Прызнацца, часам мяне наведвала забаўная думка, нібыта прырода вырашыла падараваць мне "жаночы" мозг: гуманітарныя навукі даюцца значна лягчэй за дакладныя, кіроўца зь мяне слабаваты, тэма тачак-рыбалак-выпіўкі практычна не цікавіць, а брутальнай мясарубцы кшталту "Дабэрмана" аддаў бы перавагу фільму пра "ах-там-такааая-лібофь!"

А надоечы прачытаў кніжку "мужчыны з Марса, жанчыны з Вэнэры", і стала ясна, што з глуздамі ў мяне парадак (ну, прынамсі, у сэньсе "мужчынскасьці"). То бок, яны афігенна з Марса, з усімі галоўнымі "марсыянскімі" асаблівасьцямі і бзікамі.

Увогуле, кніжка пакінула вельмі станоўчае ўражаньне. Напісаная ў духу павагі да абодвух полаў, дае ўяўленьні пра важныя адрозьненьні эм і жо, улічваць якія ў штодзённай камунікацыі жыцьцёва неабходна, а сам бы нізавошта не здагадаўся. Ні я, ні былыя сяброўкі. Пасьля прачытаньня засталося адчуваньне, што адужаў нешта сапраўды істотнае - шкада толькі, што зараз, а не гады тры таму... Бадай, лепшае, што чытаў на гэтую тэму.

Хаця, канешне, напісаць яе можна было б разоў у пяць ляканічней.