ЯR

Я зноў вырашыў пісаць ЖЖ. Засталося праверыць ці надоўга.

Чаму не пісаў…

Большасць, што змяшчаецца ў журнал – позерства. Гэта не ёсць рэальны я, а так – часткова упрыгожаныя рысы, часткова ўсярэдненыя. Усё (?), што праўда, не трапляе (а ці можа яна хоць трапляць J).

А я не люблю позерства. Але хацеў бы навучыцца рэальна выяўляць свае ідэі і станы. Лічу, гэта часткай майго шляху. Калі зноў адчую штучнасць, пісаць перастану…

 Фармат: няхай гэта будуць нейкія такія думкі ўслых.

ЛОГОС (от греч. logos) – первоначально – слово, речь, язык; позже, в переносном смысле – мысль, понятие, разум, смысл, мировой закон; у Гераклита и стоиков – мировой разум, идентичный с безличной, возвышающейся даже над богами закономерностью Вселенной, с судьбой (греч. heimarmene). Иногда, уже у стоиков, логос понимается как личность, как Бог. У Филона, неоплатоников и гностиков греч. идея логоса сливается с представлением о Боге в Ветхом завете; отныне логос является как вечно свойственная Богу сила разума, слово и вечная мысль Бога, которая в качестве логоса создала мир и которая пронизывает его и связывает; он является как перворожденный сын Бога, как др. Бог, посредник между Богом и человеком (мистика логоса). В христианстве (уже у Иоанна, но по-настоящему отчетливо только у отцов церкви) логос становится обретшим плоть словом Бога, «сыном» Бога, который пришел на землю как исторический Христос. Свое окончательное место в христианстве этот логос занял только в результате установления его в качестве второго лица в догмате о триединстве (троица).

Раптоўна ў галаву залятаюць мухі выдатных выразаў.

Гэтак сама, як бязвольна ўсплываюць вобразы часу. Яны прымуаюць мяне ўздрыгваць, і я, каб пахутчэй пазбавіцца жаху, вымаўляю самую першую фразу, што ліхаманкава ўзнікае. Часцяком яна пачынаецца з словаў “а потым яны…” , “яна павесілася…”. Прамаўляю хутка, неразборліва і дрыжу. І яны, мае дахазрывальныя мроі, часова выбачаюць мяне і адлятаюць, каб пазней вярнуцца, калі я буду найменш падрыхтаваны, сярод зубатага люду сваім зубатым ротам. Але яны, здаецца, прызвычаіліся да таго, што я магу часам нешта прамармытаць, зрабіць хуткі рэзкі рух…

Я рыхтаваўся да Псіхалогіі, безумоўна, бязсэнсу, бо здаў бы нават без чытання. Але там радкі апавясцілі мяне, урачыста (яны так заўсёды робяць), што нічога, хлопча, ты не зменіш, і занесены ты ўжо ў картатэкі іх псіхічных каляровых узрушанняў і праблем.

Для мяне не навіна.

Бывае, я шліфую і выдумляю выдатны, як на мяне, выраз. А ён чамусь смярдзіць. Але толькі потым, пазней, праз кілаграмы думак.

Пазней яны ўсе будуць смярдзець, таму што пачынаюць гніць і раскладацца акурат з моманту вымаўлення ці пакідання формай літарак.

Я такі не адзін.

Я час ад часу таксама (як і іншыя белыя людзі) разгортваю кнігі. І заціскаю нос, і заплюшчваю вочы. Усё рэжа, рэжа ўсё. Там адно гніллё на гнілі. Разпаўзаецца пад пальцамі і валіцца з старонак на падлогу даўжэзнымі касмыкамі зблытаных радкоў. (Не называйце гэта словам “смерць” і не кажыце, што яны згубілі годнасць, калі ласка. У хваробе мача, бывае, мае колер крыві, але …)

Аўтары, час раскідаць камяні скончаны, ідзіце іх збіраць.

Я згодны з вамі згандлявацца і з’есці ўсё за вас, але не ў вашых руках маё золата.

— Вот тебе, Левушка, наглядный пример, какая разница между тем, что

      кажется людям видимой справедливостью, и тем, что на самом деле идет по

      истинным законам целесо образности. Чтобы получить такую цепочку , тысячи

      людей затрачивают годы жизни. Иногда они всю жизнь добиваются победы над

      собой в каких-то качествах, мешающих им двинуться дальше, трудятся, ищут,

      падают, борются — нако нец достигают, как кажется им и их окружающим. А на

      са мом деле перед истинными законами жизни стоят на месте. Ты, мальчик,

      ничем — по законам внешней справедливос ти — не заслужил того счастья,

      которое льется на тебя, как из рога изобилия. Ты и сам не раз за это

      время, окруженный высшим счастьем, считал себя одиноким и несчастным, —

      лас ково говорил И.

Сон – гэта мая дзённая асалода, бескантрольны astral sleep…

Але прачынаюся я заўжды чалавекам непаўнавартасным, частка функцый маёй галавы адмаўляе і адтаргняе сябе…

Кажуць, алавек у хваробе мае галюцынацыі, а я галюцыную штопрачынання.

Калі прачынаешся і не ведаш, дзе рэальнасць, а дзе мроі, становіцца ніякавата.

Але разам з тым заўсёды існуе асалода адпусціць свае бар’еры і стаць псіхам…

Быў адзін перыяд у маім жыцці, калі зрок мой быў падзелены на дзве часткі (без удзелу волі). Большую частку, па цэнтры займаў квадрат, па ягоных баках, на перыферыі зроку ўсё было як звычайна. А вось сам квадрат… Праз яго я бачыў свет чорна-белым і ў часавай перспектыве: паўставала і цяперашняе і будучае. Я глядзеў на чалавека і бачыў яго маладым, разам з тым праз скуру свяцілася старасць, і раптам я пераставаў нават бачыць ягоную свежасць, адно паўставала смерць за плячыма, і ўсё не мела міласэрнасці.

Я бачыў будынкі парахнёй…

Мне надакучыла гэта, я стаміўся бачыць на кожнай сякеры кроў пальцаў пры промаху, за кожнай ямінай метрам наперад выбітыя зубы падзення, як кожны крок пляжыць і выціскае мяса, косць, лімфу, кроў…

Я пазбавіўся гэтага воляй. Але ці значыць гэта, што яно было прынесена воляй?

На заканамернае дзіва сённяшні прыезд у горад не быў трапным ударам па макаўцы, адно трохі па вушах лінейкай палізалі. Хто/што? Ну безумоўна бля-людзі рабоча-пралетарскай зоны бабруруйска-безжыдоўскага р-на, уласна самога Бабруйска-Безжыдоўска і МЭЭЭнска.

Ну якія яны надзіва чулыя і спагадлівыя!

 Ну як прыемна ўзірацца ў гэныя прыязныя рожы жыхароў падзямелля.

 Вось, вось і вось уваходзяць яны, зважаючы на мяне цэнтральнага. Яны, голеныя і лысенькія, вастраканцаботыя і штанапаласатыя, - скураныя і не курткі для рэкламы Ямаха, Хонда і гэ дэ, кепкі-паласаткі, шапкі знака NY.

Але што казаць пра іх вышэйзгаданых сталічных і не?

Што пра іх казаць, калі сёння я з гэтай самай галавой убачыў будучае начыненне Бабруйска-Безжыдоўска!

Хутка я сваімі рукамі напішу яго Бабруйскам-Малдаванскам або Бабруйскам-Прыднястроўскам (палітычная сітуацыя падкажа, абы толькі вусы не ўшчыкнуліся).

Люди добрые помогите (…) беженцы из Молдовы (…) кто сколько может…

Ах ты смугляначка, а я і не ведаў, што там дагэтуль канфлікт.

Усе пад RITHM OF LIFE прагнуць жыць лепей.

І ўсё ж такі з кожным годам я вызваляюся ад упэўненасці, што Бабруйск-Безжыдоўск гэта толькі вакзал…