Пахавалі супрацоўніка нашай службы. Усяго 60 год, тры месяцы як на пенсію выйшаў - і вось. Рак. Ніколі ня бачыў, каб людзі таялі так хутка: літаральна за некалькі месяцаў ён згубіў палову вагі і жахліва састарэў - у труне выглядаў старажытнейшым за сваю 80-ці зь лішнім -гадовую маці...

Мне падабаўся Міхалыч. Менавіта зь ім паладзіў лепей за ўсіх, як паступіў на працу. Падобныя стаўленьні да жыцьця, падобныя манэры і пачуцьці гумару, якія "накладаліся" адно на адное, "рэзаніравалі" і атрымлівалася узаемна прыкольна.

Але калі для мяне лёгкі цынізм - збольшага "прадмет раскошы", то для Міхалыча ён быў сапраўды выратавальным колам. Выслоўе Фаіны Ранэўскай: жизнь - затянувшийся прыжок из пизды в могилу - да яго адносіцца болей, чым да каго-небудзь. Гады запалярных лагераў за чужое злачынства. Падарванае здароўе. Прымус з боку браціка (цяперашняга начальніка нашай станцыі) зьмяніць прозьвішча, каб не псаваць таму кар'еру. Чацьвёра сыноў-мудакоў, нахлебнікаў і прапойцаў. Мала хто пры такім лёсе застанецца харошым і прыемным, а Міхалыч застаўся.

На цырымоніі злавіў сябе на думцы, што не хацеў бы быць пахаваным паводле хрысьціянскага абраду. Мне б лепей пасавала крэмацыя і прах, распылены над невельска-расонскай бацькаўшчынай. Альбо пасаджанае прама над пахаваньнем дрэва, для чыіх каранеў мой труп стаў бы выдатным угнаеньнем. Неяк вось так.