францыі), але калі чалавек ня хоча дзяцей, то хоць золатам яго асыпай – ён іх не завядзе.

2) Усяляк спрыяць росквіту фэмінісцкага руху. Калі жанчына будзе актыўна ўключацца ў грамадзкую вытворчасьць і палітычнае жыцьцё краіны, прычым на самых важных ролях, у яе проста не застанецца часу на ўсё астатняе. Апошні прыклад – бязьдзетная Ангела Мэркель, будучы канцлер Нямеччыны. А калі жанчына не дабіваецца такіх посьпехаў, няхай ёй укажаць на прычыну ейных няшчасьцяў – зарваўшыхся мужыкоў –  і гэта будзе вэрі гуд.

3) Фэмінісцкія рухі файныя яшчэ й тым, што яны катэгарычна выступаюць супраць адмены дазволу на забойства дзяцей у матчыным улоньні. Я буду ўсяляк іх у гэтым падтрымліваць. А праціўнікаў спаронаў праз свае СМІ буду выстаўляць адмарожанымі радыкаламі-фундамэнталістамі, чыя маральнасьць – заўжды з прыстаўкай “псэўда-”.

4) Я, акі сапраўдны філянтроп, буду аддаваць зэканомленыя на падатках грошы на прапаганду талеранцыі і цярпімасьці ў грамадзтве, і перш за ўсё – да прадстаўнікоў сэксуальных меншасьцяў. Усе павінны адчуваць, што быць геем ці лезьбі – гэта ня толькі “нармальна”, але і крууута! Галоўнае, што мусульманскія імігранты маюць надзейную прышчэпку і ад фэмінізму, і ад гомасэксуалізму, і ад бязьдзетнасьці – іхныя сем’і гэтыя ініцыятывы не закрануць.

5) Каб эўрапейскае грамадзтва ня дужа напружвалася з нагоды ўсё ўзрастаючай долі імігрантаў, я буду ўсяляк падтрымліваць антырасісцкія рухі, каб тыя змагаліся з нэафашысцкімі. Тым больш што справа гэтая шляхетная й пачэсная. Заадно няхай змагаюцца і з здаровым сэнсам.

6) І, нарэшце, я ўсяляк буду адцягваць увагу грамадзкасьці ад усё ўзрастаючых праблемаў. І што найбольш шэдэўральна – рабіць гэта цяпер давядзецца нават ня мне, а дзяржаўнаму кіраўніцтву, на якім у людзкіх вачох ляжыць адказнасьць за сытуацыю ў краіне. Няхай яно шукае і знаходзіць для народа ворагаў у выглядзе іншых дзяржаваў ці народаў, няхай валяць усё на жыдоў, масонаў, тэрарыстаў, ісламскіх фундамэнталістаў, няхай зацявае войны й канфлікты – я буду толькі падлічваць прыбыткі, пасьмейвацца ды паціраць далонькі. У мяне ўсё схоплена.

( яшчэ ніколі ў маіх допісах не было столькі гуманізму )
Current Mood: баявы