| Сяргей Корсак ( @ 2006-06-01 01:22:00 |
| Entry tags: | галоўнае, мудакі |
Пару банальнасьцяў пра фэмінізм (мо таксама каму-небудзь прысьвяціць?).
Вось што: фэмінізмам мы будзем называць ня рух за раўнапраўе жанчынаў. Усё ж з часоў барацьбы суфражыстак шмат вады ўцякло, і сьвет з тае пары моцна зьмяніўся да лепшага.
Фэмінізмам будзем назвываць інтэлектуальнае вычварэньне, разнавіднасьць сэксізму - тую пячору, куды зашываюца цёткі, па розных прычынах адчуваючых крыўду, злобу ці пагарду да мужчынскага племені. Як і любое вычварэньне, фэмінізм - сьведчаньне таго, што нешта ў жыцьці чалавека пайшло ня так.
Што ня так з фэміністкамі?
Зь некаторымі - усё так. Іх, штопраўда, адзінкі - гэта тыя, хто на фэмінізме робіць бізнэс.
Ёсьць тып фэміністак-дурачак, якія проста дзесьці пачулі слова "фэмінізм" і запісалі сабе на "вінт" (хаця па аб'ёме гэта хутчэй дыскетка). У іхных мілых недаразьвітых галоўках яшчэ можа зьмясьціцца "ваапшчэ-та я фэміністка", але на разуменьне сутнасьці нейкіх зьяваў ці ідэяў іх ужо не хапае - даволі і таго, што (звычайна) яны нейкім BIOSам разумеюць мужчынаў і ўмеюць зь імі адэкватна паводзіцца. Увогуле яны забаўныя і зусім нястрашныя, усур'ёз іхныя дурыкі ўспрымаць ня трэба - яны і формы клінічнай ня прымуць, і пройдуць зь цягам часу. Бо мужчыны ўсё адно іх любяць.
Не такі іншы тып фэміністак. Тып пакрыўджаных на мужчынаў баб. Ідэя "ўсе мужыкі - казлы!" белай ніткай праходзіць празь іхную сьвядомасьць. Уласна, яны нічым, акрамя полу, не адрозьніваюцца ад мудакоў з мужчынскага лягеру, якія любяць зьвягнуць, што "ўсе бабы" нібыта "блядзі" ці "дуры". Ну не шанцуе ім з супрацьлеглым полам, хоць тапіся!
А праўда адна: уся гэтая публіка - зборышча гробаных няўдачнікаў (няўдачнікам быць яшчэ ня сорамна), якія прычыны сваіх няўдачаў шукаюць не ў сабе, а ў іншых.
Калі такая "фэміністка" аблічае мужчынаў (усіх скопам ці асобнымі шырокімі катэгорыямі) - трэба заўжды усьведамляць, што сваёй нянавісьцю яна "помсьціць" абсалютна канкрэтнаму чалавеку, і за любымі агульнымі фразамі хаваецца банальная, тупая бабская крыўда.
Таму, калі стрэнеце такую прыпыленаю дуроху - нагадайце ёй, што злоба, пагарда і нянавісьць - штукі абаюдавострыя. І пашкадуйце яе. Умаляю, пашкадуйце, бо ў мяне штосьці не атрымліваецца.
Фэмінізмам будзем назвываць інтэлектуальнае вычварэньне, разнавіднасьць сэксізму - тую пячору, куды зашываюца цёткі, па розных прычынах адчуваючых крыўду, злобу ці пагарду да мужчынскага племені. Як і любое вычварэньне, фэмінізм - сьведчаньне таго, што нешта ў жыцьці чалавека пайшло ня так.
Што ня так з фэміністкамі?
Зь некаторымі - усё так. Іх, штопраўда, адзінкі - гэта тыя, хто на фэмінізме робіць бізнэс.
Ёсьць тып фэміністак-дурачак, якія проста дзесьці пачулі слова "фэмінізм" і запісалі сабе на "вінт" (хаця па аб'ёме гэта хутчэй дыскетка). У іхных мілых недаразьвітых галоўках яшчэ можа зьмясьціцца "ваапшчэ-та я фэміністка", але на разуменьне сутнасьці нейкіх зьяваў ці ідэяў іх ужо не хапае - даволі і таго, што (звычайна) яны нейкім BIOSам разумеюць мужчынаў і ўмеюць зь імі адэкватна паводзіцца. Увогуле яны забаўныя і зусім нястрашныя, усур'ёз іхныя дурыкі ўспрымаць ня трэба - яны і формы клінічнай ня прымуць, і пройдуць зь цягам часу. Бо мужчыны ўсё адно іх любяць.
Не такі іншы тып фэміністак. Тып пакрыўджаных на мужчынаў баб. Ідэя "ўсе мужыкі - казлы!" белай ніткай праходзіць празь іхную сьвядомасьць. Уласна, яны нічым, акрамя полу, не адрозьніваюцца ад мудакоў з мужчынскага лягеру, якія любяць зьвягнуць, што "ўсе бабы" нібыта "блядзі" ці "дуры". Ну не шанцуе ім з супрацьлеглым полам, хоць тапіся!
А праўда адна: уся гэтая публіка - зборышча гробаных няўдачнікаў (няўдачнікам быць яшчэ ня сорамна), якія прычыны сваіх няўдачаў шукаюць не ў сабе, а ў іншых.
Калі такая "фэміністка" аблічае мужчынаў (усіх скопам ці асобнымі шырокімі катэгорыямі) - трэба заўжды усьведамляць, што сваёй нянавісьцю яна "помсьціць" абсалютна канкрэтнаму чалавеку, і за любымі агульнымі фразамі хаваецца банальная, тупая бабская крыўда.
Таму, калі стрэнеце такую прыпыленаю дуроху - нагадайце ёй, што злоба, пагарда і нянавісьць - штукі абаюдавострыя. І пашкадуйце яе. Умаляю, пашкадуйце, бо ў мяне штосьці не атрымліваецца.