?

Log in

No account? Create an account

Online verhuizing

Feb. 20th, 2016 | 06:34 pm

http://www.siribeerends.nl

| Leave a comment | Share

Writers block candy

Jan. 13th, 2016 | 11:22 am

| Leave a comment | Share

Aafke Romeijn

Jun. 14th, 2015 | 08:23 pm

Gisteren was ik op een verjaardag waar de jarige een huiskamerconcert van Aafke Romeijn kado kreeg. Loved it!



Ik ben het zwaard boven je hoofd
Ik ben alles wat je jezelf ooit hebt beloofd
Ik ben het stemmetje dat fluistert "Dit is niet wie je bent"
Ik ben de enige waarheid die je ooit hebt gekend
Ik ben de eerste de laatste adem in en uit tegelijk
Ik ben altijd precies daar waar je eventjes niet kijkt
Ik ben de een en de ander, binnen en buitenstaander
Ik ken geen grenzen, geen douane geen gebaande paden
Jij bent mijn hondenvoer grote brokken weinig smaak
Ik kauw al jaren onverstoorbaar
Blijf maar slikken en braken
Maar zolang jij het bent herkauw ik mijn kots keer op keer
Want verteren zal het nooit
Een brok oud zeer
Ik ben de herder wiens baasje zegt: "Dat doet die anders nooit"
Ik ben de wagen met wiens remleidingen ‘snachts is geklooid
Je zult me nooit hoor blaffen, piepen en remmen zijn mij vreemd
Maar ik bijt tot ik bloed proef in je beste been
En wat belooft dat voor de toekomst wat belooft dat voor de toekomst
Ik pak alles wat me toekomt
Dus ook jou
Jij bent mijn Tsjernobyl ooit van woede geëxplodeerd
Hebben uit voorzorg het hele land geëvacueerd
Maar zelfs na 25 jaren een betonnen sarcofaag
Teert de kanker er weer in tot op de dag van vandaag
Ik ben een nagel aan je doodskist
De spijker op zijn kop
Je bent een fucking Opel Astra
Met je burgerlijke kop
En als je perse wil haten op een goddelijk lijf
Als dat het is prima nou dan haat je hier toch op
En wat belooft dat voor de toekomst wat belooft dat voor de toekomst
Ik pak alles wat me toekomt
Dus ook jou
En wat belooft dat voor de toekomst wat belooft dat voor de toekomst
Ik pak alles wat me toekomt
Dus ook jou
Een kalasjnikov confronteert zijn wapen niet voor niks
Nee de reden voor dat geintje dat zijn jij en ik
Je kunt veel van me zeggen
Maar ik houd me aan mijn woord
Geen liedje zonder dreiging
En geen album zonder moord

| Leave a comment ( 4 ) | Share

Samenlevingkje spelen

Jun. 9th, 2015 | 04:58 pm

Langzaam laat ik mij uit elkaar scheuren door heimwee naar het onbestaande. De beelden van alles wat niet is, achtervolgen mij dag en nacht. In een werkvergadering knipt mijn buurman voor de gein twee maal met zijn vingers voor mijn ogen, omdat ik weer eens in de zero-zone zit. Onderdompelen of opletten? Onderdompelen of opletten? Het aardse vervliegt. Deze werkelijkheid is een kleingeestig spel waarin we samenlevingkje met elkaar spelen. Play on. Play off.

| Leave a comment | Share

Multi layered identity: alle lagen bevatten evenveel essentie

Jun. 8th, 2015 | 03:50 pm

Bij ieder nieuw contact heb je het geweldige voordeel een onbeschreven blad te kunnen zijn. Terwijl je projecteert wie je wilt zijn, opent een ruimte tussen wie je wilt zijn en wie jij denkt dat je op dat moment bent. In die ruimte wordt getoond wat je tegenhoudt om te zijn wie je wilt zijn. Hoe je het blad beschrijft is denk ik geen kwestie van elkaars ‘ware persoonlijkheid' leren kennen die achter een 'oppervlakkige' persoonlijkheid zou schuil gaan. Misschien is het zichtbare en het aangepaste wel net zo authentiek als het verborgene en onaangepaste. Identiteit is grotendeels vloeibaar en elkaar leren kennen is een kwestie van keuzes wat je wel en niet laat zien aan de ander, wat je wel en niet deelt. Elk sociaal contact is per definitie inauthentiek en daardoor juist authentiek. Alles is even echt of alles is even nep.

Jij kiest de inhoud van de pagina’s die iemand te zien krijgt, jij bepaald in meerdere of mindere mate met welke informatie de ander het zal gaan beschrijven, je stuurt, al dan niet bewust, wat je van de ander terug hoopt te krijgen: 'when I want you're opinion I'll give it to you'. Als je er geavanceerd in bent, bepaal jij grotendeels het beeld wat de ander van jou kan krijgen. Als je er niet goed in bent, verkeer je in de illusie dat jij dat bepaald; iedereen wil graag in control zijn. Het keuzeproces van verhullen en tonen maakt deel uit van je identiteit, sterker nog dat is misschien wel identiteit.

Ik denk dat ik niet meer geloof in een ware kern; in een identiteit die je af kunt pellen tot een essentie. De ‘buitenste’ lagen zijn net zoveel kern als ‘onderliggende’ lagen en daarmee bevatten alle lagen evenveel essentie. Het prettige aan nieuwe sociale contacten is dat je jezelf in sommige gevallen kunt heruitvinden, de ander weet immers niet wie, wat en hoe je bent. Je kiest opnieuw wie je wilt zijn en zorgt ervoor dat je dat aan de ander laat zien. Iemand die jou niet kent zal niet snel de beperkende woorden uitspreken: 'dat past niet bij jou', 'zo ben jij niet' of 'dat is niks voor jou'. Je laat dingen weg, vergroot dingen uit en zegt dingen die misschien in eerste instantie niet waar zijn, maar in tweede instantie wel.
Halve waarheden veranderen in hele waarheden, zoals een eigen verkozen selffulfilling prophecy. In het begin lijkt dat onnatuurlijk maar na verloop van tijd wordt je een geheel met het heruitgevonden ik. Jezelf zijn of worden gebeurt onder andere in uitwisseling met een sociale context.

Ik leg graag een link met risico inschatting van levensgevaar en levenslust ervaren: soms kijken mensen opzettelijk over het randje van een dak op grote hoogte, of ze gaan dicht tegen de rand staan. Op deze wijze wordt je eraan herinnnerd dat je niet moet springen of misschien beter gezegd: je wordt geconfronteerd met de constatering dat je niet -wil- springen, maar om dat te ervaren moet je het wel gezien en gevoeld hebben. Zo werkt het ook met identiteit. Je kunt jezelf niet zijn of worden zonder jezelf te confronteren met wat je in ieder geval niet bent of niet wilt zijn. Inauthenticiteit is daarmee onlosmakelijk verbonden met authenticiteit; ze zijn volledig met elkaar verknoopt. Mensen zijn te geavanceerde wezens om dit 'spel' niet te spelen. We zijn niet zoals dieren die simpelweg 'zijn', al zou het misschien best mooi zijn als we meer zo zouden kunnen zijn. We kunnen daar allicht iets van leren in dit overbewuste en ultra reflexieve tijdperk.

| Leave a comment | Share

Hemel: also one of my favourite characters of all time

Jun. 6th, 2015 | 08:02 am

| Leave a comment | Share

Orwell vs Huxley

Feb. 2nd, 2015 | 02:36 pm

lovehate

| Leave a comment | Share

Hahahahahahahahahahahahahahahaha

Jan. 19th, 2015 | 10:52 pm

LJLJJJJLJJJpostljpostpostlj

| Leave a comment ( 1 ) | Share

Vinex ontmenselijking

Jan. 15th, 2015 | 01:31 pm

Moord in vinexwijken is geen criminele daad, het is een logisch gevolg van esthetische deprivatie.

| Leave a comment | Share

'I would say I'm beyond calm, I'm fucking zen'

Jan. 3rd, 2015 | 03:53 pm

One of my favourite characters of all time: Carrie Mathison.







| Leave a comment | Share

Addictions 2014

Dec. 17th, 2014 | 05:58 pm

collage-2014-12-17-1

| Leave a comment ( 2 ) | Share

Twisted moral judgements

Dec. 12th, 2014 | 02:22 pm

Attentie burgers, kijk en huiver van onze falende overheden. Snikkende burgerslachtoffers en het liefst een hakkelende ambtenaar voor de camera die het niet lukt om in drie zinnen uit te leggen waar het mis is gegaan. Vergezeld van een dramatisch muziekje en een ernstige voiceover stem die de kijker uitlegt hoe simpel de kwalijke werkelijkheid in elkaar steekt. Ik heb het over het programma Zembla. Een soort VARA variant van De Telegraaf maar dan met de pretentie een kritisch onderzoeksjoursnalistiek programma te zijn. Zembla werd bekritiseerd toen ArgosTV onthulde dat ze in hun uitzending “Moord, doodslag, taakstraf” statistische data verkeerd uitlegde en hun halve uitzending gabaseerd bleek te zijn op verkeerde conclusies. Niet verassend, ze hebben net als veel andere media zo’n simpele voorstelling van zaken dat het de werkelijkheid vaak niet kan benaderen. Verdraaide en verkeerd uitgelegde wetenschappelijke feiten vind ik niet zo interessant, overal werken mensen die hun werk niet goed doen, ook op een redactie. Wat ik wel interessant vind zijn de implicite moralistische aannames die achter de veroordelingen van Zembla en soortgelijke media liggen. Aannames en veroordelingen waar burgers achteraan hobbelen, want ze vertegenwoordigen de stem van de meerderheid, de stem van het “kritische boze volk” als het gaat om het aankaarten van een falende overheid.

Zembla’s meest recente aflevering ging over de zaak Aydin C., bekend in verband met de zelfmoord van Amanda Todd. Hij chanteerde tieners met het verspreiden van hun naaktfoto als ze geen webcam seksshowtjes voor hem opvoerden. De wereld according to Zembla is zwart-wit, maar ze zijn zwart-wit op de verkeerde dimentie van hun onderzoeksobject en nemen altijd een makkelijke positie in, die van advocaat van de engel. Soms probeer ik mezelf de samenleving voor te stellen als een versimpeld spel met vier groepen: Intelligente mensen die goed willen doen, intellgente mensen die kwaad willen doen, domme mensen die goed willen doen en domme mensen die kwaad willen doen (deze zitten meestal in de bajes). Als je slim en slecht bent is het efficient om domme mensen uit te buiten. Is het een feit dat zowel slimme als domme meisjes slachtoffer kunnen worden van online seksdreigementen of is dat politiek correcte prietpraat? De wereld is bitterhard, het is een kwestie van survivail of the fittest: wie niet nadenkt of oplet wordt financieel of seksueel uitgebuit. Voordat je seksueel uitgebuit kunt worden moet er eerst chantagemateriaal zijn. Dat materiaal wordt soms verzameld onder ernstige vormen van bedreiging. Bijvoorbeeld “ik weet waar je woont en als je niet meewerkt dan…[ vul wat gezelligs in ]. Dit soort dreigementen staan los van de intelligentie van de slachtoffers en kan iedereen treffen. Maar, in veel gevallen is het deigmateriaal op een andere manier verzameld, namelijk door middel van “grooming”. De dader besteed dan net zo lang aandacht aan zijn slachtoffer totdat hij deze weet te verleiden één naaktfoto op te sturen of uit de kleren te gaan voor de webcam. Die ene foto of het opgenomen beeld is chantagemateriaal waarmee nog meer seksfoto’s en fimpjes binnengeharkt kunnen worden. Een goldmine dus.

Niet iedereen vatbaar voor grooming

De groomer doet zijn werk goed maar tegelijk laat het slachtoffer zich verleiden. Zodra iemand die je nooit in real life zag iets dergelijks van je vraagt gaan bij de meeste tieners met gezond verstand de alarmbellen af. Ook als je een jaar lang intensief “gegroomd” bent en ja, ook als je een zielige slechte jeugd hebt gehad. Je doet geen kleding uit voor mensen die je in real life niet goed kent. Ik vind dat net zo’n belachelijke waarschuwing als “pas op, je moet je hond niet in de magnetron stoppen”. De vraag is, hoe komt het dat je je laat verleiden tot die eerste fatale foto? Het is niet voor niks dat de slachtoffers van seksdreigementen in de meeste gevallen meisjes zijn in de tiener categorie: de groep die het meest uit is op sociale en seksuele waardering voor hun uiterlijk. Bewust of onbewust willen ze bevestiging dat ze mooi en sexy zijn. Dat is in het huidige social media tijdperk nog eens extra versterkt doordat tieners op Instagram en Facebook worden gebombardeerd met perfecte foto’s van leeftijdsgenoten die ook nog eens wel of niet geliked worden: een directere afspiegeling van je populariteit bestaat niet. Amanda Todd komt op mij over als een typische tiener van deze tijd, eentje die Youtube volpropt met fimpjes waarin ze zingt in de hoop ooit door te breken zoals andere hedendaagse tienersterretjes ooit doorbraken via social media. Als tiener is het een vereiste om mooi te zijn als je als zangeres wil doorbreken dus moet je natuurlijk wel op je mooist en in full-body zichtbaar zijn. Meisjes zoals Amanda zijn meer vatbaar voor grooming dan tieners die geen celebrity ambities hebben of tieners die niet zo hopeloos verlangen naar waardering van de buitenwereld. Natuurlijk weten groomers en figuren als Aydin C. exact welke meiden ze eruit moeten pikken.Kun je het een meisje kwalijk nemen dat ze zo graag in de picture staat en dus een makkelijke prooi is? Niet per se maar ik vind er toch een smerige bijsmaak aan zitten. Eentje van sociale zwakheid; wat is er gebeurd met kinders die zich niet laten meesleuren in die wanhopige aandachtsgeilerij? Die niet dagelijks zitten te asen op een paar duizend Youtube views en likes op Instagram. Jongens en mannen gaan alleen voor het uiterlijk maar meisjes en vrouwen doen daar nog veel harder aan mee. Meisjes willen maar al te graag horen hoe mooi en sexy hun gezicht en lichaam zijn, vooral tieners. Sommige zijn daar zo wanhopig dom in dat ze voordat ze het weten met hun bungelende blote tieten all over the internet staan.

Twisted moral judgements

Een ander relevant aspect in deze context is ontluikende tienerseksualiteit. De logica dat sommige jonge meisjes nieuwsgierig zijn naar seks en dat via de webcam uitproberen is taboe, zelfs in het ooit seksueel progressieve Nederland. Je bent veertien, puberhormonen en je wilt wat. Experimenteren met een computerscherm ertussen is minder beangstigend dan meteen lichaamssappen uitwisselen. Het is altijd de jongen of man die het uitlokt want jonge meisjes, nee die hebben zogenaamd geen seksuele gevoelens en verlangens. En als ze die wel hebben dan is dat meteen promiscue. Dat is de reden dat meisjes achteraf, nadat blijkt dat ze te maken hadden met een internetsekscrimineel, nooit openlijk zouden praten over hun eventuele vrijwilligheid bij het opsturen van een eerste naaktfoto. De omgeving zal bekrompen en onterecht oordelen: eigen schuld dikke bult. Helaas, want openheid hierover kan informatie opleveren voor gerichtere preventie. Ik vind het raar dat in onze samenleving onschuldige nieuwsgierigheid naar seksualiteit via de camera harder wordt veroordeeld dan een zoektocht naar waardering voor je uiterlijk. We vinden het normaal dat tieners enorm veel belang hechten aan online likes voor hun looks en sexy foto’s van zichzelf posten maar zodra die seksualiteit een werkelijkheid wordt is dat een taboe. Ik vind dat een twisted logica omdat ik seksuele nieuwsgierigheid onschuldiger vind dan een wanhopig verlangen naar bevestiging voor je uiterlijk. Wat dat betreft gaat Europa steeds meer op Amerika lijken: een dubbele seksmoraal waarin implicite seks op elke straathoek te vinden is (sex sells) maar ondertussen zijn we zo preuts als de neten. Als je het vergelijkt met de jaren zestig zijn we al helemaal extreem preuts geworden. Naakt is gekaapt door de pornoindustrie want bij naakt wordt direct een verband gelegd met porno. We vergeten dat een blote kut ook gewoon alleen een blote kut kan zijn en nog niet meteen seks of porno is. Ouders tonen geen blote kinderfoto’s uit angst voor associaties met kinderporno. Daardoor wordt naakt al helemaal iets dat enkel is voorbehouden aan de pornoindustrie. En dan is die blote tiet foto die iedereen te zien krijgt inderdaad zeer problematisch want dan wordt je meteen uitgekafferd voor camhoer en slet. En dan moet je jezelf weer net zoals Amanda Todd van kant maken wat ook weer allemaal zo’n gedoe is.

De aanleiding voor Amanda’s suicide is wat mij beteft niet alleen te verhalen op Aydin. C want deze moet in een bredere context geplaatst worden. Het maatschappelijke klimaat qua omgang met seksualiteit heeft grote impact op hoe tieners omgaan met hun seksualiteit en deze ervaren. Bovendien is het onmogelijk om al die miljoenen Aydin C’s op te sporen terwijl het wel mogelijk is om sociale weerbaarheid en ruggengraag aan te kweken. De aflevering van Zembla ging vooral over het kwalijke feit dat Aydin C. al bekend was bij de politie voordat Amanda zelfmoord pleegde. Noorwegen had een spoedaanvraag voor een huisdoorzoeking gedaan omdat zijn IP adres bekend was in verband met andere slachtoffers van seksdreigementen. De Nederlandse politie heeft het verzoek afgewezen omdat het niet urgent genoeg geweest zou zijn. Tsja, ze hebben duizenden van dit soort cases, ze zullen wel gedacht hebben dat de volgorde waarin ze die aanpakken niet relevant is of ze hadden een case die met de kennis van toen meer prioriteit had. Dat blijkt dat Aydin C. prioriteit had moeten hebben omdat hij een big fish to catch was, is makkelijk praten achteraf.

| Leave a comment | Share

Space barbie

Dec. 3rd, 2014 | 10:13 pm

| Leave a comment | Share

Female extinction

Dec. 2nd, 2014 | 09:43 pm

Soms vermaak ik me kostelijk met het lezen van comments op Youtube, Nujij en andere reaguur websites. Ik doe dat natuurlijk "in a discourse analytic way" :D  Vandaag zag ik een pareltje onder de video van het oorpijn nummer "I don't need a man" van The Pussycat Dolls:

Okay Men we have been insulted, after all our hard work, labour and scientific development to build this Western White Civilisation, some uppity, rich, singing black women come along and say they don't need us?
It is time to eliminate the weaker creatures, we Men are stronger, smarter, faster, have more endurance, stamina and brain-power, we are more self-less and altruistic than most women are, and Men are very close to creating the artificial womb, and through this ectogenesis we can reproduce without any need for a woman. Women still need a Man to have a baby, and to create artificial sperm they need a Man to drill into their bone-marrow and carry out surgery to artificially impregnate her. And through ectogenesis All Men can finally have sons and no more girls will NEED to be born, thus the female gender is eliminated forever like in the movie Prometheus where the perfect 8 feet tall Human is all Powerful, unless we decide to create a woman just to use for sex and/or other services. But we won't exterminate you women or you old harridans, because as Men; our hearts are filled with Love, Mercy and Kindness that is why we Men kept dogs as pets. Similarly we will keep you women with us if we choose. But push us too far and you're only going to doom yourself. We no longer will put up with your shit.

| Leave a comment | Share

"WILT U EEN KOPJE KOFFIE!?" paniek om als mensenhater ontmaskerd te worden

Nov. 27th, 2014 | 03:54 pm

Adriaan van Dis vertelde in Boeken over zijn nieuwe roman, het boek gaat over zijn moeder:

Mijn moeder was ont-zet-tend aardig, als er maar iemand aanbelde in een overall dan deed ze meteen “WILT U EEN KOPJE KOFFIE” (*hoge piepstem*).  Ze is als de dood voor arbeiders dus extreem aardig. Dat heb ik ook, ik ben heel aardig tegen iedereen, maar ik ben als de dood.”

Een herkenbare angst waar veel interessante aspecten aan zitten. Het is een primaire angst om door je omgeving onaardig gevonden te worden, enkele soorten einzelgängers uitgezonderd. Een manager bij mijn eerste baan vertelde mij ooit eens toen ik mijn onzekerheid over mijn functioneren uitte, dat je de angst om door anderen onaardig gevonden te worden steeds meer kunt loslaten naarmate je ouder wordt. Logisch, je bent minder afhankelijk als je al een plek verworven hebt. Tot die tijd moet je soms mensen hun ruggen schrobben. De angst om door je omgeving onaardig gevonden te worden heeft uiteraard een oorsprong in eigenbelang; je hebt anderen nodig om je eigen doelen te bereiken of om je verlangen naar wederkerigheid en sociale intimiteit te vervullen. Wat ik interessant vind is hoe dit werkt voor misantropen en mensen die geen groot mensenliefhebber zijn. Een  herkenbare methode is sociale overcompensatie. De hoge –WILT U EEN KOPJE KOFFIE!?- piepstemmen komen tevoorschijn in de paniek om als mensenhater ontmaskerd te worden. Het sociaal enthousiasme is zo overwhelming dat het lachwekkend verdacht is. Dit sociale toneelstuk wordt niet enkel opgevoerd voor de omgeving maar ook vanwege individuele zelfovertuiging. Bijvoorbeeld vanwege het verlangen om niet geconfronteerd te willen worden met de deprimerende conclusie dat je eigenlijk de meeste mensen niet leuk vindt. De angst dat er een narcistische gek in jezelf huist die alleen van zichzelf en niet van anderen houdt. Alles moet uit de kast worden getrokken om geen kennis te hoeven maken met deze potentiële werkelijkheid. De angst om onaardig gevonden te worden heeft mij geleerd dat ik tijdens mijn sociale overcompensatie, dusdanig in mijn eigen leugen kan gaan geloven dat het helemaal geen leugen blijkt. Soms kom je er namelijk in je geveinsde sociaalheid achter dat er daadwerkelijk een klik is en dan vergeet je de misantropische component in jezelf. Het is deze 'complexiteit' aan de sociale werkelijkheid die mooi is maar volgens mij zelden wordt doorzien. Iets is echt of onecht, oprecht of onoprecht, goed of slecht.

Van Dis zei aan het eind van het interview iets moois naar aanleiding van een vraag waarom hij nu pas een boek over zijn moeder kan schrijven:

Wat kun je nu wel wat je toen niet kon?

“Toen was ik te bang om onaardig te zijn, en nu ben ik boosaardig, uiteindelijk liefdevol. Ik heb ontdekt dat je misschien beter bij genegenheid uitkomt door eerst de boosaardigheid te benoemen.”

Ik herken hierin het principe “these-antithese-synthese”: eerst is er een stellingname, vervolgens argumenteer je daar tegenin en soms komen de argumenten uiteindelijk samen in een synthese. Op deze manier probeer ik vaak een discussie te voeren. Het kan zijn dat men al afhaakt wanneer je nog in een felle antithese fase zit; o wat zijn onze werelden toch onverenigbaar. Hoe hard ik ook tegen iemand in zit te hakken, ik streef oprecht naar een harmonieus eindpunt. Ik vind het alleen volstrekt ongeloofwaardig om daarnaar te streven als er niet eerst flink met de vuisten op tafel is geslagen en tot in detail de tegenstellingen zijn benoemd, liefst uitvergroot. Gezelligheid is voor mij alleen geloofwaardig wanneer het ook ongezellig mag zijn. Als er iets is waar ik allergisch voor ben dan zijn het wel mensen die de goede vrede willen bewaren. Het zijn namelijk deze mensen die (impliciet en onbedoeld) de zogenaamde “these-antithese-synthese” uitvoerders halverwege hun barre communicatietocht als inhumane klootzakken afschilderen terwijl het juist liefdevol is om onenigheid uit te werken naar iets groters. Diep gênant als ik in mijn streven naar het elkaar daadwerkelijk zien (=liefde), wordt afgewimpeld door een goede vrede bewaker. Niets deprimerender dan verkeerd begrepen worden door je omgeving.

| Leave a comment | Share

Keuzeparadox, het medicijn:

Nov. 24th, 2014 | 05:53 pm

tumblr_n8qiv5FiTf1r1vjs5o1_1280

| Leave a comment ( 4 ) | Share

De incontinente waarheid

Nov. 6th, 2014 | 11:18 am

Voorzitter Heleen Depuis van de Raad van Toezicht van WZH Haaglanden zei gisteren in Pauw iets essentieels over ouder wordende dementerenden in het verzorgingstehuis. Probeer in dit hypersensitieve klimaat, waarin iedereen non-stop zit te janken over onze ouderenzorg, maar eens uit te leggen dat penibele situaties niet altijd te wijten zijn aan de organisatie van een verpleeghuis maar helaas onlosmakelijk met dementie verbonden zijn. Het is de prijs die we betalen voor het te lang in stand willen houden van het leven. Het is het naïeve geloof van een veel eisende maatschappij die denkt dat het leven tot aan de laatste adem een pijnloos festijn kan zijn. Als dat het niet is, dan zijn er direct zogenaamde misstanden en wantoestanden.
We leven in een land waar constant koppen moeten rollen en de media als een hijgende hoer achter elke huilebalk met een goed onderbuik verhaal aan hobbelt. Wat een daadwerkelijke wantoestand is, is dat ons idee over ouder worden zeer ernstig verstoord is. Toen ik in een woonzorgcentrum voor ouderen werkte hoorde ik een collega zeggen “iedereen wil oud worden maar niemand wil oud zijn”. Ik heb daar een oplossing voor: als je niet oud wilt –zijn-, regel het dan zo dat je ook niet zeer oud wordt. Waarom zouden we miljarden euro’s pompen in een verlenging van levensjaren die niets anders dan afzien en lijden brengt. Overal wordt op bezuinigd omdat de zorg al het geld als een stofzuiger uit onze samenleving zuigt. Wat als we eens gaan investeren in die levensfasen waarin individu en omgeving nog wel kwaliteit kunnen beleven? Ik heb duizenden ouderen gezien, in hun eigen huizen, in verpleeghuizen, in woonzorgcentra, en dit is wat ik concludeer vanuit de praktijk. Afgelopen maanden heb ik gewerkt als ouderenadviseur; adviseren op het gebied van wonen, zorg en welzijn om ouderen zo lang mogelijk zelfstandig thuis te kunnen laten wonen. Ik kwam over de vloer bij ouderen waarvan de partner in het verzorgingstehuis zit en hoor alleen maar lijdensverhalen.

Ik heb al vaker mijn zegje gedaan over het belachelijke uitgangspunt dat we allemaal 120 moeten worden. De meerderheid is in de veronderstelling dat de voorzieningen om de ernstige vergrijzing op te vangen niet gerealiseerd worden vanwege mismanagement en gierige bestuurders. Als er beter gemanaged zou worden en meer geld in gepompt zou worden, blijft nog precies hetzelfde geklaag voort bestaan. Om een reden die Heleen Depuis gister avond bij Pauw benoemde: “Het gaat hier om situaties aan de randen van het leven, niets ergers dan je partner in het verpleeghuis. Mensen die niet droog kunnen blijven, het spijt me, maar zo is het leven en daar kun je 3 of 6 mensen omheen zetten dat veranderd weinig”. De incontinente waarheid is dat dit soort zaken inderdaad gebeuren bij mensen die dement zijn, al staan er veertig man omheen. De schreeuwers aan de zijlijn willen met andermans geld alle verantwoordelijkheid voor hun ouders en naasten bij de overheid neerpleuren maar zo werkt het niet.
Ik zie mezelf als een kritische denker. Dat vinden simpele zielen zoals Jan Slagter (omroep Max) ook van zichzelf. Ik versta onder kritisch denken dat je verder reikt dan onderbuik kritieken. Helaas denken mensen dat ik als kritische denker wel gezellig mee zal klotsen op hun onderbuik gehuil. Vermoeiend. Ik vond het ontzettend genant en pijnlijk hoe Slagter Heleen Depuis wel even zou uitleggen dat je als demente nog veel levensplezier kunt hebben, dat er allerlei zintuigprikkelende activiteiten en geheugentrain mogelijkheden zijn. Ja Jan, leg jij het Heleen even uit. Gaat hij zelf eigenlijk wel eens in een verzorgingstehuis of woonzorgcentrum kijken? Dergelijke activiteiten zijn zo'n beetje overal onderdeel van het basis programma.

De oude meneer die bijna huilend zit te vertellen over hoe erg het in zijn woonzorg centrum allemaal gesteld is raakt me diep. Omdat ik letterlijk ga huilen als ik denk aan de ziekelijkheid van onze fixatie op levensverlenging tegen elke prijs. Huil maar meneer, het is inderdaad om te janken. Wij mensen hebben dit elkaar aan gedaan, met dank aan de medische "vooruitgang’’.
Is het een primair verlangen om het leven zo lang mogelijk te rekken? Wij hebben onze samenleving zo ingericht dat de ernstig verzwakten kunnen overleven. Maar tegen welke prijs eigenlijk? Als ik om mij heen kijk weet ik wel waar ik de grens zou trekken maar dat mag ik niet hardop benoemen. Alleen de onderbuikhuilers mogen hardop spreken in dit land.

| Leave a comment | Share

Zichtbare versus onzichtbare manipulatie

Oct. 22nd, 2014 | 02:22 pm

Onlangs had ik een discussie met iemand die verbolgen reageerde op het feit dat ik de overheid in meerdere mate betrouwbaar vind dan het bedrijfsleven/de "vrije" markt. Het spreekt voor zich dat beide hun slechtheden kennen. Neem minister Schippers die weigert het farmaceutisch-wetenschappelijk complex (de verwikkeling van de farmaceutische industrie en de medische wetenschap) aan banden te leggen omdat deze volgens haar geen invloed zou hebben op de objectiviteit van onderzoek en medische adviezen. Ik vraag me af waar haar optimistische naiviteit vandaan komt, maar het zal wel iets te maken hebben met haar heilige geloof in een 'vrije' lees gemanipuleerde markt, het blijft de VVD (http://brandpunt.kro.nl/seizoenen/2014/afleveringen/19-10-2014/fragmenten/pillen-via-de-achterdeur).
Ik ervaar dat er met rare maten wordt gemeten als het gaat om vertrouwen in de overheid versus vertrouwen in de vrije markt. Je wordt al snel weg gezet als een of andere communistische mongool terwijl het geloof in de vrije markt en het bedrijfsleven niet minder naief is dan het geloof in de overheid. Ik heb nooit de moeite genomen mijn ideen hierover fatsoenlijk uit te werken maar gelukkig heeft socioloog Mieke van Stigt dat wel gedaan. Een aantal geselecteerde fragmenten (hele artikel: zie http://www.socialevraagstukken.nl/site/column/wie-is-er-bang-voor-betutteling/):

"Autonomie (zelfsturing en keuzevrijheid) is één van de hoogste waarden in onze democratische, geïndividualiseerde samenleving. Mensen ervaren een primaire verantwoordelijkheid voor het eigen leven en de eigen gezondheid. Maatregelen vanuit de overheid die de keuzemogelijkheden inperken, worden daarom al snel gezien als een inbreuk op de autonomie, op de fundamentele rechten van mensen om zelf te kiezen, zelf te bepalen. Om het minste of geringste verrijst het spookbeeld van de allesbepalende staat en de burger die aan de leiband loopt. Opvallend echter is dat de vele miljarden aan marketingstrategieën, erop gericht om ons te verleiden tot ondoordachte aankopen, doorgaans niet of nauwelijks worden ervaren als een inbreuk op onze vrijheid.

Marketing wordt verkocht als keuzevrijheid

Onze samenleving dríjft op marketing, daar gaan miljarden in om – en dat is niet omdat wij zo vrij en autonoom kiezen maar omdat het effect heeft op ons gedrag en daarmee winst oplevert voor de bedrijven. Veel winst. In vergelijking tot de miljarden aan marketing zijn die paar miljoen die de overheid uittrekt om ons voor te lichten een lachertje. Kortom, we piepen bij overheidsbetutteling maar we hebben geen oog voor de enorme invloed van marketing. Dat is gillen om een mier terwijl je oog in oog staat met een hongerige leeuw. De vraag is: waarom?

Allereerst natuurlijk omdat marketing ons verkocht wordt als keuzevrijheid. We denken graag dat we zelf keuzes maken, dat marketing óns niet echt raakt maar andere, dommere mensen wel. Eventuele overheidsmaatregelen treffen echter iedereen en worden daarom gezien als een beperking van de eigen handelingsvrijheid, van de zelfsturing.

De grootste bezwaren tegen betutteling konden óók nog wel eens van de kant van de marketing zelf komen. In New York bleken het uiteindelijk de frisdrankfabrikanten die met een uitgekiende campagne, tegen de ‘nanny-state’, de maatregel wisten tegen te houden.Ze sloten met een uitgekiende campagne aan bij de verontwaardiging van de arme burger, die ze wijsmaakten dat de stad zijn laatste restje luxe en vrijheid afpakte. Ze hadden ook méér dan voldoende geld om ingewikkelde processen aan te spannen wegens oneerlijke concurrentie. Maar de ‘protestmars’ werd uiteindelijk bijgewoond door slechts een handvol aanwezigen, voornamelijk afkomstig van de pers en de industrie. De burgers schitterden door afwezigheid. Dus wie is er bang voor betutteling? Degenen die het meest profiteert van vrijheid. En dat is maar al te vaak de producent."

Toen ik dit artikel las dacht ik wel nog even aan de volgende kanttekening over het effect van marketing: Er zijn ook onderzoeken die uitwijzen dat marketing eigenlijk maar een klein effect heeft. Een van de argumenten daarvoor is dat dat de correlatie vaak wordt omgedraaid: bij een groot marketingbudget lijkt het alsof er meer producten zijn verkocht maar eigenlijk is het andersom: er kan pas veel in marketing geinvesteerd worden, wanneer bedrijven veel producten verkocht hebben. Omdraaien oorzaak/gevolg. Deze nuancering doet natuurlijk niets af aan het punt van van Stigt want er zijn meer commerciele manipulatie technieken dan enkel marketing. Denk aan hoe individuen beinvloed worden door bijv. social media en collaborative filtering. Daarover denken we massaal dat dit ons vrijer maakt terwijl het ons juist in een smaak en denk tunnel plaatst. Geen haan die hiernaar kraait. Het gaat volgens mij om zichtbare versus onzichtbare manipulatie. Als manipulatie out in the open gebeurd beginnen we te piepen. De overheid, *getver* nee, we worden liever aangestuurd door een onzichtbare hand vanuit de "vrije' markt. Zeg nou zelf, wat is nu eigenlijk meer beangstigend.

| Leave a comment | Share

Do try this at home

Oct. 20th, 2014 | 07:59 pm

tumblr_n3pduw8xwr1rrhyc2o1_500

| Leave a comment ( 1 ) | Share

Gonzende industrial schlager

Sep. 29th, 2014 | 10:24 pm

Lichtvoetig en vloeiend willen we er een beetje doorheen kachelen. Zoals een doorkabbelend housemixje op zondag. Het leven is geen housemixje op zondag, het is een gonzende industrial-schlager die we zelf gecomponeerd hebben.

| Leave a comment ( 2 ) | Share